"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Η χαμένη τιμή της Κεντροαριστεράς (Χ.Ν., 23-10-14)

 

ΚΙ ΑΛΛΗ ΔΟΚΙΜΗ… ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑΣ!

 

  • Τη λέξη «ΜΕΤΑ» που παραπέμπει στους «Μεταρρυθμιστές» επέλεξε τελικά ο κ. Σπύρος Λυκούδης, για την πολυεξαγγελθείσα κίνησή του”. (22/10/14)

 

Η ΥΠΟΘΕΣΗ της πάση θυσία και παντοίω τρόπω “ανασυγκρότησης” της Κεντροαριστεράς θυμίζει, λίγο πολύ, μια παλιά γερμανική ταινία με τίτλο “Η χαμένη τιμή της Κ”.

 

ΠΟΛΛΟΙ ονειρεύονται τη χαμένη Κεντροαριστερά. Την αναζητούν. Αλλά κανείς δεν τη βρίσκει!

 

ΤΟ ΠΑΣΟΚ της οικονομικής κρίσης συμπαρέσυρε στην πτώση του καθε έννοια που συσχετιζόταν πιο παλιά με την ιδέα μιας “σοσιαλίζουσας” κεντροαριστεράς. βασικός κορμός της οποίας ήταν η (άλλοτε) σφύζουσα από ζωντάνια μεσαία τάξη. Σήμερα αυτή η τάξη αποτελεί το μεγαλύτερο θύμα. Η ολοσχερής πτώση του ενός (ΠΑΣΟΚ) έφερε την πλήρη καταστροφή της άλλης (Μεσαία Τάξη).

 

ΜΙΑ σοβαρή… ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς φαίνεται μάλλον ουτοπική, αφού λείπουν οι προϋποθέσεις, οι άνθρωποι και τα οράματα. Τότε υπήρξε ένας Ανδρέας που ήξερε να χειρίζεται καταστάσεις, ανθρώπους και λαό. Τώρα;

 

ΕΝΤΥΠΩΣΗ, λοιπόν, μας προκαλεί -μετά τις πρωτοβουλίες της βενιζελοτραφούς “Ελιάς” και της υπό διάλυση ΔΗΜΑΡ του Φ. Κουβέλη- η ανάληψη νεας πολιτικής πρωτοβουλίας προς αυτή την κατεύθυνση! Αυτή τη φορά από τον κ. Σπύρο Λυκούδη, πρώην βουλευτή της ΔΗΜΑΡ και τωρινό ανεξάρτητο βουλευτή: με τους “Μεταρρυθμιστές, για τη δημοκρατία κα την ανάπτυξη”.

 

ΑΝΕΚΑΘΕΝ πολλοί ήταν -και είναι- οι υποψήφιοι “γαμπροί” της Κεντροαριστεράς. Αλλά μάλλον πρόκειται για πολύφερνη “νύφη” που δεν μένει πια εδώ. (Στ.Γ.Κ., stcloris@yahoo.gr)

 

 

ΑΚΑΤΑΛΗΠΤΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

 

ΜΟΝΑΔΙΚΗ παγκόσμια πρωτοτυπία στη χώρα μας είναι οι- με το παραμικρό- καταλήψεις δημόσιων (και ιδιωτικών) κτηρίων, κάθε φορά που ψηφίζεται ή δημιουργείται μια κατάσταση που δεν “πάει άλλο”.

 

ΕΧΟΥΜΕ ζήσει εικόνες καταλήψεων σε όλο τους το μεγαλείο, καθ΄όλη τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης.

 

ΘΕΩΡΟΥΜΕ ότι μια παράνομη κατάληψη ενός χώρου είναι, ή θα πρέπει να είναι, το έσχατο μέσο αντίδρασης μιας ομάδας εργαζομένων, όταν παραβιάζονται κατάφωρα τα δικαιώματά της. Είναι ο μόνος τρόπος προβολής ενός αιτήματος, όταν οι άλλοι (διαλογος, συνάντηση, διαβούλευση) αποτυγχάνουν.

 

ΔΥΣΤΥΧΩΣ κι αυτό, το εν πολλοίς λογικό όπλο, παραδόθηκε στα κόμματα κάθε απόχρωσης. Τα οποία με το παραμικρό το χρησιμοποιούν πια καταχρηστικά… Ποιος λησμονεί τις μαθητικές καταλήψεις που πολλές φορές γινόντουσαν έτσι χωρίς κανένα αποχρώντα λόγο, “για πλάκα”.

 

ΟΙ ΧΩΡΟΙ που υπέφεραν -και υποφέρουν- περισσότερο από τους άλλους είναι τα ΑΕΙ και ΤΕΙ. Εκεί, στο όνομα της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών, είδαμε όχι μόνο να καίγονται από καταληψίες ιστορικές σχολές με το πολύτιμο υλικό τους (Σχολή Καλών Τεχνών ΕΜΠ), αλλά και να “κτίζονται” οι είσοδοι πρυτανικών γραφείων! Ο φαύλος κύκλος με τα… εξωπανεπιστημιακά στοιχεία που εισβάλλουν στους πανεπιστημιακούς χώρους καταστρέφοντας ή ρυπαίνοντάς τους, αποτέλεσε -όχι σπάνια- ένα καλό άλοθι για τους “μπαχαλάκηδες” κάθε κόμματος.

 

ΣΤΟ εξωτερικό υπάρχει αυστηρό και ξεκάθαρο νομικό πλαίσιο που διέπει τα ΑΕΙ των χωρών. Εδώ, θα δούμε άραγε την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση να προβαίνουν στη σύνταξη ενός κοινά αποδεκτού νομικού πλαισίου, ώστε και τα δικαιώματα των φοιτητών να κατοχυρώνονται, αλλά και να υπάρχει σεβασμός των πανεπιστημιακών αρχών και του χώρου; (Στ.Γ.Κ.)

 

 


Σχολιάστε