"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Πώς διαμορφώνεται η κατάσταση;(Χ.Ν., 8-1-15)

 

 

 

Πώς διαμορφώνεται η κατάσταση;

 

Η εξουσία είναι γλυκιά γι αυτούς που την κατέχουν, περισσότερο για όσους τη διεκδικούν. Έτσι, οι “εκπτώσεις” που κάνουν προεκλογικά κυβέρνηση κι αντιπολίτευση συμπεριλαμβάνονται στο πολιτικό τους “παιχνίδι”.

 

Όσο για τις έξωθεν λεκτικές ή γραπτές παρεμβάσεις των Ευρωπαίων στον έντυπο ή ηλεκτρονικό Τύπο/ΜΜΕ, γίνονται, ως συνήθως, για λόγους ψυχολογικής πίεσης των ψηφοφόρων. Τα ίδια είχαμε και το 2012 (με το Grexit).

 

Εξάλλου, είναι γνωστό πως έξοδος μιας χώρας από την ευρωζώνη δεν προβλέπεται στις Ευρωπαϊκές Συνθήκες. Είναι αμετάκλητη. Προβλέπεται μόνον έξοδος από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Εκτός κι αν, μια χώρα θελήσει από μόνη της να βγει από το ευρώ! Σε μια τέτοια περίπτωση το κόστος για την Ευρωζώνη θα ήταν τεράστιο, ανυπολόγιστο δε για τη χώρα που βγαίνει.

 

Οι δυο γραμμές που χαράσσονται μπροστά μας είναι:

-η της συγκυβέρνησης (Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ) που επιθυμεί συνέχιση της παρούσας κατάστασης, με διατήρηση των συμφωνηθέντων μέτρων λιτότητας και ελάχιστες ελαφρύνσεις, και

-η του ΣΥΡΙΖΑ που επιθυμεί μεν τη συνέχιση της οικονομικής βοήθειας, χωρίς όμως λιτότητα!

 

Αυτό που ενδιαφέρει, βέβαια, τους πιστωτές, δηλαδή τις ευρωπαϊκές χώρες που μας δανείζουν, δεν είναι το ποια κυβέρνηση θα προκύψει, αλλά αν θα επιστρέψουμε τα χρήματά τους. Θα τους είναι αδύνατο να αποδεχθούν παροχή “οικονομικής βοήθειας, χωρίς λιτότητα”, διότι δεν θα μπορούν να εξηγήσουν μια τέτοια…λογική στους φορολογούμενους τους. Ούτε φυσικά θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν στις στις χώρες της κρίσης (Πορτογαλία, Ιρλανδία κ.λπ.) που τήρησαν τα συμπεφωνημένα, μια “διαφορετική” στάση τους απέναντι στην Ελλάδα.

 

Μέχρι να βρεθούμε, συνεπώς, πάνω από την κάλπη θα έχουμε συνεχείς αλλαγές στον πολιτικό λόγο. Ήδη ο Αλέξης Τσίπρας μετριάζει το λόγο του: ενώ το 2012 μιλούσε για μονομερή καταγγελία των ελληνικών υποχρεώσεων, σήμερα μας λέει ότι θα “διαπραγματευθεί” με τους πιστωτές. Ότι θα προχωρήσει σε μονομερείς ενέργειες, μόνο αν αναγκαστεί (εννοείται από τους πιστωτές).

 

Σε περίπτωση κυβέρνησης (ή συγκυβέρνησης) της Ν.Δ., είναι γνωστός ο μονόδρομος, με τα διαπραγματευτικά ατού της. Σε περίπτωση νίκης του ΣΥΡΙΖΑ (ή συγκυβέρνησης) είναι αναμενόμενο οι πιστωτές, μετά από “πραγματικές” (;) διαπραγματεύσεις, να «ελαφρύνουν» κάπως τα βάρη που επωμίζεται σήμερα η Ελλάδα. Πώς; Ίσως με τη μορφή μιας νέας χρονικής επιμήκυνσης (που επιδιώκει και η Ν.Δ.) για την εξώφληση του χρέους. Μια “χρυσή τομή” θα είναι το ζητούμενο. Ελπίζουμε όχι η αυτοκαταστροφή μας.

 

Αν και η κατάσταση είναι ακόμη συγκεχυμένη για όλους, αν και οι πολιτικοί μας απέχουν πολύ από μια στοιχειώδη συναίνεση στην αντιμετώπιση του χρέους, η αίσθησή μας είναι ότι, με τη μια ή την άλλη κυβέρνηση, η εν γένει μετεκλογική κατάσταση δεν θα είναι ίδια με τη σημερινή. (Στ.Γ.Κ., stcloris@yahoo.gr)

 

Μεταπολίτευση και “νέα” (;) εποχή

Για 40 χρόνια, το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης, παρά τις εγγενείς αδυναμίες του που αποκαλύφθηκαν με την κρίση, λειτούργησε κανονικά, με την ομαλή αλληλοδιαδοχή των πολιτικών κομμάτων εξουσίας. Το πρωτοφανές αυτό γεγονός, αν λάβουμε υπόψη μας την ταραχώδη ιστορία της χώρας, με τα αλλεπάληλα κινήματα και τις ανώμαλες εναλλαγές στην εξουσία, κρίνεται θετικό στην ιστορία.

