"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Στιγμές μιας παιδοπολίτικης ζωής…

 

 

 

 

 

ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΠΟ ΜΙΑ ΣΧΟΛΙΚΗ ΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΟΠΟΛΗ “ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ” ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (1955-1958)

[ΜΑΣ εξέπληξε ευχάριστα, εμένα και τη Χριστίνη-τη σύζυγό μου, το προχθεσινό πολύωρο πρωινό τηλεφώνημα του αγαπητότατου φίλου και συμπαιδοπολίτη Θωμά Ηλιόπουλου, από την Αυστραλία! Κάθε χρόνο τέτοια μέρα είναι το αδιάψευστο... ημερολόγιό μας! Μας θυμίζει, εκτός από τα Παιδοπολίτικα, την ημερομηνία που παντρευτήκαμε με τη Χριστίνη, την “Κρητικιά”. 21 του Σεπτέμβρη στα 1975. Μια ζωή ολόκληρη-38 χρόνια από τότε. Όσο για τα παιδοπολίτικα, αφότου χωρίσαμε με το Θωμά, πέρασαν 52 χρόνια. Δυο ζωές!

Ο ΘΩΜΑΣ έχει το διπλό χάρισμα, όπως και πολλοί άλλοι παιδοπολίτες να μιλάει άνετα τόσο για το σήμερα, όσο και για τις ευτυχισμένες μέρες μας στην “Άλλη Χώρα”, τα παιδικά μας χρόνια, τα Παιδοπολίτικα.

ΜΑΖΙ στην κάτω Παιδόπολη του “Αγ. Δημητρίου” στο Βαρδάρη στη Θεσσαλονίκη (1955-1958), μαζί και στην ομώνυμη Παιδόπολη του Ωραιοκάστρου (1958-1961). Με τον Παντελή, τον Πρόδρομο, τον Κρίτωνα, τον Αργύρη, τον Σάββα, τον Κώστα κ.ά. αποτελούσαμε ένα σκληρό πυρήνα φιλίας. Μου εξέφρασε έμμεσα το παράπονο, γιατί σταμάτησα να γράφω τα Παιδοπολίτικα. Δεν τα σταμάτησα. Συνεχίζω...]:

ΟΙ ΜΕΡΕΣ στην Παιδόπολη-την πάνω και την κάτω, μιλάμε για την περίοδο 1956-1961, δηλαδή τις 6 τάξεις του τότε εξαταξίου Γυμνασίου που περάσμε, δεν ήταν και οι καλύτερες στη ζωή μας. Είχαμε το άγχος της μετεμφυλικής επιβίωσης σε μια ρημαγμένη Ελλάδα. Ο Θωμάς μόλις είχε έλθει από την Ουγγαρία στην οποία τον είχαν πάρει -με το παιδομάζωμα- οι αντάρτες. Εκεί από τα μέρη της Καστοριάς, την Πτελέα. Στην μεταπολεμική και μετεμφυλικαή Ελλάδα η ηττημένη Αριστερά είχε μπει στο περιθώριο, τα “πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων” αποτελούσαν το κλειδί ακόμη και για τις σπουδές, ο χαφιεδισμός και η αστυνομοκρατία κυριαρχούσαν σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής, ενώ η καχυποψία και η μιζέρια δεν έλειπαν.

Ζούσαμε την απόρριψη, όπως απορριμμένη ήταν και ολόκληρη η περιβαρδάρειος περιοχή όπου βρικόταν η Παιδόπολη, μέσα σε μια παλιά στρατώνα. Οι μόνοι που μας εκτιμούσαν πραγματικά, ήταν οι καθηγητές μας στο Γυμνάσιο. Τουλάχιστον οι περισσότεροι. Κι αυτό διότι διαβάζαμε αγρίως και τους βγάζαμε πάντα ασπροπρόσωπους παντού.

ΗΜΑΣΤΑΝ “άλλη ράτσα”. Έτσι έλεγαν οι καθηγητές του Στ’ Γυμνασίου στη Συγγρού, κοντά στο Διοικητήριο, στη Θεσσαλονίκη. Η φτώχεια ήταν κοινός παρονομαστής. Απλά εμείς δεν είχαμε ούτε τη μια δραχμή για να πάρουμε ένα… ροξ , ή ένα σάντουιτς στο διάλειμμα. Ήταν όμως, το σχολείο, και μια “έξοδος” στον πραγματικό κόσμο. Κάναμε παρέα με όλα τα παιδιά, όλων των κοινωνικών τάξεων.

Μας αγαπούσαν για δυο λόγους. Πρώτον γιατί ξέρανε ότι ήμασταν ειλικρινείς και άδολοι και δεύτερον επειδή τύχαινε να είμαστε οι καλύτεροι μαθητές μέσα στην τάξη! Οπότε σκεφτόντουσαν και λίγο τη… βοήθεια στις εξετάσεις. Που τότε ήταν πάρα πολλές, αφού δίναμε σε όλα τα μαθήματα, πρώτα το Φεβρουάριο, κι έπειτα πάλι στο β΄εξάμηνο, τον Ιούνιο!

Γραπτά και προφορικά συμψηφίζονταν και έβγαινε ο μ.ό. Εμείς οι παιδοπολίτες για να περάσουμε από τη μια τάξη στην άλλη έπρεπε να βγάλουμε μέσο όρο όλων των μαθημάτων, 17 και 1/2. Βαθμός πολύ δύσκολος. Κι όμως…

(Αλλά, έχουμε πολλά να πούμε…, Στ.Γ.Κ.)

Υ.Γ. Αν αυτά τα παιδιά που όλα χαμογελούν ευτυχισμένα βρίσκονταν εκεί-στην Παιδόπολη-για “παιδοφύλαγμα”, όπως ισχυρίζονται πολλοί αδαείς, κακόβουλοι και ανιστόρητοι, τότε δεν θα έπρεπε να υπήρχε γέλιο παρά μόνο κατήφεια και θλίψη. Έστω και σε ένα από όλα αυτά τα παιδιά! (Ο γράφων είναι 3ος από δεξιά. Στ.Γ.Κ.)


2 Σχόλια

  1. Ηλιας Ηλιοπουλος

    Σταυρο τωρα που σε ειδα στη φωτο 3ος απο δεξια ηρθες πολυ καλα στο μυαλο μου

    Σε παρακαλω πες μου ποιοι ειναι οι υπολοιποι.

    Ο Θωμας ειναι ο πρωτος απο αριστερα νομιζω.

    Ευχαριστω

    Ηλιας

  2. Aγαπητέ μου Ηλία,
    Αριστερά όπως κατάλαβες είναι ο Θωμάς, δίπλα του ο Ζήσης, πάνω ο Παντελής, ο Ζωάκος κι ο Τζέτζης, ο Τραγουδάρας (;) κι εσύ (με τη χωρίστρα), πίσω σου είναι ο Αργύρης, δίπλα του ο Ηλβανίδης, μετά ο Κεραμίδης με τον Μπότσικα, κάτω αυτός που πιάνει το κάγκελο είναι ο Ζαρογιάννης, με σταυρωμένες τις παλάμες εγώ, πίσω ο Γαλάνης και τελευταίος (ο πάντα πρώτος και σε όλα) Τραπεζουντίδης.
    Αυτά!

Σχολιάστε