"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Σχόλια (27-9-12, “Χ.Ν.”)

Κλίμα οργής και βαριάς καχυποψίας

ΟΙ ΕΠΑΝΕΙΛΛΗΜΕΝΕΣ αποτυχίες των κυβερνώντων σε βασικούς τομείς ανάκαμψης της οικονομίας μας, αλλά και η μη ειλικρινής βούλησή τους για απαλλαγή από τους διεφθαρμένους «συναδέλφους» τους στη Βουλή, αυξάνει το κλίμα οργής και έντονης καχυποψίας ημών των πολιτών (εις βάρος ακόμη και του νυν προέδρου της, κ. Β. Μεϊμαράκη). Και ως συνήθως, θα κληθούμε να πληρώσουμε, πάλι και πάλι, τα «σπασμένα» (τα κλεμμένα)  τους εμείς.

Η ΒΑΡΙΑ καχυποψία εμφιλοχωρεί σε ολοένα και περισσότερους πολίτες όλων των πολιτικών αποχρώσεων και κομμάτων. Είχαμε ελπίσει πως μια πολυκομματική κυβέρνηση θα έδειχνε κάποιο… φως στο ατέλειωτο σκοτεινό μνημονιακό τούνελ, αλλά και στην πάταξη της διαφθοράς!

ΗΔΗ διανύουμε το 4ο έτος της κρίσης και κανένας δείκτης της οικονομίας δεν είναι αισιόδοξος: Οι τρύπες του ΥΠΟΙΚ πολλαπλασιάζονται, το χρέος αυξάνεται, η δημόσια Υγεία συρρικνώνεται επικίνδυνα, η Παιδεία «χρεοκόπησε» προ πολλού, το μεταναστευτικό ανεβάζει τη «Χρυσή Αυγή»,  οι μισθοί και οι συντάξεις συνεχώς περικόπτονται, η εγκληματικότητα γίνεται αγριότερη, η φτώχεια βρίσκεται μπροστά στην πόρτα του καθενός μας και καθημερινά περισσότεροι νέοι παίρνουν των ομματιών τους για την αλλοδαπή…

…ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ από τους παλαιούς και νυν επισημανθέντες διεφθαρμένους πολιτικούς (σε 32 υποθέσεις εμπλέκονται πολλά ονόματα πολιτικών από όλα τα κόμματα) δεν παραιτείται, δεν ζητεί άρση της ασυλίας του, δεν τιμωρείται, δεν μπαίνει στη φυλακή…

ΕΤΣΙ πέρα από το δημοσιονομικό και τα άλλα συμπαρομαρτούντα «ελλείμματα», υπάρχει μια εντεινόμενη απογοήτευση σχετικά με τις πραγματικές προθέσεις της  κυβέρνησης και γενικά του ελληνικού πολιτικού συστήματος απέναντι στην κρίση. Το «όλοι τους το ίδιο είναι», δεν έπαψε ούτε μια στιγμή να κυριαρχεί στη σκέψη του απλού πολίτη, όπως και το ότι όλοι «εκεί πέρα στη Βουλή» θα αγωνιστούν με νύχια και με δόντια να περισώσουν την καρέκλα τους.

ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ όλων είναι ότι δεν φαίνεται στον ορίζοντα κάποια εναλλακτική λύση που θα έδινε ελπίδα και ανάσα στον έρημο τόπο, στον ταλαίπωρο ελληνικό λαό. Που παραμένει άθυρμα κακών συγκυριών και ενός κάκιστου πολιτικού συστήματος… (Στ.Γ.Κ., stcloris@yahoo.gr)

 

ΑΥΤΟ ΤΟ ΞΕΡΑΤΕ;

ΜΕ ΑΠΟΦΑΣΗ του υπουργού Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας, κ. Γ. Βρούτση, προωθείται νομοθετική ρύθμιση που θα καταργεί την καταβολή ειδικής σύνταξης (!) λόγω συνδικαλιστικής ιδιότητας. Το μέτρο θα ισχύσει από  την 1η Νοεμβρίου τρέχοντος έτους. Απορία μας: Γιατί όχι και αναδρομικά; Μήπως επειδή είναι επώδυνο για το ίδιο το πολιτικό σύστημα που έχει πολλούς συνδικαλιστές στα σπλάχνα του;

