"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Η μάνα στην ποίηση

 

 

 

 

 

ΜΑΝΑ Η ΤΑΠΕΙΝΗ…

1.-«Είπαν του ήλιου “γιορτάζει η μάνα”

κι εκείνος βάλθηκε με φως τη γη να ντύνει.

Είπαν της θάλασσας “γιορτάζει η μάνα”

κι αμέσως έγινε η φουρτούνα γαλήνη.

Το ‘μαθαν τα πουλιά, “γιορτάζει η μάνα”

και το τραγούδι τους ξεχείλισε πλημμύρα.

Το ‘μαθαν τα άνθη, “γιορτάζει η μάνα”

και μοσχοβόλησε η πλάση χίλια μύρα.

Τ’ άκουσε η βροχή, αλλά δεν έκλαψε

δάκρυ δεν κάνει να κυλήσει αυτή τη μέρα.

Τ’ άκουσε ο ουρανός κι άνοιξε διάπλατα

πείτε ευχές, μύριες ευχές για τη μητέρα»

[ “Η Μάνα”,  Γεώργιος  Μαρτινέλλης]

 

——————————————-

2.-Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ,  Άγγελος Βλάχος

(παράφραση του ανάλογου ποιήματος του Ζαν Ρισπέν;)

« Ένα παιδί, μοναχοπαίδι, αγόρι,

αγάπησε μιας μάγισσας την κόρη.

- Δεν αγαπώ εγώ, του λέει, παιδιά,

μ’ αν θέλεις να σου δώσω το φιλί μου,

της μάνας σου να φέρεις την καρδιά

να ρίξω να τη φάει το σκυλί μου.

Τρέχει ο νιος, τη μάνα του σκοτώνει

και την καρδιά τραβάει και ξεριζώνει.

Και τρέχει να την πάει, μα σκοντάφτει

και πέφτει ο νιος κατάχαμα με δαύτη.

Κυλάει ο νιος και η καρδιά κυλάει

και την ακούει να κλαίει και να μιλάει.

Μιλάει η μάνα στο παιδί και λέει:

- Εχτύπησες, αγόρι μου; και κλαίει!»

 


———————————————

3.-ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΜΟΥ ΠΑΙΔΙ (Κική Δημουλά)

«Το μικρό μου παιδί

σοβαρή αταξία έκανε πάλι.

Στο πεζούλι του σύμπαντος σκαρφάλωσε,

σκούντησε με το χέρι του

το κρεμασμένο

στον τοίχο τ’ ουρανού

κόκκινο πιάτο,

κι έχυσε όλο το φως επάνω του.

Ο Θεός απόρησε

που είδε τον ήλιο

ντυμένο ρούχα παιδικά

να κατεβαίνει τρέχοντας

της φαντασίας μου τη σκάλα

και να έρχεται σε μένα.

Κι εγώ κάθομαι τώρα

και μαλώνω αυστηρά

το μικρό μου παιδί,

ενώ κλέβω κρυφά

τον χυμένο επάνω του ήλιο.»

 

 


——————————-

4.-Η ΜΑΝΑ

«Μάνα μου δύσκολο κενό/αφήνει ο μισεμός σου.

Άκουσ’ το μάνα μια φορά/απ΄το μεγάλο γιο σου.

Μάνα μου υπερήφανη/και ντροπαλή μου μάνα

δεν το πιστεύω πως χτυπά/για σένα η καμπάνα.

Φεγγάρι παραγγέλνω σου/και μην το λησμονήσεις

τη μάνα μου στα σκοτεινά/δεν θέλω να αφήσεις.

Του Ψηλορείτη την κορφή/τη χιονοσκεπασμένη

βάλε σημάδι μη χαθείς/γιατί θα περιμένει.»

—————————————————

 

5.- [Στίχοι, μουσική, ερμηνεία: Λουδοβίκος των Ανωγείων]

 

https://www.youtube.com/watch?v=4lZzT8zj76k

 

«Μάνα μου δύσκολο κενό

αφήνει ο μισεμός σου.

Άκουσ’ το μάνα μια φορά

απ΄το μεγάλο γιο σου.

«Μάνα μου υπερήφανη

και ντροπαλή μου μάνα

δεν το πιστεύω πως χτυπά

για σένα η καμπάνα.

Φεγγάρι παραγγέλνω σου

 

 

—————————————————————–

Η πόντια μάνα ΜΟΥ:

 

 

 


Σχολιάστε