"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Τι να περιμένουμε πια;

Τι να περιμένουμε πια; (X.N., 14-6-13, St.G.K.)

  • «Μετά τις γενικές μεταθέσεις (των καθηγητών Μ.Ε.) θα προχωρήσουν οι αμοιβαίες μεταθέσεις, η μονιμοποίηση των ΙΔΔΑΧ, οι μετατάξεις από κλάδο σε κλάδο, οι μετατάξεις από τη Δευτεροβάθμια στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, οι μετατάξεις σε διοικητικές θέσεις…» κ.λπ.

 

ΣΥΖΗΤΟΥΜΕ με «εργαζόμενους» εκπ/κούς της δεύτερης νεότητας (35-45 ετών). Είναι θύματα της κρίσης. Γίνεσαι αποδέκτης όχι μόνο του απόλυτα δικαιολογημένου θυμού τους, αλλά και του αγωνιώδους αδιεξόδου στο οποίο οδηγούνται οι εργασιακές τους σχέσεις. Η ίδια η ύπαρξή τους είναι εν διωγμώ…

 

ΠΑΙΔΙΑ που μόχθησαν να σπουδάσουν την επιστήμη τους,  που έκαναν λαμπρές μεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό και πέρασαν επιτυχώς στις εξετάσεις του ΑΣΕΠ για μια θέση καθηγητού στη Μέση Εκπαίδευση, τώρα βλέπουν το μέλλον τους να κλονίζεται.

 

ΤΙΠΟΤΕ δεν είναι σίγουρο, τίποτε δεν είναι διασφαλισμένο, τίποτε δεν είναι πια νόμιμο. Κανείς δεν ξέρει τι τέξεται η επιούσα. Όχι μόνο στον κλάδο των εκπ/κών.

 

ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΣ ο ανθός του έθνους σε μια αδιέξοδη πολιτική και γνωρίζοντας καλά την παλαιοκομματική νοοτροπία που συντηρούν ακόμη οι κυβερνώντες με τα συνεχώς μεταλλασσόμενα «νομικίστικα» κόλπα τους, είναι βέβαιος ότι οι απολύσεις στο δημόσιο (και δη στη Μ.Ε.), θα έχουν ως πρώτη θυσία στο Μινώταυρο της τρόικας αυτούς που δεν έχουν κανένα «κομματικό προστάτη»: εντύπωση διάχυτη στην κοινωνία.

 

ΑΣΧΕΤΑ με τα ουσιαστικά ή τυπικά προσόντα τους… Άσχετα με την προσφορά τους και τα έτη υπηρεσίας τους. Άσχετα με  αν η δημιουργία «πλεοναζουσών θέσεων» στη Μ.Ε. είναι κι αυτή θύμα της… δημιουργικής λογιστικής τροϊκανών και Ελλήνων γραφειοκρατών, η δήθεν εξοικονόμηση χρημάτων  θα είναι μια νέα υποδούλωση της εκπ/σης στο ή στα κόμματα.

 

… ΑΛΛΑ τί να περιμένουμε από ένα κράτος «μπάχαλο» που όζει από παντού διαφθοράς και λαμογιάς; Ποια εξυγίανση μπορούν να φέρουν στη δημόσια εκπ/ση αυτοί που διόριζαν «αβέρτα» ημέτερους παντού;  Και πώς να απαιτήσεις από έναν επιστρατευμένο και γονατισμένο κλάδο να προσφέρει τη «χαρά» της γνώσης, την αλληλεγγύη στην κοινωνία, όταν τον έχεις ήδη καταρρακωμένο; Σε ποια ευρωπαϊκή χώρα γίνονται αυτά που εφαρμόζονται εδώ;

 

ΓΙΑ ποιο λόγο εφεξής ένας μαθητής να εμπιστεύεται ένα «δάσκαλο» που το ίδιο το κράτος τον ανασκολοπίζει ψυχολογικά υποχρεώνοντάς τον να διδάσκει σε υπερμεγέθη τμήματα μαθητών και σε περισσότερα σχολεία;