Είναι ένα από τα θετικά της μεταπολίτευσης, που δείχνει ταυτόχρονα και την ωριμότητα των ψηφοφόρων. Κυριαρχεί περισσότερο η λογική και λιγότερο το πάθος.

Αυτό που ενδιαφέρει πρωτίστως τον ψηφοφόρο είναι λιγότερο η ιδεολογία και περισσότερο ο βραχνάς της καθημερινότητας. Όταν έχει κανείς να πληρώσει φόρους, μια πρωτοφανή οικονομική στενότητα, ανεργία και πείνα, το πρώτο που τον ενδιαφέρει είνα να απαλλαγεί από τα προβλήματά του. Λιγότερο οι πολιτικές-κομματικές- ιδεολογίες. Έτσι κι αλλιώς αυτές βρίσκονται υπό κρίση, αφού μπροστά στους νόμους της αγοράς αποδεικνύονται ανίσχυρες.

Η μεταπολίτευση αργά ή γρήγορα τελειώνει. Αν και η διάρκειά της υπήρξε εντυπωσιακή, είναι αναπόφευκτη η αντικατάστασή της με το νέο. Η αντιπαράθεση σήμερα μεταξύ Ν.Δ.-ΣΥΡΙΖΑ διεξάγεται με όρους καταστροφής της χώρας! Πιθανόν να πρόκειται για εκείνο το είδος της λεγόμενης “δημιουργικής καταστροφής” που ακολουθεί την κάθε είδους καταστροφή. (Στ.Γ.Κ.)

Η ανάγκη ενός τηλεοπτικού διαλόγου (DEBATE)

Επιμένει ο κ. Τσίπρας για ένα τηλεοπτικό διάλογο με τον κ. Σαμαρά, και πολύ καλά κάνει. Ο λαός, πριν ψηφίσει, θέλει να ξέρει τις θέσεις, το πρόγραμμα, τις λύσεις και τις εναλλακτικές προτάσεις (κυρίως του ΣΥΡΙΖΑ) για κάθε περίπτωση.

Δυστυχώς, μέχρι σήμερα δεν ακούσαμε τη Ν.Δ. να αποδέχεται την πρόκληση. Η άρνηση σίγουρα είναι εις βάρος της, αλλά και εις βάρος του λαού που έτσι μένει στο σκοτάδι.

Στη θέση ενός διαλόγου με επιχειρήματα, παρακολουθούμε συνεχείς υποτιμητικές αποστροφές/προκλήσεις, αλληλοκατηγορίες, απαξίωση του αντιπάλου. Παραληρήματα παλαιοπολιτικών τακτικών, με απώλεια της ψυχραιμίας και με έξαρση της κινδυνολογίας. Ο “πόλεμος” από τα κανάλια και τον Τύπο συνεχίζεται στο διαδίκτυο.

Έτσι, οι εκλογές, διεξάγονται σε απόλυτο κλίμα πόλωσης. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα την περαιτέρω συρρίκνωση των μικρών κομμάτων και τη διοχέτευση “αναγκαστικά” ψήφων σε ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ. Διότι, όσοι φοβούνται ένα πιθανό GREXIT, θα ψηφίσουν Ν.Δ., ενώ άλλοι που δεν αντέχουν άλλα (μελλοντικά) μνημόνια θα στραφούν στον ΣΥΡΙΖΑ.

Ένας λόγος παραπάνω για τη διεξαγωγή ενός (ή και δυο) debate μεταξύ των δύο “μονομάχων”. Κυρίως σε οικονομικά θέματα. Θα διευκόλυνε τον κάθε ψηφοφόρο στο να αποκρυσταλλώσει μια ολοκληρωμένη άποψη και να ψηφίσει με πλήρη γνώση (και συνέπεια) το τι θέλει.

Οι χωριστοί μονόλογοι μόνο σύγχυση προκαλούν και μάλλον απομακρύνουν πολλούς ψηφοφόρους από την κάλπη. Αυτό θέλουν;(Στ.Γ.Κ.)

ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ

Κύριε πρόεδρε,

«Θεοφάνεια για την ελληνική αριστερά»!

Με αυτόν τον τίτλο σχολιάστηκε η εμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα, την ημέρα των Θεοφανείων στο λιμάνι του Πειραιά, από τον Economist. Με όλα τα συμπαρομαρτούντα της τελετής.

…Να εννοεί, άραγε ο ξένος αρθρογράφος, μια “φώτιση” της ελληνικής ριζοσπαστικής αριστερής ηγεσίας σε ριζοσπαστικότερους προσανατολισμούς; Ή, μήπως όλα έγιναν για το… θεαθήναι, προς άγραν ψήφων- ένθεν κακείθεν;

ΕΡΜΟΛΑΟΣ


Σχολιάστε