"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Η αντιπαράθεση (Σχόλια, Χ.Ν., 15-1-15)

 

 

 

 

Η ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ

 

ΟΛΑ στο τραπέζι του προεκλογικού αγώνα, ανάμεσα στις δυο βασικές διεκδικήτριες παρατάξεις της εξουσίας: τη συντήρηση του Αντ. Σαμαρά (Ν.Δ.) και την ευαγγελιζόμενη το νέο, το ριζοσπαστικό, παράταξη του Αλ. Τσίπρα (ΣΥΡΙΖΑ).

 

ΕΤΣΙ, οι μονομάχοι βάζοντας και ολίγην από την “ιδεολογία” τους, διαπληκτίζονται λεκτικά για τις θρησκευτικές εικόνες (Ιωάννινα), κρατούν και αφήνουν περιστέρια (Πειραιάς) με ποικίλες σημειολογίες μέχρι και twitter (!), αλληλοκατηγορούνται για την τρομοκρατία και σε ποιον “ανήκει” ο Ξηρός, για τον Μπαλτάκο, τις μεταπηδήσεις βουλευτών από κόμμα σε κόμμα, το Grexit, το ευρώ, ακόμη και για το Charlie Hebdo!

 

ΟΣΟ για την καθημερινότητα του πολίτη, έ, με αυτήν θα ασχοληθούν εφόσον τους εκλέξει ο λαός!

 

ΑΝΕΚΑΘΕΝ σ’ αυτή τη χώρα, τα κόμματα εξουσίας επένδυαν προεκλογικά στο φοβο. Με εκφοβιστικά διλήμματα του τύπου “καταστροφή ή ελπίδα”.

 

Η ΔΕΞΙΑ, τα κατάφερνε τις περισσότερες φορές να τρομοκρατεί τους “νοικοκυραίους”, ώστε, δια του συναισθήματος και όχι της λογικής, να διαιωνίζει την παρουσία της στα πράγματα της χώρας.

 

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ, για πρώτη φορά, ευρισκόμενη προ των πυλών της εξουσίας, προτάσσει τη “σύγκρουση”, όχι μόνο με το ελληνικό κατεστημένο, αλλά και με την Ε.Ε. Η μεσσιανική αντίληψη στην πολιτική ήταν και παραμένει στοιχείο της Αριστεράς…

 

ΟΛΕΣ οι εκλογές που γίνονται στη χώρα είναι κρίσιμες! Οι τωρινές, λέγεται πως είναι οι κρισιμότερες, μετά τη Μεταπολίτευση.

 

Η ΚΡΙΣΙΜΟΤΗΤΑ τους δεν έγκειται στο αν θα μείνουμε στο ευρώ και στην Ε.Ε., αλλά αν θα επικρατήσει το νέο ή θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε με το παλιό. Επιπλέον, αν θα επικρατήσει το “ο τρώσας και ιάσεται”, ή θα αφεθούμε στη δίνη, τη σύγχυση που κάθε νέο προκαλεί, ώσπου να “κατακάτσει” ο κουρνιαχτός (ή η καταστροφή) που κάθε αλλαγή επιφέρει. (Στ.Γ.Κ., stcloris@yahoo.gr)


ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑΣ ΑΜΑΡΤΙΕΣ

 

ΣΤΑ περίεργα του εκλογικού νόμου της επικρατούσας “ενισχυμένης αναλογικής”, υπάρχουν δυο ουσιαστικές “ταχυδακτυλουργικές” παράμετροι- που δίνουν αυτοδυναμία στο πρώτο κόμμα.

 

ΕΣΤΩ και με το ένα τριτο των “πραγματικών” συνολικών ψήφων!

-Πρώτα είναι το ποσοστό που θα πάρει αυτοτελώς το πρώτο κόμμα (τουλάχιστον ένα 33%), και

-έπειτα, παρεμβαίνει το συνολικό ποσοστό των μικρών κομμάτων που δεν καταφέρνουν να συγκεντρώσουν το όριο του 3% για την είσοδό τους στη Βουλή. Αυτό το ποσοστο “κατεβάζει” τον πήχη αυτοδυναμίας του πρώτου κόμματος ευνοώντας το!

 

ΕΤΣΙ, όσο περισσότερα είναι τα κόμματα που θα μείνουν εκτός Βουλής, άρα και μεγαλύτερο το άθροισμα της δύναμής τους, τόσο θα βγαίνει… κερδισμένο το πρώτο κόμμα. Που με αυτο το δεδομένο θα είναι πιο κοντά στην απόλυτη πλειοψηφία των 151 βουλευτών!

 

ΓΙΑ να υπολογιστεί ο αριθμός των εδρών που παίρνει κάθε κόμμα, κατ’ αρχάς πολλαπλασιάζεται το εκλογικό ποσοστό του με το 250. Στη συνέχεια, το γινόμενο διαιρείται με το συνολικό ποσοστό όλων των κομμάτων που περνούν το 3%. Το αποτέλεσμα δίνει τις έδρες. Στις έδρες του πρώτου κόμματος προστίθενται και οι 50 έδρες που είναι το μπόνους που προβλέπει ο εκλογικός νόμος!

