"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Η τρίτη δύναμη…

 

 

 

Η ΤΡΙΤΗ ΔΥΝΑΜΗ

 

ΣΕ ΑΛΛΕΣ παρελθοντικές εκλογές η τρίτη δύναμη (το τρίτο, δηλαδή, εκλεγμένο απ΄το λαό κόμμα), δεν είχε και πολλή σημασία. Ούτε για τις εξελίξεις στη Βουλή, ούτε για τη σύνθεση μιας κυβέρνησης.

 

ΜΕ τον καλπονοθευτικό νόμο και το μπόνους των 50 εδρών, είχαμε μεταπολιτευτικά συνεχώς “ισχυρές” κυβερνήσεις. Που για το λόγο αυτό κυβέρνησαν αυταρχικά και ασύδοτα, “πελατειακά και αναξιοκρατικά”.

 

ΓΙ αυτό και φτάσαμε όπου φτάσαμε. Γι αυτό και τώρα, που ο λαός δεν επιθυμεί πια “ισχυρές” μονοκομματικές κυβερνήσεις, η τρίτη εκλογικά δύναμη είναι εξίσου υπολογίσιμη. Ως κόμμα “τρίτης” προεδρικής εντολής για το σχηματισμό κυβέρνησης, αλλά και ως μπαλαντερ στα δυο πρώτα κόμματα…

 

ΤΗΝ τρίτη θέση διεκδικούν στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, με αξιώσεις και με τις ίδιες σχεδόν πιθανότητες, το “Ποτάμι” του Στ. Θεοδωράκη, το “Πασοκ” του Ευ. Βενιζέλου, το ΚΚΕ και η “Χρυσή Αυγή”

 

ΣΤΗΝ Ε.Ε. η λεγόμενη “κουλτούρα” των συνεργασιών είναι δεδομένη. Το είδαμε στην Ιρλανδία και Πορτογαλία, χώρες που επλήγησαν εξίσου από την οικονομική κρίση και βγήκαν από αυτή, το είδαμε και στην ισχυρότερη οικονομικά χώρα της Ευρώπης, τη Γερμανία.

 

ΜΕ δεδομένο ότι κανένα κόμμα από τα δυο πρώτα στις δημοσκοπήσεις (Ν.Δ.-ΣΥΡΙΖΑ) δεν φαίνεται να συγκεντρώνει ένα ικανό ποσοστό (πάνω από 38%), ώστε να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση, η επιλογή του τρίτου κόμματος σ΄αυτές τις εκλογές είναι το ίδιο κρίσιμη. Αν μεν εκλεγεί το “Ποτάμι” ή το “Πασόκ” (φιλοευρωπαϊκά κόμματα) πιθανόν δεν θα έχουμε κατακλυσμιαίες αλλαγές. Αν, αντίθετα βγει το ΚΚΕ ή η “Χ.Α.”, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τη συνέχεια…

 

ΤΑ παραπάνω είναι ένας πρόσθετος λόγος για ψήφο με περίσκεψη και ψυχραιμία. Όχι πάλι ψήφος διαμαρτυρίας και τιμωρίας. Η μεγαλύτερη τιμωρία για τον παλαιοκομματισμό θα είναι να μη βγει ξανά κανείς από τους παλαιοπολιτικούς (σε οποιοδήποτε κόμμα κι αν βρίσκονται). Η δε ανάδειξη νέων ανδρών πολιτικών που βιώνουν την κρίση, όπως όλοι μας, θα είναι η καλύτερη ψήφος. (Στ.Γ.Κ., stcloris@yahoo.gr)

 

 

ΟΙ ΔΗΛΩΣΕΙΣ

 

ΟΣΟ λιγοστεύουν οι μέρες που μας φέρνουν πιο κοντά στην ψηφοφορία, τόσο πληθαίνουν οι πιο αλλοπρόσαλλες δηλώσεις των κομματικών στελεχών των δυο μεγάλων κομμάτων: οι δηλώσεις των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ δείχνουν το ασυνάρτητο των προθέσεων και του προγράμματός του, ενώ των της Ν.Δ. ξαναφέρνουν στο προσκήνιο “εμφυλιοπολεμικές ιαχές” και διαχωριστικές γραμμές.

 

ΕΤΣΙ, οι ακραίες δηλώσεις που ακούγονται σχεδόν κάθε μέρα επιτείνουν την τεχνητή πόλωση. Ιδιαίτερα όταν πρόκειται για κρίσιμες εκλογές, όπως οι μεθαυριανές, στις οποίες συγκρούονται δυο τελείως αντίθετοι κόσμοι.

 

ΚΙ ΑΝ μεν όλα αυτά δεν γίνονται παρά προς συσπείρωση των οπαδώντων κομμάτων και προς άγραν νέων ψήφων, αλλά και για την έγερση των ανακλαστικών των αναποφάσιστων, θα υπέθετε κανείς πως ζούμε σε μια έκρυθμη “εμπόλεμη” (όχι μεταπολιτευτική) περίοδο. Καημένη κοινή λογική!(Στ.Γ.Κ.)

