"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Σιωπηλός πολίτης (Χ.Ν., 13-5-14)

 

 

«ΕΓΩ, ΕΝΑΣ ΣΙΩΠΗΛΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ…»

ΣΤΟ ΜΟΝΟΛΟΓΟ του, ο άγνωστος συνομιλητής μας στο τηλέφωνο επιμένει. Λίγες μόλις μέρες πριν τις εκλογές λέει:

«ΣΥΝΗΘΙΣΑΜΕ στην Ελλάδα να είμαστε με τους κλέφτες, τους φοροφυγάδες, τους παράνομους, τους αυθαιρετούντες, τους ρουσφετολόγους τους μιζαδόρους και ελάχιστα με τους έντιμους πολιτικούς, αλλά και πολίτες.

«ΚΑΙΡΟΣ να αλλάξουμε εμείς οι ψηφοφόροι, για να αλλάξουν  οι πολιτικοί, να αλλάξουν και οι πολιτικές. Εμείς τους εκλέγουμε…

 

«ΜΑΘΑΜΕ να είμαστε εαυτούληδες, γι αυτό και κινούμαστε μόνον όταν θίγονται τα συμφέροντά μας.

«ΚΑΙΡΟΣ να δούμε και το σύνολο. Ανήκουμε στο σύνολο…

 

«ΑΝ ΔΕΙΣ τα ψηφοδέλτια που φτάνουν στις πόρτες μας, θα δεις-ακόμη και τώρα που σου μιλώ- τις φάτσες γνωστών συνδικαλιστών, φίλων τους, συγγενών, «οικογενειών». Αλλά και κομματικών εγκάθετων.

“ΕΝΑΣ και μόνος στόχος: να ψηφίσουμε συναισθηματικά ή κομματικά, για να συνεχισθεί το παλαιοπολιτικό.

«ΚΑΙΡΟΣ για αξιοκρατία και αξιοπρέπεια…

 

«ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ συνείδησή μας, για να μπει και στο DNA «ο άλλος», μάλλον θα περάσουν πολλές δεκαετίες ακόμη: με σφιχτές οικονομικές πολιτικές ώστε να γίνουμε αυτάρκεις· με δίκαιο φορολογικό σύστημα· με πρώτη φροντίδα την Παιδεία και τη Υγεία· με «υγιείς» στη σκέψη και αποτελεσματικότητα πολιτικούς· με σύγχρονο Σύνταγμα και με άλλο συνδικαλισμό…

 

«ΚΥΡΙΩΣ με ενσυνείδητους ψηφοφόρους… Όχι μετακινούμενους από κόμμα σε κόμμα, για χάρη μόνο των προνομίων και του συμφέροντός τους…»

 

«-ΩΡΑΙΑ όλα αυτά, λέω, αλλά λησμονείς, αγαπητέ μου, ότι δεν ζούμε σε ουτοπική χώρα; Στην Ελλάδα ζούμε των Σημίτη, Καραμανλή, Παπανδρέου, Σαμαρά, Βενιζέλου. Δηλαδή ενός παλαιοκομματικού μοντέλου που δεν άλλαξε καθόλου με την κρίση και δεν φαίνεται να αλλάζει διόλου με τις αντιφατικές προεκλογικές προτάσεις των κομμάτων…

 

 

…ΛΟΓΙΚΕΣ οι παραπάνω εκατέρωθεν παρατηρήσεις. Αρκεί βέβαια πάνω από την κάλπη να βρούμε τη δύναμη να αφαιρέσουμε το στενό ένδυμα του συναισθήματος (θυμού, αγανάκτησης, τιμωρίας) και να ψηφίσουμε ψύχραιμα. Ζυγιάζοντας τα υπέρ και τα κατά της κάθε επιλογής μας. (Στ.Γ.Κ., stcloris@yahoo.gr)

 

ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΔΙΠΟΛΟ (ΚΑΤΑ ΜΙΑ ΑΠΟΨΗ)

ΤΗ ΧΡΟΝΙΑ που τα πάντα παιζόταν σχετικά με τη χώρα (2012), με το Grexit (=έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και την Ε.Ε.) επί θύραις, ο γνωστός συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης (1937-) δήλωνε με πικρία («Τα Νέα», 25-26/2/12) και τα εξής για το ρόλο της μεταπολιτευτικής Αριστεράς στην Ελλάδα:

«Μια παράταξη -η Αριστερά- που συνέβαλε την τελευταία δεκαετία (και όχι μόνο) στο να μην αλλάξει τίποτε στην Ελλάδα, απ΄ την εργατική νομοθεσία ως τα Πανεπιστήμια και κάλυψε όλη αυτή την περίοδο πολιτικά τους όποιους τραμπουκισμούς έχουν γίνει στην Αθήνα και στην Ελλάδα, όπως ακριβώς τα μετεμφυλιακά κόμματα κάλυπταν τους τραμπούκους της εποχής, είναι φυσικό να καταλήξει σήμερα σε έναν πολιτικό λόγο αριστερής εθνικοφροσύνης. Η Ελλάδα πηγαίνει πίσω στη δεκαετία του ’50 και με μεγάλη μου λύπη βλέπω την Αριστερά να ηγείται»

