"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Αντώνη Σαμαράκη-δυο νεανικά ποιήματα

 

 

 

 

1.-ΑΓΓΕΛΕ            ΜΟΥ

(Αντ. Σαμαράκης, Ποιήματα, Ψυχογιός, 2016)

«Άγγελέ               μου        παραστάτη,

μη           σε           είδε       ξένο       μάτι,

όταν      γλίστρησες         κοντά    μου

σαν        να           ήσουν   η             σκιά       μου;

 

Μη         μ’            αφήνεις               απ’         το           χέρι

το           πρωί,     το           μεσημέρι

ούτε      κι            όταν      σουρουπώνει

κι            η             νυχτιά   μάς        κουκουλώνει.

 

Μη         μ’            αφήνεις               να           πηγαίνω

έρημο   και         πικραμένο

σε           μιαν       άκρη     κάποιου               δρόμου

μακριά από        τον         Χριστό  μου.

 

Μη         μ’            αφήνεις…            Κι            αν           γκρινιάζω

και         καμιά    φορά    το           σκάζω,

κάνε      και         τον         αστυνόμο,

τσάκωσέ              με           από        τον         ώμο.

 

Άγγελέ μου        παραστάτη

στης       ζωής      το           μονοπάτι.

Παραστάτη        στη         χαρά     μου

και         στον      πόνο      μου        κοντά    μου»

——————————————————–

 

 

 

2.-ΗΛΙΕ ΜΟΥ,     ΓΙΑ          ΧΑΜΗΛΩΣΕ…

(Αντ. Σαμαράκης, Ποιήματα, Ψυχογιος, 2016)

Ήλιε       μου,       για         χαμήλωσε,          για         σκύψε  παρακάτου,

να           δεις        κακό      που        γίνηκε   στην      έρμη      τούτη    χώρα,

να           δεις        τα           δάση     που        ’καψαν                σα         να           ’τανε     λαμπάδες,

να           δεις        τα           σπίτια   που        ’καψαν                σα         να           ’τανε     λαμπάδες,

να           δεις        γιοφύρια             που        ’ριξαν   που        ο             χρόνος  τα           σεβάστη,

να           δεις        και         τι             δεν         έκαψαν               και        τι             δεν         εγκρεμίσαν,

να           δεις        τι             μέγας    χαλασμός            στην      έρμη      τούτη    χώρα…

Ήλιε       μου,       για         χαμήλωσε,          για         σκύψε  παρακάτου,

να           δεις        κακό      που        γίνηκε   στην      έρμη      τούτη    χώρα,

να           δεις        το           αίμα      που        ’τρεξε   σα          θολερό ποτάμι,

να           δεις        το           δάκρυ   που        ’τρεξε   σα          θάλασσα             μεγάλη,

να           δεις        τον         πόνο      το           βαθύ     που        σπάραξε              τα           στήθη,

να           δεις        το           πένθος,                το           χαμό,    τις           μαυροφορεμένες μάνες

που        μοιρολογούν     και         κλαιν     για         τα           παιδιά  τους.

 

Ήλιε       μου,       για         χαμήλωσε,          για         σκύψε  παρακάτου,

να           δεις        τι             κλαίω    τώρα     ’γώ         και         τι             μοιρολογάω.

Τι            ’γώ         δεν         κλαίω    για         κεινούς                που        ξάπλωσαν

στο         χώμα, μηδέ        για         κείνους                πόμειναν            και         τους       μοιρολογάνε.

 

Γιατί      δεν         κλαίω    τα           σπίτια   ’γώ,        δεν         κλαίω    τα           γιοφύρια,

δεν         κλαίω    τα           δάσα     που        ’καψαν                σα          να           ’τανε     λαμπάδες.

Γιοφύρια             πάλι       θα          χτιστούν              και         δάσα     θα          φυτρώσουν

και         σπίτια   χτίζουνται           στη         γης         με           λάσπη   και         με           πέτρα.

 

Κι            οι            ζωντανοί,            σιγά-σιγά,          θα          τους       αλησμονήσουν

τους       πεθαμένους       αδερφούς,         τ’             αποθαμένα        αγόρια.

 

Αχ,          έτσι        ο             κόσμος πλάστηκε,           ν’            αλλάζει                κάθε     τόσο,

δάσα     παλιά    να           καίγουνται,        καινούργια        να           φυτρώνουν…

 

Αχ,          τι             να           κλάψω τώρα     ’γώ,        τι             να           μοιρολογήσω.

Μόν’     μια         καρδιά που        χάλασαν              και         την         μπολιάσαν         μίσος,

μόν’       μια         καρδιά που        έμαθε   πως        δεν         υπάρχει               αγάπη,

πως        δεν         υπάρχει               δα          στοργή μηδέ     και         καλοσύνη.

Μόν’     μια         καρδιά που        σπείρανε             στο         χώμα     της         το           πάθος,

μόν’       μια         καρδιά π’            απόμεινε             σα          να           ’ταν       έρμη      χώρα.

Μόν’     μια         καρδιά μοιρολογώ,        μόν’       μια         καρδιά ’γώ         κλαίω.

 

Ήλιε       μου,       για         χαμήλωσε,          για         σκύψε  παρακάτου,

για         γιάτρεψέ            την         την         καρδιά που        πλήγωσαν           δω          χάμου,

για         ζέστανέ                την        την         καρδιά που        πάγωσε                δω          χάμου,

γι’           ανάστησέ           την         την         καρδιά που        πέθανε δω          χάμου…

Ήλιε       μου,       για         χαμήλωσε…

Ήλιε       μου        συ,         Χριστέ  μου. (11/1949)

 


Σχολιάστε