 

ΟΛΑ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ!

 

  • Ενάντια στη μη προβλεψιμότητα, ενάντια στη χαοτική αβεβαιότητα του μέλλοντος, η θεραπεία βρίσκεται στην ικανότητα να υπόσχεσαι και να κρατάς τις υποσχέσεις σου”

 

Τα παραπάνω είναι λόγια της διάσημης πολιτικής επιστήμονος Hannah Arendt (1906-1975). Δηλώνουν το πόσο η πολιτική στην ουσία της απέχει από την πραγματικότητα.

 

Γιατί άλλο αντιπολίτευση και άλλο κυβέρνηση. Άλλο ανευθυνότητα προτάσεων και άλλο ευθύνη πράξεων.

 

Για την ώρα παρακολουθούμε προεκλογικές συζητήσεις, με εξαγγελίες για το πώς θα γίνει η διαχείρηση του δημόσιου χρέους, για την τρόικα, την επιστροφή στη… δραχμή, τη θέση μας στην Ε.Ε. Έχουμε συχνή παραπομπή στο πρόγραμμα “Θεσσαλονίκης”, κάποια τρομολάγνα προεκλογικά τηλεοπτικά σποτάκια, απίθανες υποσχέσεις, “υπόγειες” συμμαχίες και “Plan B”, κυνικές δηλώσεις που αναιρούνται ή στρογγυλοποιούνται, ακραία ή εκφοβιστικά διλήμματα, απειλητικά “ατυχήματα” και “ξαφνικούς θανάτους”, φόβους και φρούδες ελπίδες, μελλοντικές επαναπροσλήψεις απολυθέντων κ.λπ.

 

Η οικονομία στο επίκεντρο (αυτή κυρίως) αλλά και τί τέξεται η 26η Ιανουαρίου. Ένα απίθανο και τρελό φλέρτ/πανηγύρι με επίκεντρο τους αναποφάσιστους που δεν είναι και λίγοι.

 

Όλα τα θέματα, λοιπόν, στο τραπέζι. Που τίθενται από σωρεία νέων ανθρώπων -αυτό είναι το ευχάριστο- στα πάνελ των τηλεοπτικών συζητήσεων. Με ατέλειωτες, επιτυχείς ή ανεπιτυχείς συζητήσεις. Όχι όμως και ένα καταλυτικό ντιμπέιτ ανάμεσα σε Σαμαρά και Τσίπρα, τους βασικούς διεκδικητές της εξουσίας. Αυτή η παράλειψη αποτελεί μια πρωτοφανή παραφωνία αυτών των εκλογών.

 

Από κοντά και τα μικρά κόμματα που αγκομαχούν για το όριο του 3% που μάλλον για τα περισσότερα θα είναι όνειρο… γενναριάτικης νύχτας! Για πρώτη φορά, επίσης, παίζεται η επαγγελματική σταδιοδρομία τόσων πολλών ανθρώπων που δεν γνώρισαν άλλο επάγγελμα από την πολιτική!

 

Έτσι, όλοι υπόσχονται τα πάντα. Όλοι έχουν “επιχειρήματα”, ασθενή ή ισχυρά. Όλοι θέλουν να βγει το κόμμα τους, όλοι θέλουν να νικήσουν. Αυτό είναι φυσιολογικό. Το φυσιολογικότερο, όμως, για τον απλό ψηφοφόρο είναι να αντισταθμίσει όλα όσα ακούει και του υπόσχονται και να ψηφίσει με κοινή λογική. Η ψήφος του δηλαδή να ανταποκρίνεται στην πραγματική κατάσταση της χώρας και όχι σε επικίνδυνους “ονειρικούς” μελλοντικούς κόσμους. Ας είμαστε ρεαλιστές… (Στ.Γ.Κ.)

 

 

 

ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ

 

Κύριε πρόεδρε,

 

Την ουσία των ψευδών και υποκριτικών προεκλογικών αντιπαραθέσεων που ζούμε τελευταία στη χώρα, συμπυκνώνει ο Αμερικανός πολιτικός Αντλάι Στήβενσον (1900-1965), που είπε το αμίμητο:

 

Προτείνω στους αντιπάλους μας μια συμφωνία: αν σταματήσουν να λένε ψέματα για μας, θα σταματήσουμε να λέμε την αλήθεια γι’ αυτούς!”

 

Και στον τωρινό προεκλογικό αγώνα, δυστυχώς κανένας, ούτε η Ν.Δ., ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε κανείς άλλος, δεν τολμάει να μας πει την αλήθεια.

 

Το ψέμα, ο εκφοβισμός, το εμπόριο της ελπίδας και η διασπορά απατηλών υποσχέσεων, καλά κρατούν.

 

 

ΕΡΜΟΛΑΟΣ

 


Σχολιάστε