"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Μερικός απολογισμός…

ΜΕΡΙΚΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ… (“X.N.”, 15-10-12)

  • «Οι άνθρωποι δεν δέχονται την αλλαγή παρά μόνο από ανάγκη και δεν βλέπουν την ανάγκη παρά μόνο σε καιρούς κρίσης» [Jean Monnet (1888-1979), ένας απ΄ τους θεμελιωτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης]

H ΜΕΡΚΕΛ ήλθε, είδε και απήλθε. Τα μνημόνια μένουν ακλόνητα δυσκολεύοντας περισσότερο τις ζωές μας. Οι κρίσεις, με οποιαδήποτε μορφή, έρχονται και παρέρχονται. Δεν παραλείπουν όμως να αφήνουν πίσω τους δυσεπούλωτα τραύματα σε λαούς, κοινωνικές ομάδες και άτομα.

Η ΤΩΡΙΝΗ πολλαπλή κρίση είναι «πόλεμος». Mε θύματα πολλούς συμπολίτες μας (3.500 αυτοκτονίες ως τώρα).  Όχι όμως και «επιτελάρχες» ή «στρατηγούς» των επιχειρήσεων «διάσωσης» της χώρας! Είναι ένας μονοδιάστατος τυφλός πόλεμος. Με θανατηφόρο όπλο του την οικονομία. Οι καθημερινές στερήσεις βασικών ειδών, οι ερημώσεις περιοχών, τα κλεισίματα επιχειρήσεων και μαγαζιών, η ανεργία του 25,1%, οι πτωχεύσεις, η μετανάστευση του άνθους του έθνους, η ανικανότητα του πολιτικού συστήματος να ανατάξει την κατάσταση κ.ά., αποτελούν «απώλειες πολέμου».

ΚΑΙ ΕΝΩ σε κάθε άλλο είδος κρίσης οι λεγόμενοι «πνευματικοί ταγοί» της χώρας έχουν λόγο και προτάσεις, εδώ λούφαξαν… Ίσως επειδή οι περισσότεροί τους ήταν ενταγμένοι στο «σύστημα» απολαμβάνοντας τα προνόμια που αυτό τους επιδαψίλευε. Ίσως πάλι επειδή δεν είχαν (και δεν έχουν) να πουν κάτι το ουσιαστικό αφού, ανήκοντας σε συγκεκριμένα κόμματα, τούς είναι αδιανόητο να τα βάλουν με τις ίδιες τις ιδεολογίες τους! Από τα παράδοξα της «πνευματικής» ιστορία μας.

ΑΛΛΑ, μήπως οι πολιτικοί μας θα απολογηθούν ποτέ; Όχι βέβαια! Θεωρούν πως ό,τι έπραξαν, για το καλό του… λαού το έκαναν! Προς τι μια απολογία, όταν ο ίδιος ο λαός τους ξαναψηφίζει; Δυστυχώς η ελληνική κοινωνία παραμένει βαθιά συναισθηματική. Βρίσκεται ακόμη στο στάδιο του «γιατί;» και του «ποιος;». Όχι του «πώς;». Το μεταπολιτευτικό μας σύστημα διαμόρφωσε ένα λαό εκμαυλισμένο, σχεδόν «κατ΄ εικόνα» των κυβερνώντων. Ένα λαό που στόχο είχε τον πλούτο χωρίς μόχθο…

«ΈΧΕΙ ΕΥΘΥΝΗ όλο το πολιτικό σύστημα για την κρίση», τόνισε στη ΝΕΤ (12/10/12) ο κ. Ν. Κωνσταντόπουλος, πρώην πρόεδρος του ΣΥΝ. Δυστυχώς, όλοι είμαστε καλοί στις διαπιστώσεις, όχι όμως και στον τρόπο εξόδου από την κρίση. Και ενώ σήμερα η συλλογικότητα (η αλληλεγγύη) είναι κίνηση ζωτικής σημασίας για όλους, εμείς περιοριζόμαστε σε «εγωτισμούς» (έξαρση του εγώ). Διαδηλώνουμε συλλογικά μόνο όταν είναι να εκφράσουμε την αγανάκτηση ή την αντίθεσή μας σε θέματα που αγγίζουν την… τσέπη μας. Διαχωρίζουμε «αυτούς» από «εμάς», λες κι όταν βουλιάξουμε θα σωθεί κανείς μας! Αλλά κι αυτή η καλλιέργεια μίσους («εθνική», «ταξική», «αντιμνημονιακή») για πολλούς είναι κατάλοιπο του Εμφυλίου (1946-1949)!

