"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Πολιτικα κόμματα, ιδεολογίες και πραγματικότητα. (Χ.Ν., 29-8-13)

ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ, ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ μας σύστημα αρνείται επιμελώς να αναλάβει τις ευθύνες του για ό,τι μας συνέβη μεταπολιτευτικά, και για ό,τι μας συμβαίνει σήμερα.

 

ΠΡΟΣΦΙΛΗΣ και πάγια η παλαιά τακτική τού «παραλάβαμε καμένη γη», άρα φταίνε οι προηγούμενοι.

 

ΣΗΜΕΡΑ δεν έχει προηγούμενους, ούτε επόμενους…

 

ΤΑ «ΚΛΑΣΙΚΑ» κόμματα της Βουλής, δυστυχώς, παραμένουν αμετανόητα στις ιδεολογίες τους (μάλλον… ιδεοληψίες πια) και αμετακίνητα στις «διαχωριστικές» γραμμές τους: που ουσιαστικά δεν υπάρχουν, αφού την ακολουθητέα πολιτική υπαγορεύουν, αν όχι οι Βρυξέλες, σίγουρα το Βερολίνο. Κι εμείς πειθήνια εφαρμόζουμε τα εντελλόμενα της Μέρκελ ή του Σόιμπλε …

 

ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. εν αγαστή συμπνοία, παραμερίζοντας παλιές «έχθρες» και διαφορές που άλλοτε τα χαρακτήριζε, ψηφίζουν ομού τα πιο επώδυνα μέτρα για το λαό. Ψηφίζουν και τις απολύσεις. Φυσικά και χωρίς καμιά ελπίδα διεξόδου από τον φαύλο κύκλο των μνημονίων…

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ «ψάχνεται» ή επαναπροσανοταλίζεται κάθε φορά που δημιουργούνται νέα δεδομένα, το ΚΚΕ παραμένει αυτιστικό στον κόσμο του, οι ΑΝ.ΕΛ. συρρικνώνονται, η «Χρυσή Αυγή» γίνεται απόστημα δυσκολοπολέμητο. Όσο για τη ΔΗ.ΜΑΡ. μάλλον δεν περνάει ευχάριστες στιγμές.

 

ΕΚΕΙΝΟ που κυρίως είναι αστείο θα λέγαμε, είναι η προσπάθεια ανασύστασης της… Κεντροαριστεράς, την οποία όλοι θέλουν να πατρονάρουν. Όσο για το περίφημο «κέντρο» που άλλοτε είχε πηγή του τη μεσαία τάξη, με τη διάλυση της τελευταίας, είναι πια πολύ δύσκολο να ανασυσταθεί.

 

ΕΞΑΛΛΟΥ, στόχος του νεοκαπιταλισμού είναι αυτός ακριβώς: η καταστροφή της μεσαίας τάξη παντού και η μετατροπή της σε «ευκαιριακούς» εκμεταλλεύσιμους εργάτες…

 

ΕΚΕΙΝΟΙ, οι παλιοί «μη έχοντες και μη κατέχοντες» του Ανδρέα, σήμερα εκπροσωπούν τη μεγαλύτερα μερίδα νεόπτωχων στη χώρα. Τόσο με τα άστοχα δάνεια που έδιναν οι τράπεζες και ευνοούσαν οι πολιτικοί μας, όσο και με την υπέρμετρη ανεργία που μας μαστίζει.

 

ΕΤΣΙ βιώνουμε μια πραγματικότητα. Την οποία η μόνη δύναμη που μπορεί να ανατρέψει είναι η γέννηση του νέου. Που αναμένουμε… (Στ.Γ.Κ., stcloris@yahoo.gr)

 

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙ Η ΖΩΗ


  • «Ο Χάρολντ και η Ρουθ Νάπκε, από το Οχάιο των ΗΠΑ, έζησαν αγαπημένοι για 65 ολόκληρα χρόνια. Μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος με… 11 ώρες διαφορά!» (Οι ειδήσεις, 27-8-13)

ΤΕΤΟΙΕΣ ειδήσεις, σε μια φοβερά δύσκολη εποχή όπως αυτή που βιώνουμε -στην οποία όλα είναι ρευστά και οι ανθρώπινες αξίες είναι υπό συνεχή αίρεση-ίσως και να περνούν απαρατήρητες. Όμως, μας πείθουν για ένα πράγμα. Πως όλα τα προβλήματα της ζωής ξεπερνιούνται, όταν υπάρχει ένα και μοναδικό στοιχείο στις σχέσεις ενός ζευγαριού: η βαθιά, ειλικρινής, άδολη, άτρωτη και ανεξάντλητη αγάπη.

ΜΙΑ ΑΓΑΠΗ, δηλαδή, που να συνέχει τα άτομα με αόρατα νήματα τα οποία ρυθμίζουν και τη διάρκεια της ζωής τους. Όσο, φυσικά, ζήσουν μαζί.

 

ΒΕΒΑΙΑ, στη νεανική ηλικία, ένας τέτοιος έρωτας είναι «φωναχτός», παράφορος, παράλογος και ασυμβίβαστος με τα καθιερωμένα. Σήμερα όμως, σπανίζουν οι «Ρωμαίοι», ενώ το σκέφτονται και οι «Ιουλιέτες».

 

ΕΤΣΙ, οι δυνατές και αιώνιες αγάπες «μετακομίζουν» μάλλον στα ηλικιωμένα άτομα. Στα οποία, όταν όλα τα άλλα εκλείψουν, μένει μόνο η αγάπη μεταξύ τους.

 

ΚΑΙ εδώ στην Κρήτη τέτοια ζευγάρια υπάρχουν  αμέτρητα στα χωριά.  Ποιος δεν έχει δει το πολυβραβευμένο, υπέροχο και συγκινητικό ντοκιμαντέρ «Οι Εραστές της Αξού» (2008); Αλλά και όσοι έτυχε να δουν την καταπληκτική ταινία «Αγάπη» (Amour) του Μίκαελ Χάνεκε (2012) που διαπραγματεύεται ακριβώς αυτό θέμα, της διαρκούς αγάπης μεταξύ δυο υπερήλικων ανθρώπων, θα καταλάβει πολύ περισσότερα για τη μοίρα του ζεύγους Χάρολντ και Ρουθ Νάπκε. (Στ.Γ.Κ.)


Σχολιάστε