"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Ποδόσφαιρο και ποίηση

 

 

Ποδόσφαιρο και ποίηση

[Ότι η λογοτεχνία και η ποίηση, αλλά και οι άλλες καλές τέχνες, έχουν επανειλημμένα ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο δεν κάτι το καινούργιο.

Σήμερα μεταφέρουμε δυο ποιήματα Ελλήνων ποιητών για μια μικρή γεύση.

Ο κινηματογράφος και η πεζογραφία έχουν υπέροχες σελίδες-Ουμπέρτο Έκο, Καμύ, Κουμανταρέας κ.λπ.- αφιερωμένες στο πιο δημοφιλές και... λαϊκό άθλημα. Που και οιπολιτικοί υποκλίνονταιμπροστά του. Στ.Γ.Κ.]:

 

1.-ΗΛΙΑΣ ΛΑΓΙΟΣ

Μπαλάντα του απερχόμενου ντριπλέρ
του καιρού τούτου

Στη δίψα μου ονειρεύομαι τον Ντιέγκο,
νεροσυρμή στην εσχατιά του πόνου
με τον Μακρή, τη Νοταρά, τον Βέγγο.

Ένας χωριάτης, πάνω στου ημιόνου
την πλάτη, με την έλλαμψη του μόνου
Έλληνος, που θα χτίσει Παρθενώνα.
Να θεωρεί με την πίκρα του αυτοκτόνου
το περιστέρι, ο Ντιέγκο Μαραντόνα.

Θολωμένο και γύφτικο το μάτι
το εναρκτήριο λάκτισμα δικό του
σ? όλα της Γης τα μήκη και τα πλάτη.
Να κουβαλά τα φτωχικά του Νότου
στο χρυσοεπιπλωμένο αρχοντικό του.
Ως τέλειωνε της θλίψης τον αγώνα
τον είδα: είχε κακό το ριζικό του
το περιστέρι, ο Ντιέγκο Μαραντόνα.

Εκεί, στη μακρινότατη Αρτζεντίνα
η οδύνη του είναι η οικεία μας οδύνη
(κάπου στο Μετς, Μουσούρου, στην Αθήνα).
Μ? απόκαμε η ψυχούλα και της δίνει
παρηγοριά ψυχρή την κοκαΐνη.
Α! στην οθόνη κλίναμε το γόνα,
λέγοντας: ας χαρεί λίγη γαλήνη
το περιστέρι, ο Ντιέγκο Μαραντόνα.

Κυρά της μοναξιάς, μάνα του πλήθους,
κυρά του ξεπεσμού, του χαμού μάνα,
σταμάτα του αναθέματος τους λίθους.
Κι εμπρός στον επερχόμενο χειμώνα
μέμνησο να ταΐζει στην αλάνα
το περιστέρι, το Ντιέγκο Μαραντόνα.

(Το βιβλίο της Μαριάννας, Ίκαρος, Αθήνα 1993)

 

2.-Κώστας Μαρδάς

Φάουλ

Αυτό που τα εκατομμύρια του κόσμου τούτου αγαπούν
μισώ.
Γιατί στα γήπεδα να λακτίζουν τεχνηέντως
την τιμία κάρα του Αγίου και Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου
είδα.
Τους αγαπώντες το ποδόσφαιρο
μισώ.
Γιατί τους μπαμπάδες ομού με τα καλόπαιδά τους
να σεξίζονται με ιαχές βαρβάρων
αφήνοντας αγά? ς κατ? οίκον γυναίκες κι ?ερωμένες
που δάγκωναν τα αδρανή σεντόνια τους
είδα.
Πρόεδρους και Πρωθυπουργούς ,
σεπτούς ιερείς και Αρχιεπισκόπους,
Δικαστές των Ανωτάτων Δικαστηρίων της Χώρας,
Αρχηγούς Όπλων και Σωμάτων,
Αρχηγούς ΓΣΕΕ , ΑΔΕΔΥ και ΠΑΣΕΓΕΣ
μισώ.
Γιατί να γλείφουν τα πληρωμένα πόδια
είδα.
Τα γήπεδα των λαϊκών μαζών
που εισερχόμενες ποδοπατούν των ποιητών τη λύπη
μισώ.
Γιατί να σκεπάζουν οι χλοοτάπητες κιονόκρανα ναών αρχαίων,
τεχνήματα βυζαντινά,
επιπροσθέτως δε κοιτάσματα χρυσού, χαλκού και κοβαλτίου
είδα.
Τους Προέδρους των ΠΑΕ,
που δεν μελαγχολούν απόγευμα της Κυριακής
μισώ.

Ω ευτελής ανοησία!
Ω ανόητη θρησκεία!
(Μουντιάλ, Ιούνιος ?10)

[Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη λογοτεχνία και το ποδόσφαιρο, ανατρέξτε στο βιβλίο που κυκλοφόρησε το 2010 «Αρχίζει το ματς-Το ποδόσφαιρο στη λογοτεχνία», σε επιμέλεια Γιάννη Η. Παππά, από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ].

 


Σχολιάστε