… ΑΣ ΜΗ λησμονούμε ότι το ΠΑΣΟΚ κέρδισε την εξουσία το 1981 με βασικό «αριστερό» σύνθημα, «ο λαός στην εξουσία, το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση». Ως κόμμα «του λαού» προσεταιρίστηκε κυρίως την αριστερή ιδεολογία και τους ανθρώπους της που, με τη σειρά τους, είδαν τον σοσιαλισμό ως όχημα για την πραγματοποίηση των ονείρων και φιλοδοξιών τους. Οι δε πρώτες μεταπολιτευτικές «σοσιαλιστικές» κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου άλλαξαν άρδην την υφή και τη φιλοσοφία εννοιών όπως «εξουσία», «λαϊκή κυριαρχία», «δημόσιος τομέας», «Παιδεία», «αξιοκρατία»,  «ιεραρχία», «δημόσιες δαπάνες» κ.λπ. Θυμηθείτε τη δεξιά που μπήκε στο… «χρονοντούλαπο» της ιστορίας, το «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες», αλλά και το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο Συνδικάτο».

ΚΑΠΩΣ έτσι ξεκινάει κι ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, έστω κάτω από τελείως διαφορετικές συνθήκες… Για όλους (αριστερούς, δεξιούς, σοσιαλιστές, ακροδεξιούς κ.λπ.) η Ε.Ε. και το ευρώ θεωρούνται η… αιτία όλων των δεινών. Η δε στερεότυπη ρητορική, τόσο της «αξιωματικής Αντιπολίτευσης» (ΣΥΡΙΖΑ) όσο και του ΚΚΕ, σπάνια ασχολείται με τις πραγματικές αιτίες που μας οδήγησαν στην κρίση. Όσο για προτάσεις της αριστεράς για ουσιαστική έξοδο από την κρίση, ας μη το συζητάμε…

ΒΕΒΑΙΑ, άλλο ο ατομικισμός «με ελπίδα» που εκφραζόταν  στα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια και άλλο ο σημερινός  ατομικισμός ο τυλιγμένος από έναν απειλητικό φόβο για την επόμενη μέρα. Στη διαδρομή των δεκαετιών (1981-2001) η ελληνική κοινωνία πέρασε από το πνεύμα της απελευθέρωσης και της απαλλαγής από τη συλλογική καταπίεση (της επάρατης δεξιάς) στο καθαρά ατομικό «φιλοτομαρικό» εγώ: «εγώ να είμαι καλά και άσε τους άλλους…». Έτσι, οι ψηφισμένοι νόμοι υπήρχαν, και… δεν υπήρχαν (για τους ημέτερους), ο βουλευτής «μου» έλυνε όλα τα προβλήματα, η άλωση και διόγκωση με αναξιοκρατικούς διορισμούς στο δημόσιο εθεωρείτο κάτι το λογικό! Και η διαφθορά με την παρανομία έγιναν… τρόπος ζωής, «μαγκιά», «καπατσοσύνη», «γενναιότητα»…

