"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Πρωτομαγιάτικες εικόνες

 

 

 

 

Πωτομαγιάτικες εικόνες:

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ πρωτομαγιάτικες εικόνες που έχω στο μυαλό μου είναι οι μετεμφυλιακές, εκεί στις υπώρειες του Βερμίου, όπου η μακεδονική φύση οργίαζε για τα καλά, το μήνα Μάη.

Οι κερασιές είχαν ανθίσει, οι πλαγιές της Παιδόπολης «Καλή Παναγιά» που μας “φιλοξενούσε” μετά τον εμφύλιο, με τα δυο αλώνια-του πάνω συγκροτήματος- καταπρασίνιζαν.

Σχίνα και βάτα έπαιζαν με τα χρώματα της φύσης και τα πλατάνια κάτω απ΄την εκκλησία ήδη είχαν σχηματίσει το πυκνό φύλλωμά τους.

Συνήθως ξυπνούσαμε πρωί, και με το τραγουδάκι,

«Ο  Μάης μας επρόβαλε,

εμπρός βήμα ταχύ,

να τον προϋπαντήσουμε,

παιδιά στην εξοχή!»,

Κάναμε τη βόλτα μας στο βουνό, μαζεύοντας αγριολούλουδα για το στεφάνι της ομάδας. Το κρεμούσαμε στην πόρτα κάθε θαλάμου και αισθανόμασταν χαρά γιατί νιώθαμε πως είχαμε ρουφήξει μέσα μας όλη τη φύση…

Τότε, παιδιά  οκτώ-δέκα χρονών πού να σκεφτόμασταν απεργίες, κόμματα, διπλές ή τριπλές συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις και συγκρούσεις…

Αυτά ήλθαν αργότερα, όταν καταλάβαμε ότι το ψωμί δεν είναι δεδομένο κι ότι για να το κερδίσει κανείς, καμιά φορά χρειάζεται και αίμα.

Γι αυτό και η λέξη «Κόκκινη Πρωτομαγιά» μας παρέπεμπε-όταν πια αρχίσαμε να εργαζόμαστε κανονικά- σε αιματοχυσίες που η ιστορία της εργατικής τάξης είχε να λέει…

 

ΣΗΜΕΡΑ, πάλι βρισκόμαστε στο μεταίχμιο να χρειαστούν σκληροί αγώνες, όχι πια για τα κεκτημένα, αλλά γι αυτά που ολοένα χάνουμε.

Είτε εργαζόμενοι, είτε συνταξιούχοι είμαστε. Πιο πολύ στοιχίζει στους συνταξιούχους διότι αυτοί δούλεψαν σκληρά για πάνω από 35 χρόνια, πλήρωσαν κανονικά τις εισφορές τους- και νόμιμα τους έγιναν οι κρατήσεις.

Τώρα βλέπουν να κάνουν φτερά οι συντάξεις τους, από τα λαμόγια των διεφθαρμένων πολιτικών που μας περιγελούν κιόλας με τις λέξεις που χρησιμοποιούν, ενώ και κανείς τους ακόμη δεν μπήκε φυλακή.  (Στ.Γ. Καλαϊτζόγλου)…

 

 

ΑΛΛΑ η ποίηση, είναι η καλύτερη ζωγραφική για την πρωτομαγιά-και σήμερα προσφέρουμε ένα πίνακα του Σπύρου Βασιλείου (πάνω αριστερά στη σελίδα), που μας θυμίζει εκείνη την παλιά ωραία εποχή της Πρωτομαγιάς των ανθέων και της φύσης.

Να είστε όλοι καλά (Στ.Γ.Κ.)

————————————-

 

ΠΟΙΗΣΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ:

1.-ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ (Διονύσιος Σολωμός):

«Του Μαγιού ροδοφαίνεται η μέρα ,

που ωραιότερη φύση ξυπνάει

και την κάνουν λαμπρά και γελάει

πρασινάδες , αχτίνες , νερά.

Άνθη κι άνθη βαστούνε στο χέρι ,

παιδιά κι άντρες , γυναίκες και γέροι.

Ασπροντύματα , γέλια , και κρότοι ,

όλοι δρόμοι γιομάτοι χαρά.

Ναι χαρείτε του χρόνου την νιότη ,

άντρες , γέροι , γυναίκες παιδιά.»

 

 

2.-”Le premier Mai c’est pas gai» (Ζορζ Μπρασένς)

«Je trime a dit le muguet,

Dix fois plus que d’habitude,

Regrettable servitude.

Muguet, sois pas chicaneur,

Car tu donnes du bonheur,

Pas cher à tout un chacun.

Brin d’ muguet, tu es quelqu’un.”

Discours des fleurs» (Paroles: Georges Brassens.)

 

 

3. Premier mai (Βικτόρ Ουγκό))

«Tout conjugue le verbe aimer. Voici les roses.

Je ne suis pas en train de parler d’autres choses.

Premier mai ! l’amour gai, triste, brûlant, jaloux,

Fait soupirer les bois, les nids, les fleurs, les loups ;

L’arbre où j’ai, l’autre automne, écrit une devise,

La redit pour son compte et croit qu’il l’improvise ;

Les vieux antres pensifs, dont rit le geai moqueur,

Clignent leurs gros sourcils et font la bouche en coeur ;

L’atmosphère, embaumée et tendre, semble pleine

Des déclarations qu’au Printemps fait la plaine,

Et que l’herbe amoureuse adresse au ciel charmant.

A chaque pas du jour dans le bleu firmament,

La campagne éperdue, et toujours plus éprise,

Prodigue les senteurs, et dans la tiède brise

Envoie au renouveau ses baisers odorants ;

Tous ses bouquets, azurs, carmins, pourpres, safrans,

Dont l’haleine s’envole en murmurant : Je t’aime !

Sur le ravin, l’étang, le pré, le sillon même,

Font des taches partout de toutes les couleurs ;

Et, donnant les parfums, elle a gardé les fleurs ;

Comme si ses soupirs et ses tendres missives

Au mois de mai, qui rit dans les branches lascives,

Et tous les billets doux de son amour bavard,

Avaient laissé leur trace aux pages du buvard !

Les oiseaux dans les bois, molles voix étouffées,

Chantent des triolets et des rondeaux aux fées ;

Tout semble confier à l’ombre un doux secret ;

Tout aime, et tout l’avoue à voix basse ; on dirait

Qu’au nord, au sud brûlant, au couchant, à l’aurore,

La haie en fleur, le lierre et la source sonore,

Les monts, les champs, les lacs et les chênes mouvants,

Répètent un quatrain fait par les quatre vents.» (   Victor HUGO, 1802-1885)

 

 


Σχολιάστε