"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Αρχισαν τα όργανα ! (Χ.Ν., 23-3-15)

 

 

ΑΡΧΙΣΑΝ ΤΑ ΟΡΓΑΝΑ!

 

ΔΕΝ αλλάζουμε με τίποτε!

 

ΤΟ σκάνδαλο “Κατρούγκαλου” που ξέσπασε από την περασμένη Κυριακή (22/3) στην εφημερίδα “Το Βήμα”, στη συνέχεια στα ΜΜΕ με δηλώσεις, αντιδηλώσεις και πρόσθετα στοιχεία, ξαναφέρνει στο προσκήνιο το πόσο βαθιά ριζωμένη είναι στους παλαιούς, αλλά μάλλον και στους νυν πολιτικούς, η ιδέα της διαπλοκής και των “πελατειακών” σχέσεων.

 

ΓΕΝΙΚΑ στην ψυχοσύνθεση του Νεοέλληνα, άσχετα αν ισχυρίζεται πως είναι “δεξιός”, “σοσιαλιστής” ή “αριστερός”, έχουν κυρίαρχη θέση η με νομιμοφάνεια διαφθορά. Και ”με το αζημίωτο” φυσικά.

 

ΟΣΟ για τις λέξεις “νόμιμο” και “ηθικό”, μας έμαθε πολύ καλά το τί ακριβώς σημαίνουν ο πρώην βουλευτής και υπουργός κ. Βουλγαράκης (επί κυβερνήσεως Ν.Δ. και πρωθυπουργίας Κ. Καραμανλή, του Μικρού).

 

ΩΣ πότε όμως θα ανεχόμαστε κάθε πολιτική ανηθικότητα να καλύπτεται από μια δήθεν νομιμότητα ή να … αποδίδεται σε “σχέδιο υπονόμευης της κυβέρνησης”;

 

ΕΝΤΑΞΕΙ, δεν λέμε. Μπορεί να ήταν νόμιμη η αμοιβή του 12% ανά μελλοντικά δικαιώμενο πελάτη στο δικηγόρο (κ. Κατρούγκαλο). Έστω κι αν την εκδίκαση των προσφυγών πολλών απολυμένων ή σε διαθεσιμότητα ευρισκομένων είχε αναλάβει ο κ. Κατρούγκαλος, πριν γίνει βουλευτής και υπουργός.

 

ΟΜΩΣ, πόσο ηθικό είναι ο ίδιος αυτός κύριος, ως υπουργός πλέον και μάλιστα του αρμόδιου υπουργείου (Διοικητικής Μεταρρύθμισης), να … αποφασίζει περί επαναπροσλήψεων;

 

ΔΕΝ θα έπρεπε ευσχήμως να ζητήσει ο ίδιος, ή το κόμμα του, να εξαιρεθεί από αυτή την πράγματι προκλητική θέση;

 

ΚΑΙ δεν είναι άραγε πρωτότυπο να παρουσιάζεται κάποιος “αριστερός” υπουργός, μάλιστα μιας νεόκοπης ελληνικής κυβέρνησης, να υπερασπίζεται αυτούς που αντιδικούν με το δημόσιο, αντί να υπερασπίζεται, όπως θα περίμενε κανείς, το δημόσιο συμφέρον;

 

ΑΠΟ μια “αριστερή κυβέρνηση” ο λαός περιμένει να υπάρχει το “ηθικό πλεονέκτημα”, όπως διατυμπανιζόταν προεκλογικά, και για το οποίο φυσικά πολλοί συμπολίτες μας την ψήφισαν.

 

ΟΜΩΣ, το έχει; Ή, μήπως έχουμε “μια από τα ίδια”; Μια πολιτική, δηλαδή, απαράλλακτα όμοια με εκείνη των παλαιοπολιτικών, των… διεφθαρμένων, των… τελειωμένων Πασόκων και Νεοδημοκρατών; (Στ.Γ.Κ., stcloris@yahoo.gr)

 

 

 

ΣΥΜΠΤΩΣΕΙΣ, Ή ΜΗΠΩΣ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΙΡΑ ΜΑΣ;

 

ΣΤΟ πρώτο τέταρτο του 19ου αι., τότε που οι εθνικές συνειδήσεις, με τα φλογερά προεπαναστατικά κηρύγματα του Ρήγα Φερραίου, διαμορφώνονταν σιγά-σιγά πρώτα στη Βαλκανική, συνέβη το πρώτο “θαύμα”: η Παλιγγενεσία του Ελληνικού Έθνους, με αποκορύφωση τη Μεγάλη “Ελληνική Επανάσταση” (1821).

 

Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ της Ελλάδας αποτέλεσε το έναυσμα για μια σειρά άλλων επαναστατικών αγώνων, τόσο στη Βαλκανική Χερσόνησο, όσο και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

 

ΜΕ παγιώσεις ή αλλαγές συνόρων και συσχετισμών δυνάμεων.