ΑΛΛΑ και για τις τεχνητές μετωπικές κομματικές συγκρούσεις που ανεβάζουν επί τούτου το κλίμα της αντιπαράθεσης, ιδιαίτερα σε προεκλογικές περιόδους, ο ίδιος έλεγε (στην ίδια εφημερίδα 14/10/13) πάλι με πικρία:

«… Θεωρώ ότι οι μετωπικές συγκρούσεις που αναπτύχθηκαν και συνεχίζουν να αναπτύσσονται, είτε είναι το δίπολο Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο, είτε η θεωρία των δυο άκρων, δεν συμβάλλουν σε συγκλίσεις που τις έχει ανάγκη η χώρα»

ΛΙΓΟ πριν απ’ τις εκλογές, με την πολυδιάσπαση της Κεντροαριστεράς και τη μετάλλαξη της «Αριστεράς» σε καθαρά αστικό κόμμα «διαμαρτυρίας» ώστε να κατακτηθεί η πολυπόθητη εξουσία, υπάρχουν πολλές συσκοτίσεις και ερωτηματικά για το τι ακριβώς πρεσβεύει και επιδιώκει αυτή η παράταξη. (Στ.Γ.Κ.)

 

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ…

ΥΠΑΡΧΕΙ ένα ον στον πλανήτη που εργάζεται απεριόριστες ώρες τη μέρα, μένει ξάγρυπνο τη νύχτα όταν αρρωστήσει κάποιος, εφαρμόζει γιατροσόφια ώσπου να ξημερώσει, ακούει τα παράπονα των άλλων, συμβουλεύει, βοηθάει στα μαθήματα, μαγειρεύει, πλένει, καθαρίζει το σπίτι, βγάζει βόλτα τους γέροντες γονείς. Και για όλα αυτά, χωρίς να πληρώνεται! Ή, μάλλον καμιά φορά “πληρώνεται” με την αχαριστία.

ΣΩΣΤΑ το αντιληφθήκατε. Δεν πρόκειται για κανένα ρομπότ. Στις μάνες είναι αφιερωμένες οι γραμμές. Στις μάνες που προχθές (11/5/14) πολλοί πρόσφεραν λίγα λουλούδια. Όμως υπάρχουν και οι άλλες που είναι απομονωμένες, αποξενωμένες από τα παιδιά τους, οι άλλες που πενθούν, αυτές που έχουν άνεργα παιδιά, αυτές που γερνούν μόνες… Υπάρχουν κι αυτές που δεν έχουν την πολυτέλεια να σκεφτούν τίποτε, αφού ο εμφύλιος γύρω τους μαίνεται (Ουκρανία) ή έχουν απαχθεί τα παιδιά τους (Αφρική).

ΣΕ ΟΛΕΣ αυτές δεν έχουμε παρά μόνο μια προτασούλα να πούμε: Ευχαριστούμε που υπάρχετε. (Στ.Γ.Κ.)

 

 

ΜΙΑ ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΑΠΩΛΕΙΑ

Πέθανε στις ΗΠΑ, σε ηλικία 105 ετών, η κα Ευθυμία Βαρυτιμίδου, η θρυλική Σάνο Χάλο, που με τις φοβερές μαρτυρίες της έκανε γνωστή σε όλο τον κόσμο την Γενοκτονία των Ποντίων.

Η «Γιαγιά όλων των Ποντίων», όπως την αποκαλούσαν οι  Πόντιοι «έφυγε», με πολλές τιμές. Όπως τονίζεται στην ανακοίνωση της Παμποντιακής Ομοσπονδίας ΗΠΑ-Καναδά, «η Σάνο Χάλο με την προσωπική της μαρτυρία για τα πάθη που είχε υποστεί πριν 90 χρόνια στη γενέτειρά της, στον Πόντο, όπως αυτές καταγράφηκαν από την κόρη της, Θία Χάλο (Thea Halo) στο βιβλίο «Not Even My Name» («Ούτε Καν το Όνομά Μου»), πρόβαλε σε όλο τον κόσμο το μείζον εθνικό ζήτημα της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας και γενικότερα όλων των χριστιανικών λαών της τότε παραπαίουσας Οθωμανικής αυτοκρατορίας».

Δυστυχώς, όπως συμβαίνει συχνά σ΄αυτόν τον έρημο τόπο, η ατομική πρωτοβουλία, το θάρρος και το κουράγιο ορισμένων έρχονται να καλύψουν την απουσία ή τις σκοπιμότητες της ελληνικής διπλωματίας. (Στ.Γ.Κ.)

 


Σχολιάστε