Βρέχει, όπως πάντα, ιστορία…
Posted on 1 Φεβ, 2011 in Ποιηση | 0 comments
Το τραγούδι…
Μονότονος ο ήχος της βροχής
τις νότες του απλώνει
στων δέντρων τα ξερά φυλλώματα
και στων στεγνών ψυχών μας τις αβύσους…
Στους δρόμους μετανάστες τριγυρίζουν
μ΄ένα τσιγάρο στα χείλη καρφωμένο
τη θλίψη τους στα μάτια φορεμένη
και την ελπίδα πως η μέρα που ξημέρωσε
ίσως να έχει μεροκάματο
… Αχνή ελπίδα
κάτι λίγο πιο πολύ
απ΄το λιγότερο
Η επανάσταση των γιασεμιών
Η Αίγυπτος, η Τυνησία, σε λίγο το Μαρόκο κι η Λιβύη
θα νιώσουν της εξέγερσης την καταιγίδα…
Η γη διψάει για βροχή
κι ο άνθρωπος για λευτεριά
… Ράθυμες οι σταγόνες δίπλα μου
στο μοβ ντυμένες. Λέω
προάγγελος του αίματος
ή αναπόφευκτης πορείας διαγράμμιση προς τα εμπρός;
(Στ.Γ.Κ., Φεβρ. 2011)
Υ.Γ. Αν πατήσετε στην εικόνα, θα δείτε τις … σταγόνες να τρέχουν!
