"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Φθινοπωρινό…

 

 

 

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ ΣΧΟΛΙΟ (Χ.Ν., απόσπασμα, 30-1-13)

  • Οι ειδήσεις είναι σαν τα φύλλα του φθινοπώρου. Ο άνεμος που τις παρασέρνει, τις κακοποιεί” (Charles Bobin, (1951-), Γάλλος δημοσιογράφος και συγγραφέας)

Ο ΧΡΟΝΟΣ κυλάει ανεπιστρεπτί σκορπίζοντας “πίσω” μας μια μια τις μέρες του. Ακολουθεί την πορεία που του όρισε ο Θεός. Ο άνθρωπος βιώνει ανεπαίσθητα το πέρασμά του, κάθε στιγμή, κάθε εποχή. Σε φθίνουσα (*) πορεία κι η ζωή μας.

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΑΣΕ. Ο συναισθηματισμός που γεννάει το μεταίχμιο καλοκαιριού-φθινοπώρου καταγράφεται σε τραγούδια, ποιήματα, πίνακες, ταινίες, μυθιστορήματα. Η νέα σχολική και φοιτητική χρονιά, η σταδιακή αλλαγή του καιρού, η επιστροφή στη δουλειά, η αναζήτηση στέγης, οι μετακομίσεις, η τάση για ανανέωση, η πολιτική κατάσταση, οι αναιμικές “καλές” ειδήσεις, η κρίση που δεν τελειώνει, ο στοχασμός μπροστά στη φύση που πεθαίνει, ο άδικος και παράλογος θάνατος ανθρώπων…, όλα προκαλούν μια γενικότερη θλίψη.

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ, αλησμόνητο και το τραγούδι “Melancolia in Settembre” του Peppino di Capri, ξαναφέρνει στη μνήμη την πικρή μα κι αθεράπευτα αισιόδοξη φοιτητική μας νιότη. Νοσταλγική μουσική, αναπόσπαστα δεμένη με την ψυχοσύνθεση της γενιάς μας. Ωραία χρόνια. Ωραία, αν και τρομερά δύσκολα. Πολιτικά και οικονομικά. Μίζερα, μα και επαναστατικά. Που άφησαν απλόχερα τη γεύση της ζωής στα χείλη.

 

http://www.youtube.com/watch?v=bdRg7vMVxzU    (Μελαγχολία του Σεπτέμβρη-Πεπίνο ντι Κάπρι)

ΚΑΘΕ εποχή έχει τις χάρες της. Υπάρχουν βέβαια και “παγωμένα” καλοκαίρια, ή “ολόθερμοι” χειμώνες: εξαρτάται από ποια σκοπιά ερμηνεύουμε όσα μας συμβαίνουν. Με ποια ψυχική διάθεση τα αντικρίζουμε. Άλλοτε είναι οι “σκληροί” χουντικοί Απρίληδες, οι φασιστικοί “ματωμένοι” Μάηδες, οι μαρτυρικοί Νοέμβρηδες. Κι άλλοτε οι τουρκικοί “μαύροι” Σεπτέμβρηδες, η τρομοκρατική 11/9/01, η εν ψυχρώ δολοφονία του Παύλου Φύσσα από Χρυσαυγίτη… Ο δικός μου Σεπτέμβρης είναι ο μήνας της μνημοσύνης αγαπημένων προσώπων, συγγενικών ή φιλικών, που “έφυγαν” για πάντα.

Η ΕΠΟΧΗ του φθινοπώρου χαρακτηρίζεται από το σταδιακό χαμήλωμα του φωτός στη φύση, και στο βλέμμα. Η φύση φθίνει. Ηρεμεί ή αγριεύει. Αλλάζει. Κι ο χρόνος, μέρα τη μέρα, κατεβάζει τις κουρτίνες στις αισθήσεις μας! Μεγαλώνουμε.

ΟΠΟΙΟΣ περιδιαβάζει το χανιώτικο τοπίο αισθάνεται έντονα την αλλαγή της φύσης: με τη δροσινάδα του πρωινού και την ψύχρα των βραδιών, με τους προ-χειμωνιάτικους αέρηδες να στέλνουν προπομπούς τα ξερά φύλλα των δέντρων στο δρόμο του. Με το πρώτο φύσημα τ΄αγέρα θαρρείς πως βλέπεις χρυσίζοντα μικρά εξωτικά να χορεύουν τρελά μπροστά σου. Τα φθινοπωρινά φύλλα αποχαιρετούν τα δέντρα-τη μάνα τους. Η φύση απογυμνώνεται. Το γλυκο καφεκίτρινο χρώμα παίρνει σιγά σιγά τη θέση του πράσινου.

Η ΑΛΛΗΛΟΔΙΑΔΟΧΗ των χρωμάτων στη φύση, όπως και των γεγονότων στη ζωή, είναι φυσικός νόμος. Τα χρώματα δεν καλούν σε “προσαρμογή” των συναισθημάτων ή των όνείρων μας. Οι επιστήμονες ισχυρίζονται πως τα φύλλα των δέντρων, ενεργοποιώντας ένα δικό τους αμυντικό μηχανισμό, όταν ωριμάσουν το καλοκαίρι, διασπούν τις χρωστικές ουσίες που έχουν παράγει -ανάμεσά τους και τη χλωροφύλλη- τις οποίες «τραβούν» πίσω στο κοτσάνι, για άλλες μεταγενέστερες χρήσεις! Έτσι, όταν το πράσινο χρώμα της χλωροφύλλης εξαφανισθεί, τότε «προωθούνται» τα υπόλοιπα χρώματα: αυτά που συνήθως αποκαλούμε «φθινοπωρινά», “μελαγχολικά”. Που διαμορφώνουν τη διάθεσή μας.

ΜΑ, ΤΟ ΙΔΙΟ δεν συμβαίνει και με την πολιτική; Όταν ένα κόμμα “γερνάει” ιδεολογικά, δεν αποσπώνται τμήματά του, δεν ταξιδεύουν, δεν δημιουργούν παραφυαδες, δεν αλλάζουν χρώμα; Δεν ελπίζουν φιλόδοξα, αυτά τα απο-κόμματα, ότι θα υποκαταστήσουν τη μάνα τους; Αλλά, τις περισσότερες φορές, αυτοδιαλύονται ή επιστρέφουν στις “ρίζες” τους.(…) Στ.Γ.Κ.

 

————————————

 

(Φθινοπωρινό, στίχοι  Ν. Γκάτσου, μουσική Στ. Ξρχάκου, Δ. Γαλάνη)


Σχολιάστε