 

ΜΟΥ λέει συνάδελφος πως η κατάσταση στα σχολεία των μνημονιακών χρόνων είναι ο καθρέφτης της ίδιας της κοινωνίας μας: δεν υπάρχει ο αλλοτινός μέσος μαθητής, όπως δεν υπάρχει η μεσαία τάξη, όπως δεν υπάρχει στην πολιτική η κεντροαριστερά! Κολοβή κοινωνία, κολοβή πολιτική…

 

Η ΕΠΑΝΑΣΥΝΘΕΣΗ της εν αποσυνθέσει ελληνικής κοινωνίας, παρουσιάζεται ως αδύνατη υπόθεση. Επειδή ακριβώς, το δημόσιο σχολείο που σε άλλες χώρες ανθεί μεταβάλλοντας τις κοινωνίες, εδώ, με διωκόμενους και ανασφαλείς εκπ/κούς είναι απίθανο να ορθοποδήσει. (Στ.Γ.Κ., stcloris@yahoo.gr)

 

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΔΕ ΛΕΓΕΤΑΙ

ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ να διατηρούμε σε καίριες θέσεις ευθύνης ανθρώπους κατώτερους των προσδοκιών μας, αλλά και των αιτημάτων των καιρών. Πάρτε για παράδειγμα την κατάργηση από το υπουργείο… Πολιτισμού του «Εθνικού Κέντρου Βιβλίου» (ΕΚΕΒΙ) στο οποίο προϊστατο ο Θ. Βαλτινός! Αλήθεια ποιος είναι ο τωρινός υπουργός Πολιτισμού και τι έκανε για τον πολιτισμό της χώρας; Γνωρίζει κάποιος να μας ενημερώσει;

 

ΣΕ πολλούς τομείς η μετριότητα θριαμβεύει ακόμη. Και δεν πρόκειται καν για τη λεγόμενη «χρυσή μετριότητα» που καμιά φορά κάνει την έκπληξη. Ας πούμε, μετριότατοι δικηγορίσκοι βρέθηκαν ή βρίσκονται σε υπουργικές καρέκλες. Το μόνο τους «προσόν»: ο λαϊκισμός και οι διορισμοί ημετέρων. Τα έχουν καλά με τους συνδικαλιστές και λένε ναι σε ό,τι λέει το κόμμα τους.

 

ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ μόνο «κάποιον Κατσιφάρα» που είχε πει όντας υπουργός επί πρώτων θητειών του ΠΑΣΟΚ: «Αν δεν ήταν ο Ανδρέας (Παπανδρέου), δεν θα με ήξερε ούτε καν ο θυρωρός της πολυκατοικίας»! Κι όμως, όλοι ανεχόμασταν να έχουμε τέτοιας υφής πολιτικούς, επειδή κάπου κάνανε γενναίες «εκπτώσεις» σε ό,τι εμείς τους ζητούσαμε. Οι γνωριμίες μετρούσαν. Όχι τα προσόντα και η αξιοκρατία.

 

ΟΛΟΙ αυτοί οι τύποι που μας κυβέρνησαν (και εξακολουθούν να μας δυναστεύουν) έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Θεωρούνται «καλοί άνθρωποι» και «εξυπηρετικοί» στους ψηφοφόρους τους. Το σπουδαιότερο; Δεν αισθάνονται διόλου ότι είναι μηδαμινοί  σε σχέση με τις προσδοκίες του θεσμού που υπηρετούν. Αρκεί που τους «έβαλε» εκεί ο πρόεδρος του κόμματος ή κάποιο σημαίνον στέλεχός του. Γι αυτό και είναι πολύ δύσκολο να ανακάμψουμε ως έθνος… (Στ.Γ.Κ.)


Σχολιάστε