ΣΤΗΡΙΓΜΑ του μεταπολιτευτικού «συστήματος»-με πρώτο διδάξαντα το ΠΑΣΟΚ-ήταν ο «κομματικός Συνδικαλισμός». Μέχρι και… σύνταξη από το δημόσιο έπαιρναν οι συνδικαλιστοπατέρες! Ποιος λησμονεί το αμίμητο, αλλά συχνά προτεινόμενο από κυβερνητικούς παράγοντες, «Θέλετε αυξήσεις…; Απεργήστε!». Οι ελευθερίες που δόθηκαν στο συνδικαλισμό-καλές μεν στην αρχή, αλλά υπερβολικές και ανεξέλεγκτες αργότερα- γυρνούν τώρα ως μπούμερανγκ: κάθε φορά που γίνεται μια αγχώδης προσπάθεια διόρθωσης των κακώς κειμένων, ο συνδικαλισμός «βγαίνει μπροστά» για να μη γίνει τίποτε. Αλλά και η κομματική τοποθέτηση τόσο στο δημόσιο όσο και στη δικαιοσύνη «ημετέρων», έφεραν την χαριστική βολή στην έννοια «ευνομούμενη», «δίκαιη», «αξιοκρατική» πολιτεία (αν ποτέ υπήρξε τέτοια, η χώρα μας).

ΚΑΤΑΛΥΤΙΚΟ ρόλο στην όλη διαμόρφωση της λεγόμενης «συστημικής» κρίσης έπαιξε κι ο Τύπος. Μέχρι τη χούντα των Συνταγματαρχών (1967-1973) οι κυβερνήσεις ανεβοκατέβαιναν στα γραφεία του Δ. Λαμπράκη (Τα Νέα, Το Βήμα) ή της Ε. Βλάχου (Καθημερινή, Μεσημβρινή). Μέχρι δε το 1989, τα ΜΜΕ (ραδιόφωνο, τηλεόραση) ήταν κρατικά μονοπώλια. Μόλις όμως ορισμένοι επιχειρηματίες άρχισαν να μεταδίδουν «παράνομα» τηλεοπτικά/ραδιοφωνικά πρόγραμμα, το σκηνικό της ενημέρωσης άλλαξε με την ελληνική πολιτική ζωή να ιδιωτικοποιείται. Οι δημοσιογράφοι έγιναν αστέρες, οι πολιτικοί… υποχείριά τους και εκεί κάπου χάθηκε η αλήθεια! Με την έλευση δε του Ιντερνέτ, των ιστολογίων  και των κινητών τα πάντα έπαψαν να είναι όπως πριν…

Τις συνέπειες όλων αυτών πληρώνουμε-και θα πληρώνουμε για χρόνια.

ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ, συνεπώς, η κρίση σήμερα. Γι αυτό και επώδυνη η «θεραπεία» της. Η οποία φυσικά, γίνεται με προκρούστεια παντελώς άδικα μέτρα που καμιά κοινωνία ανθρώπων, όσο οργανωμένη και ευνομούμενη κι αν είναι, δεν θα ανεχόταν. Η κρίση από οικονομική, συστημική, αξιακή γίνεται από μέρα σε μέρα  ανθρωπιστική/επισιτιστική.

ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ σε όλα τα παραπάνω βρίσκεται στην εκκόλαψη νέων αξιόπιστων πολιτικών κομμάτων. Ζητούμενο πρώτο είναι η χαμένη εμπιστοσύνη στον εαυτό μας. Ότι μπορούμε, δηλαδή, μόνοι μας και με πολλή δουλειά, να ξεπεράσουμε τη Σκύλα (την τρόικα) και την Χάρυβδη (τον παλιό κακό εαυτό μας). Αυτό θα γίνει με την εδραίωση νέων πραγματικών δημοκρατικών θεσμών (με Σύνταγμα εγκεκριμένο από το λαό), με την οριοθέτηση (δεοντολογία) των ΜΜΕ, με τη σκληρή τιμωρία των διεφθαρμένων πολιτικών, την εφεξής πρόληψη της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής, με ελεγκτικούς μηχανισμούς, με την αποκατάσταση του αισθήματος εμπιστοσύνης ανάμεσα σε πολίτες και πολιτεία…

Και πάνω απ΄όλα με μια γερή Παιδεία… (Στ.Γ.Κ.)

 


Σχολιάστε