 

ΣΤΟ πρώτο τέταρτο πάλι του 20ου αι., μέσω της Ελλάδας και κυρίως της πολιτικής και διπλωματικής ευφυίας του Ελευθερίου Βενιζέλου, είχαμε πρώτα τους Βαλκανικούς Πολέμους, έπειτα τη συμμετοχή μας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στο πλευρό της νικήτριας Entente, και τα κέρδη από τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Από τότε έχουμε τη σύσταση και οργάνωση του σημερινού ελληνικού Κράτους, όπως το γνωρίζουμε, χάρη στον Εθνάρχη.

 

ΣΤΟ πρώτο τέταρτο- και σήμερα- του 21ου αι. καλείται η χώρα μας, κάτω από άλλες αλλά εξίσου κρίσιμες συνθήκες, να διαδραματίσει έναν καταλυτικό ρόλο για τις αλλαγές στην Ευρωζώνη και την Ε.Ε.

 

ΠΙΘΑΝΟΝ και στον υπόλοιπο κόσμο.

 

… ΕΞΩΦΡΕΝΙΚΕΣ συμπτώσεις ή αυθαίρετα συμπεράσματα, θα πείτε, τα παραπάνω; Ίσως! Ίσως όμως και σ΄αυτόν τον μυχό της Μεσογείου που βρισκόμαστε, με την τόσης στρατηγικής σημασίας θέση μας, να μπορούμε να αλλάξουμε προς το καλύτερο, τουλάχιστον τον εαυτό μας. Αρκεί να συνειδητοποιήσουμε τη δύναμή μας, ως Έλληνες, και να ομονοούμε όταν κινδυνεύουμε σαν κράτος και εθνότητα. (Στ.Γ.Κ.)

 

 

ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

 

ΤΙ πιο επίκαιρο, τη μέρα της ποίησης, να θυμηθεί κανείς λίγους από τους πανέμορφους κι αθάνατους στίχους του “Ερωτόκριτου”, του Βιτσέντζου Κορνάρου; Ενός “αναγεννησιακού” μεν ποιήματος, όμως βαθιά ανθρώπινου, Κρητικού, ρεαλιστικού και “περιγραφικού” των αιώνιων συναισθημάτων μας;

 

ΚΑΙ επειδή η ποίηση γεννιέται, όχι για να κλείνεται στις σελίδες ενός βιβλίου, αλλά για να τραγουδιέται -όπως τα ομηρικά έπη- βάλτε και σεις λίγη ανάλογη μουσική και απολαύστε το παρακάτω ερωτικό απόσπασμα:

 

Aνάθεμα τον Έρωτα με τα καλά τά κάνει,

και πώς κομπώνει και γελά τη φρόνεψιν, και σφάνει!

Σ’ πόσ’ άδικα, σ’ πόσ’ άπρεπα τον άνθρωπο μπερδαίνει,

κι οπού τον έχει για κριτήν, εις ίντα σφάλμα μπαίνει!

Πόσοι Aφεντόπουλοι όμορφοι ήσαν εκεί στη μέση,

και μόνον ο Pωτόκριτος της Aρετής αρέσει.

Kαι δε θωρεί πλιό στα ψηλά, μα χαμηλά ξαμώνει,

και με μαγνιά τα μάτια τση, κι αράχνην τα κουκλώνει.

Kαι να ξανοίξει δεν μπορεί, εις το καλό να πάγει,

μα εις τό τη βλάφτει προθυμά, γιατί η καρδιά τση εσφάγη.

(Για την αντιγραφή: Στ.Γ.Κ.)

 

ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ

 

Κύριε πρόεδρε,

 

Ο Γάλλος οικονομικός και πολιτικός σύμβουλος κυβερνήσεων, Ζαν Μονέ (1888-1979), αφιέρωσε τη ζωή του στην ιδέα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Στα “Απομνημονεύματά” του λέει και τα εξής:

 

Οι άνθρωποι δεν δέχονται την αλλαγή παρά μόνον όταν είναι αναγκασμένοι, και δεν βλέπουν τον εξαναγκασμό παρά μόνο εν καιρώ κρίσης”.

 

Μάλλον την Ελλάδα και τις χώρες του Νότου θα είχε υπόψη του. Έστω κι αν αυτές οι χώρες δεν είχαν μπει ακόμη στην τότε ονομαζόμενη ΕΟΚ (Ευρωπαϊκή Οικονομική Ένωση).

 

Βλέπετε, όλοι ξέρουμε τί πρέπει να γίνει, αλλά λίγοι το αποφασίζουν…

 

ΕΡΜΟΛΑΟΣ

 

 

 


Σχολιάστε