"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

“Νέα” σχολική χρονιά

 

 

 

 

«ΝΕΑ» ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ (Χ.Ν., 10-9-13)

ΤΕΡΜΑ και οι φετινές θερινές διακοπές. Στα χανιώτικα βιβλιοχαρτοπωλεία  ο μαθητόκοσμος ψωνίζει τις καινούργιες σχολικές τσάντες, βιβλία και άλλα είδη. Με τους γονείς να προσπαθούν να εκλογικέψουν τα παιδιά τους, μπροστά στις δελεαστικές προσφορές που παραμένουν αρκετά ακριβές για τις τσέπες τους.

ΝΑΙ μεν οι οικογένειες ετοιμάζονται κανονικά, ναι μεν το υπουργείο Παιδείας ισχυρίζεται πως τα βιβλία έχουν σταλεί στα σχολεία και πως η νέα σχολική χρονιά θα ξεκινήσει… ομαλά, θα συμβεί όμως έτσι;

ΑΠΟ την πλευρά τους ΕΛΜΕ και ΟΛΜΕ (οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των καθηγητών της Μ.Ε.) ήδη προγραμματίζουν 5νθήμερες επαναλαμβανόμενες απεργίες, ή άλλες μορφές απεργιακών κινητοποιήσεων. Κάτι που αναιρεί τελείως αυτά που λέει το υπουργείο!

ΣΗΜΕΡΑ, όταν λέμε «ψήφος ΕΛΜΕ» για απεργία, εννοούμε ότι αυτή αντιπροσωπεύει τελείως διαφορετικό αριθμό εκπ/κών από την πραγματικότητα, παρότι έχει την ίδια ισχύ, σε μια Γενική Συνέλευση της ΟΛΜΕ. Εξαρτάται, συνεπώς, από τις περιοχές και τον πραγματικό αριθμό που εκπροσωπούν οι αντιπρόσωποι των ΕΛΜΕ στις γενικές συνελεύσεις τους.

ΓΙΑ τους μαθητές και τους γονείς μία απεργία των εκπ/κών θα είχε πραγματικό αντίκρισμα, όχι από το αν η ΟΛΜΕ θα την έχει προκηρύξει, αλλά αν στην πράξη θα την έχει ακολουθήσει ο κλάδος. Πόσοι, δηλαδή, από τους εκπ/κούς θα απεργήσουν, περισσότερο πόσοι και για πόσο θα αντέξουν. Εκεί ποντάρει και το κράτος… Στον εκφυλισμός της έσωθεν.

ΒΛΕΠΕΤΕ, η μνημονιακή πολιτεία έχει φροντίσει προ πολλού να εξαθλιώσει τόσο τους εκπ/κούς, με τις περικοπές, ώστε   να υπολογίζεται και το τελευταίο ευρώ. Αν κρίνει κανείς μάλιστα από την «ενότητα» στις τελικές αποφάσεις, μάλλον συνηγορεί με την άποψη του υπουργείου ότι «τα σχολεία θα λειτουργήσουν κανονικά»! Κι όμως, σε άλλες εποχές οι αγώνες είχαν διάρκεια και αποτέλεσμα. Τότε υπήρχε ενότητα στον κλάδο και οι αποφάσεις παίρνονταν πλειοψηφικά από μαζικές συνελεύσεις.

ΜΕ το «καινούργιο» νομοσχέδιο, η κυβέρνηση κατάφερε και κάτι άλλο, αδιανόητο στο παρελθόν: να διχάσει τον κλάδο των εκπ/κών, άλλους ευνοώντας τους ως «ευγενείς κλάδους» και άλλους στέλνοντάς τους στη διαθεσιμότητα ή την απόλυση. Ανάλογα με το ποιος πιέζει… περισσότερο!

ΕΝ ΠΑΣΗ περιπτώσει: η αντοχή των εκπ/κών (και των κομμάτων που υποστηρίζουν τις απεργιακές κινητοποιήσεις στο χώρο της Μ.Ε.) θα φανεί τις επόμενες μέρες.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ, η Παιδεία παραμένει ένα από τα πρώτα θύματα της κάθε ανερμάτιστης εκπαιδευτικής πολιτικής. Πολύ δε περισσότερο σήμερα με την πολιτική της τρόικας που επιμένει να βλέπει κοντόθωρα την οικονομία να επικαλύπτει τους ανθρώπους.

ΤΑ ΠΑΝΤΑ σαν πάντα, ξανά και ξανά, δηλαδή… (Στ.Γ.Κ., stcloris@yahoo.gr)

 

 

ΤΟ ΠΛΕΟΝΑΣΜΑ

  • «Θα απαιτηθούν τουλάχιστον 20 χρόνια για να δημιουργηθούν 1 εκ. θέσεις εργασίας και να μειωθεί το ποσοστό της ανεργίας κάτω από το 10%», εκτιμά έκθεση του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ. (2-9-13)

ΩΡΑΙΑ ακούγεται από τον κ. Σαμαρά:  πρωτογενές πλεόνασμα, μετά από τόσες δεκαετίες χαρισάμενης «ζωής με δάνεια»! Να, και μια φαινομενική επιτυχία.

ΑΛΛΑ στην Ελλάδα ζούμε. Τα δημοσιονομικά μεγέθη που αναφέρει το οικονομικό επιτελείο ως επιτυχία (πρωτογενές πλεόνασμα) είναι πολύ όμορφα για να είναι και πιστευτά.  Κι ας πούμε ότι έχουμε εφέτος κάποιο γλίσχρο πλεόνασμα. Ότι, δηλαδή, καταφέρνουμε μόνοι μας να τα βγάζουμε πέρα. Μετά που θα σταματήσουν τα «δανεικά», τι γίνεται; Ποιος μας πείθει ότι τελείωσε η κρίση και τα μνημόνια για τη χώρα;  Ποιος μας λέει ότι θα σπεύσουν οι επενδυτές ή ότι θα έρθει η ανάπτυξη; Με μια ανεργία κοντά στο 28% (60% στους νέου) πώς να ανατάξεις μια κοινωνία που ήδη έχει νεκρωθεί; Ποιος μας πείθει ότι το φθινόπωρο δεν εγκυμονεί απρόβλεπτες κοινωνικές εκρήξεις;

ΕΤΣΙ, δεν μπορούμε να πολυαισιοδοξούμε, διότι, καλό μεν τον πρωτογενές πλεόνασμα,  αλλά από μόνο του  δεν είναι ικανό να μας βγάλει  από τη βαθιά ύφεση και τη νέκρωση της ανάπτυξης. Υπάρχει, άραγε, πουθενά συγκροτημένο σχέδιο για παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας με τρόπους δραστικούς και ριζοσπαστικούς;  Ως μεσογειακή χώρα, ποια θα είναι η θέση μας εφεξής στον παγκόσμιο παραγωγικό χάρτη; Θα υπάρχουν δουλειές για τους Έλληνες και τι είδους; Αναδιατάσσεται ο τουρισμός; Έχει γίνει καμιά πρόβλεψη για τα μετά την κρίση επαγγέλματα; Γίνεται καμιά μελέτη για τη σωστή αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού; Ή μήπως πάλι θα πέσουμε σε καραμανλικούς εφησυχασμούς του τύπου, «δε βαριέσαι, άστα για τους άλλους»; (Στ.Γ.Κ.)

 


Σχολιάστε