"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Διάλογος και πολιτικοί

 

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ (απόσπασμα από ευρύτερο κείμενο στα “Χ.Ν”, 17-12-12, Στ.Γ.Κ.)

…Ο ΚΑΘΕ εκφερόμενος γραπτός ή διαδικτυακός λόγος, όταν έχει τον αντίλογό του με λογικά επιχειρήματα, καταλήγει να είναι ουσιαστικός διάλογος. Από τις αντιπαραθέσεις γεννιούνται οι «θέσεις» κι οι «αντιθέσεις». Αυτές, με τη σειρά τους, δημιουργούν τη «σύγκλιση» απόψεων, από τις οποίες πάλι προκύπτει η «σύνθεση»… Έτσι, λέμε ότι ένας διάλογος υπήρξε «γόνιμος», ή «καρποφόρησε», όταν έχει και απτά αποτελέσματα, δηλαδή αποφάσεις. Εν πάση περιπτώσει, όπου υπάρχει πραγματικός διάλογος, εκεί ανοίγονται και «δίαυλοι» επικοινωνίας.

ΒΑΣΙΚΗ επιδίωξη ενός διαλόγου -κατά τον Ε. Παπανούτσο-«είναι η αναζήτηση της αλήθειας που είναι πολλαπλή και της οποίας η πλήρης ανεύρεση είναι «ανέφικτη». Γι αυτό μας αρκεί έστω και η μερική αλήθεια που καταλήγει στο συμβιβασμό των συν-διαλεγομένων. Είναι δε ευτύχημα που με την οικονομική κρίση και την οικτρή κατάσταση της χώρας,  τα ελληνικά κόμματα, έστω και μόνο 3 από τα 7 της Βουλής, συνδιαλέγονται μεταξύ τους επιδιώκοντας την καλύτερη δυνατή επίλυση των προβλημάτων της κοινωνίας. Κάτι που ήδη αρχίζει να έχει ως αποτέλεσμα την αλληλεγγύη που δείχνουν τελευταία οι Ευρωπαίοι…

ΑΛΛΟΤΕ, στην εποχή των «παχιών αγελάδων», ένας διάλογος σε επίπεδο κυβέρνησης και συνδικαλιστών, τις περισσότερες φορές κατέληγε -πριν καν αρχίσει- σε ναυάγιο. Από πλευράς κυβέρνησης, αλλά και διαπραγματευτών/συνδικαλιστών ή άλλων φορέων, η λέξη «διάλογος» ήταν για το φαίνεσθαι, όχι για την επίλυση ενός καυτού προβλήματος. Και οι δυο πλευρές έθεταν «κόκκινες γραμμές» (1). Ακολουθούσαν κωλυσιεργίες, αναβολές, χρονοβόρες διαδικασίες και τελικά το θέμα παραπέμπονταν σε Ειδικές Επιτροπές! Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν μιλάμε πια για διάλογο, αλλά για… συναντήσεις για το θεαθήναι, ή για εντυπωσιασμό και επίρριψη ευθυνών εκατέρωθεν για την αποτυχία.

ΦΥΣΙΚΑ, όταν αναγκάζεται ένας φορέας να μπει στη διαδικασία του διαλόγου (συμβαίνει κατά τη διάρκεια κρίσιμων απεργιών), ψυχολογικά οφείλει να είναι έτοιμος για πόλεμο νεύρων, οξύτατες αντιπαραθέσεις, δυσφήμιση, παραπληροφόρηση/διαστρέβλωση, απροκάλυπτες επιθέσεις, (χυδαιότητα) ή ασύμμετρη κολακεία, υποκριτικό ενδιαφέρον κ.λπ. Σε μια τέτοια περίπτωση είναι δυνατό να προκύψει κάποια «συμφωνία», ή μπορεί ο διάλογος να παραμείνει «μεταξύ κωφών», οπότε έχουμε «μονολόγους».

… ΓΙΑ ΝΑ είναι επιτυχής ένας (οποιοσδήποτε) διάλογος οφείλει να βασίζεται στην ειλικρίνεια των προθέσεων των συνομιλητών, στη σαφήνεια των απόψεών τους, στο να επικεντρώνεται στο βασικό θέμα συζήτησης, στην παράθεση σωστών πληροφοριών καθώς και στην αντιπαράθεση ισχυρής επιχειρηματολογίας. Αν δεν υπάρχουν τα παραπάνω -πράγμα σύνηθες στους ελληνικούς πολιτικάντικους διαλόγους- τότε δεν υπάρχει διάλογος. Ούτε, φυσικά, και επίλυση προβλημάτων… (Στ.Γ.Καλαϊτζόγλου)

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

-(1) Κλασική πια η παράλογη παλαιοσυνδικαλιστική (κομματική) επιχειρηματολογία, που πριν καν αρχίσει ο διάλογος, έθετε το: «Οι θέσεις μας είναι αδιαπραγμάτευτες. Όμως ο υπουργός μάς αρνείται το διάλογο»!

 


Σχολιάστε