"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Σχετικά με τον Μάκη 3o (27-3-15)

 

 

 

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΚΗ

ΙΙΙ.- Η γνωριμία μου με τον Μάκη, πρέπει να έγινε στα 1948, όταν μετά την επίθεση των ανταρτών στη Λητή (τότε που το Παιδομάζωμα από πλευράς Κομμουνιστών στα χωριά μας ήταν στην ημερησία διάταξη), μας πήραν εσπευσμένα από την πρόχειρη Παιδόπολη της Λητής (κοντά στο Δερβένι-Θεσσαλονίκης), για να μας κατεβάσουν στην ασφαλέστερη Θεσσαλονίκη.

 

Βρεθήκαμε στην “Αγία Ειρήνη”, στο Ντεπό, μαζί κορίτσια και αγόρια όλων των ηλικιών. Ήταν ένα υπέροχο κτήριο (φωτό, πάνω αριστερά) στο οποίο κοιμόταν τα κορίτσια, ενώ εμάς τα αγόρια μας είχαν στα μεγάλα στρατιωτικά τολ, που ήταν κι αυτά στον ίδιο χώρο. Περιβαλλόταν από ένα χοντρο τοίχος. Εγώ ήμουν και δεν ήμουν στα 7 μου ενώ ο Μάκης στα 6 του. Τον θυμάμαι καχεκτικό παιδάκι με λεπτά ποδαράκια (“τσάκνα”), χλομό και αδύνατο. Η λέξη αδενοπάθεια μου έμεινε στο μυαλό. Υπέφερε από αυτήν την ασθένεια γι αυτό και είχε ιδιαίτερη διατροφική περιποίηση.

 

Θυμάμαι πως επειδή μας τον έφεραν από τη Γαλλική Σχολή Καλογραιών, το Καλαμαρί, τον έβαζαν οι ομαδάρχισσες πάνω στο τραπέζι στο τολ -σαν μια μικρή κούκλα-μπιμπελό, να μας λέει το “Allons enfants de la patrie…” που το τραγουδούσε με την λεπτη φωνούλα του. Εμείς δεν καταλαβαίναμε τίποτε, αλλά μας άρεσε ο τρόπος που το έλεγε. Αργότερα οι ομαδάρχισσες με άλλα μικρά παιδιά τον “έβαζαν” σε θεατρικές παραστάσεις. Θυμάμαι, ακόμη το παιδικό τραγούδι “Σε μια ρόγα από σταφύλι, έπεσαν οκτώ σπουργίτες…” το οποίο, τα μικρά παιδιά, κι ο Μάκης μαζί, ήταν ντυμένα σπουργιτάκια με χάρτινα ράμφη, και τραγουδούσαν κάνοντας και ανάλογες κινήσεις, με τα φτερά τους.

 

Ο αδελφός του Μάκη, ο Ανέστης, έκανε παρέα με το μεγάλο μου αδελφό, τον Κώστα κι έτσι, τα μικρά εμείς, κάναμε ταυτόχρονα παρέα. Παίζαμε με ό,τι βρίσκαμε: από κουρελόπανα μέχρι σύρματα και χώματα. Είχαμε κάτι βώλους πήλινους, υπήρχαν κάτι ξεχαρβαλωμένα αυτοκινητάκια, ή ξυλάκια με τα οποία παίζαμε “τσιλίκ-τσομακ”. Γυρίζαμε καταϊδρωμένοι…

Σε λίγο μεταφερθήκαμε στην Παιδόπολη “Αγ. Δημητρίου” στο Βαρδάρι, όπου μείναμε μέχρι το 1950. Βγάλαμε τις δυο πρώτες τάξεις του Δημοτικού (Α΄και Β’), σε ένα παλιό σχολείο στον παλιό σιδηροδρομικό Σταθμό Θεσσαλονίκης.(Στ.Γ.Κ.)

 

 

 

 


Σχολιάστε