 

Ο ΝΟΜΟΘΕΤΗΣ αυτού του καλπονοθευτικού τερτίπιου, το σκαρφίστηκε για να υπάρχουν “αυτοδύναμες” κυβερνήσεις. Τις οποίες, είναι αλήθεια, μεταπολεμικά είχε ανάγκη η χώρα για να επουλώσει τις πληγές της και να ορθοποδήσει απερίσπαστα. Το περίεργο είναι ότι αυτός ο νόμος ευνόησε αφάνταστα τον δικομματισμό στη Μεταπολίτευση, που έτσι ανέπτυξε όλες τις στρεβλώσεις που χαρακτηρίζουν το πολιτικό μας σύστημα.

 

ΦΥΣΙΚΑ, κάθε αντιπολίτευση “έβλεπε” τα άσχημα του νόμου και τα συμπαρομαρτούντα του, με την εξαφάνιση κάθε μικρού κόμματος. Υποστήριζε πως όταν βρεθεί στην κυβέρνηση θα διορθώσει τις αγκυλώσεις του νόμου ψηφίζοντας την “απλή αναλογική”. Αμ δε…(Στ.Γ.Κ.)

 

ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΑ

 

ΤΙ είναι ένα κόμμα; Μας το λέει πολύ απλά και με σαφήνεια ο Τζόναθαν Σουίφτ, ο συγγραφέας των “ταξιδιών του Γκάλλιβερ”: “Κόμμα: η τρέλα πολλών για το κέρδος ολίγων.”

 

ΠΟΙΟΣ είναι ο “σωστός πολιτικός”; Μας το λέει μάλλον ειρωνικά ο Winston Churchill: “Ένας σωστός πολιτικός είναι εκείνος που είναι ικανός να προλέγει το μέλλον και που, εν συνεχεία, είναι εξίσου ικανός να εξηγήσει γιατί τα πράγματα δεν έγιναν όπως τα προείπε!”

 

ΜΑ, το ίδιο δεν κάνουν και οι πολιτικοί μας; Δεν υπόσχονται προεκλογικά “λαγούς με πετραχείλια”, ενώ μετεκλογικά λησμονούν ό,τι υποσχέθηκαν;

 

Η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι ότι οι πολιτικοί, αλλά και και τα κόμματα “αρχών και ιδεών”, όπως συνηθίσαμε να τα λέμε, δεν μιλούν και δεν προγραμματίζουν ποτέ σοβαρά (Κ. Λαπαβίτσας, για τον ΣΥΡΙΖΑ), αλλά πάντα υποκριτικά και ψηφοθηρικά.

 

ΕΤΣΙ, όταν υπάρξει μια επιτυχία στην πολιτική, την καρπώνονται εξ ολοκλήρου κυβέρνηση, κόμμα, στελέχη. Όταν υπάρχει όμως αποτυχία, την επιβαρύνεται εξ ολοκλήρου ο … λαός. Αυτός την πληρώνει!

 

ΑΥΤΟ συμβαίνει, επειδή εδώ, οι πολιτικοί μας είναι αιωνίως «μαθητευόμενοι μάγοι» και πειραματίζονται στις πλάτες του λαού. Η λέξη ευθύνη και αξιοκρατία είναι άγνωστες για τους περισσότερους, ενώ οι λέξεις “ρουσφέτι”-ακόμη και σήμερα- είναι “προσόν” τους. Φυσικά ο παραπάνω αφορισμός δεν περιλαμβάνει όλους τους πολιτικούς μας. Υπάρχουν και οι εξαιρέσεις που τιμούν τόσο την πολιτική όσο και το κόμμα το οποίο υπηρετούν. (Στ.Γ.Κ.)

 

ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ “ΤΕΧΝΙΚΗ”!

 

…ΑΚΟΥΜΕ κάθε μέρα τους αρχηγούς των δυο κομμάτων, “εραστών” της εξουσίας (Ν.Δ.-ΣΥΡΙΖΑ), να μονολογούν: συνήθως τον ένα χιλιόμετρα μακριά από τον άλλο! Τα δε προεκλογικά διαφημιστικά τους βιντεάκια βρίθουν από εγωπαθείς αναφορές (Σαμαράς), ή μη εκπληρώσιμες υποσχέσεις (Τσίπρας).

 

ΣΤΟ προεκλογικό προσκήνιο λοιπόν, τα τεχνάσματα, τα ψεύτικα χαμόγελα, τα φιλιά και οι αγκαλιές, οι προσεγγίσεις με τις γενιές (Σαμαράς), ομιλίες, τα πλάγια μέσα, οι άμεσες απαντήσεις, η προσποίηση, η ασύμμετρη προβολή αρχηγών, η καλλιέργεια απατηλών ελπίδων: όλα στο “παιχνίδι εξουσίας”, όλα διαθέσιμα στο αναγκαίο (;) οπλοστάσιο μιας προεκλογικής εκστρατείας. Σήμερα, όπως και αιώνες πριν. (Στ.Γ.Κ.)

 


Σχολιάστε