"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Σχετικά με τον Μάκη (2ο)

 

 

 

 

 

“…Το χρώμα του εμφύλιου είναι το μαύρο, ένα απέραντο απ’ άκρη σ’ άκρη μαύρο κι η μνήμη δεν μπορεί να ρίξει πουθενά μια ευφρόσυνη ματιά.”(Μ. Αναγνωστάκης)

 

ΙΙ.-

Ο Μάκης (Πρόδρομος Μπαχατίρογλου) υπήρξε συμπαιδοπολίτης και αδελφικός μου φίλος. Επιπλέον ήταν αυτός που το 1975 με στεφάνωσε, με τη Χριστίνη, αυτός που με γνώρισε με την κα Αλίκη Τέλλογλου, την ιδρύτρια με τον Νέστορα του “Ιδρύματος Τέλλογλου” (Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης) στη Θεσσαλονίκη, αυτός που προσπάθησε να με “κοινωνικοποιήσει”, όταν, ένα χρόνο μετά από αυτόν, βγήκα κι εγώ στα 1961 από την Παιδόπολη “Άγιος Δημήτριος” Ωραιοκάστρου.

Η ζωή τα έφερε έτσι, ώστε, εκεί στα μέσα του 1948 που ο Ανταρτοπόλεμος και κυρίως η πείνα, θέριζαν πολλά παιδιά στα φτωχοχώρια μας -εγώ στη Βάθη Κιλκίς, ο Μάκης στο Πατρίκι Σερρών- να βρεθούμε μαζί στις παιδοπόλεις.

 

Μας έφερε, το θείο μου Κυριάκο, εμένα και τον Κώστα- τον μεγαλύτερο αδελφό μου, στο πρώτο πρόχειρο καταυλισμό για ορφανά παιδιά στη Λητή, η μάνα μου. Κράτησε κοντά της τη Σεβαστή, την αδελφή μας, επειδή δεν μπορούσε να μας συντηρήσει όλους. Δεν είχε τίποτε για να μας θρέψει. Ό,τι κι αν είχε της το έπαιρναν, τη μια μέρα οι λεγόμενοι εθνικόφρονες, την άλλη μέρα οι αντάρτες του ΕΑΜ.

 

Η μάνα μου είχε ήδη χάσει τον άνδρα της το 1944 στη μάχη του Κιλκίς, τον αδελφό της Αναστάση στη μάχη της Γραμμάταινας (Ευκαρπία, Κιλκίς), τη μάνα της Παρθένα και τη μικρή θεία μου, την άλλη αδελφή της τη 16χρονη Μέλη, στα 1947 . Εκτελέστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες… προδοσίας, ως “εχθροί του λαού”! Το έγκλημά τους; Απλά δεν ήταν κομμουνιστές! Λίγο αργότερα έχασε και τον πατέρα της, το Σάββα, που επειδή, λέει, κρατούσε όπλο στο σπίτι για να προστατεύει την οικογένειά του (!)

Δηλαδή, μέσα σε τρία χρόνια έθαψε η μάνα μου 5 δικά της πολυαγαπημένα πρόσωπα,. Όλα σκοτωμένα από τους αντάρτες ! Δεν της έφτασε η προσφυγιά της από τη μεγάλη πεζοπορεία από την Πάφρα του Πόντου να έλθει στη… πατρίδα όταν ήταν 8-9 χρονών (1923) , της έμελλε να δεί τον χειρότερο αδελφοκτόνο πόλεμο από καταβολής Ελληνικής ιστορίας.


 

Αντίθετα, ο πατέρας του Μάκη, ο Ιορδάνης, ήταν αντάρτης και, όταν το 1948, τα πράγματα έδειχναν ότι οι αντάρτες έχαναν τον πόλεμο, διέφυγε στο παραπέτασμα αφήνοντας γυναίκα και παιδιά ορφανά. Τον Ανέστη και τον Πρόδρομο. Αυτό το έμαθα, δυστυχώς, πολύ αργά, στα 1982, όταν με την ΕΛΜΕ Χανίων κάναμε εκδρομή σε Ουγγαρία, Αυστρία κ.λπ. Τότε με είχε παρακαλέσει ο Μάκης, να πάω στο χωριό Μπελογιάννης (Ουγγαρία) και να ψάξω για τον πατέρα του. Δυστυχώς, οι Ούγγροι με καμία δύναμη δεν μας επέτρεψαν κάτι τέτοιο. Θα ήθελα να είχα μπορέσει να τον έβλεπα και να διηγόμουν στον Πρόδρομο, όλη την ιστορία της φυγής των ανταρτών στο “σιδηρούν παραπέτασμα”. Θα ήταν μια αποκάλυψη γι αυτόν… (Στ.Γ.Κ., 28-2-15)

Υ.Γ. Στη φωτογραφία πάνω αριστερά είμαστε εγώ (αριστερά) και ο Μάκης (Πρόδρομος Μπαχατίρογλου) στον “Άγιο Δημήτριο” Ωραιοκάστρου, στις αρχές τις δεκαετίας του 1960, μεγάλοι πια. (φωτογραφία, αρχείο Στ.Γ.Κ.)

 


Σχολιάστε