…Η ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ σύνταξη θεσμοθετήθηκε το 1937 (με τον αναγκαστικό νόμο 971/1937, της δικτατορίας Μεταξά) και είναι ευνόητος ο λόγος της ύπαρξής της. Σήμερα, αφορά στους πρόεδρους και γενικούς γραμματείς πρωτοβάθμιων, δευτεροβάθμιων συνδικαλιστών οργανώσεων καθώς και στα μέλη της διοίκησης της ΓΣΕΕ, με 12ετή θητεία, που είχαν αποκτήσει μία από τις παραπάνω ιδιότητες μέχρι και το 1999.

Η ΣΥΝΤΑΞΗ χορηγείται από το επικουρικό ταμείο του ΙΚΑ και χρηματοδοτείται με ποσοστό επί των ασφαλιστικών εισφορών (!) που καταβάλλονται στο ΙΚΑ.

Η ΑΠΟΦΑΣΗ του κ. Βρούτση λαμβάνεται στο πλαίσιο του αναγκαίου εξορθολογισμού του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης. Με την ελπίδα ότι θα επιφέρει αφενός εξοικονόμηση πόρων, αφετέρου δε θα αποτελέσει απόφαση δικαιοσύνης και ισότητας όλων των εργαζομένων. Ξέρετε, οι συνδικαλιστές «απέχουν νομίμως από τα κύρια καθήκοντά τους», ώστε να εργάζονται αόκνως για τα συμφέροντα του κλάδου, ή της συνομοσπονδίας, που εκπροσωπούν. Τώρα, αν καθ΄οδον, ο κάθε συνδικαλιστοπατέρας κοιτάζει πλαγίως και τη… Βουλή μέσω του κόμματός του, αυτό είναι άλλο θέμα. Το βασικό ερώτημα είναι γιατί να πληρώνουμε και τη σύνταξή του;

ΕΛΠΪΖΕΤΑΙ πως με το νέο νόμο θα ενδυναμωθεί (!) το κύρος και η αξιοπιστία του συνδικαλιστικού κινήματος στη χώρα μας. Αλλά τα στοιχεία αυτά δεν χρειάζονται ειδική νομοθεσία. Εν πάση περιπτώσει οψόμεθα… (Στ.Γ.Κ.)

«…ΤΣ’ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ»

ΜΙΑ από τις μαντινάδες που αγαπώ ιδιαίτερα, μια και εκφράζει εν πολλοίς την ψυχή του Κρητικού λαού, είναι κι αυτή:

«Στο μετερίζι τσ’ ανθρωπιάς και σ’ τση τιμής το χρέος,

εκειά θα στέκω ώστε να ζω κι ας είμαι ο τελευταίος».

ΤΗ ΘΥΜΗΘΗΚΑΜΕ συνειρμικά τις προάλλες ακούγοντας τον ομότιμο καθηγητή της Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, κ. Ερατοσθένη Καψωμένο, στην πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία του (ημερίδα του ΙΕΤ (22/9) στο Ίδρυμα «Αγία Σοφία») που επικεντρώθηκε κυρίως στο δίαυλο γλώσσας-πολιτισμού.

Η ΓΛΩΣΣΑ του Κρητικού δεν είναι μόνο πλούσια αλλά και εκφραστικότατη. Δημιουργεί λέξεις και έννοιες που δεν αποδίδονται εύκολα στις άλλες γλώσσες. Ίσως επειδή τα πολιτισμικά στοιχεία που εκφράζουν οι ξένοι να μην είναι στη μορφή που ενυπάρχουν εδώ. Ας πούμε, η λέξη «πρεπιά», όπως και η έκφραση «δεν είναι τσ΄ανθρωπιάς», έχουν άλλη απόχρωση στην Κρήτη από τις απλές λέξεις «καθήκον/σωστό/ανθρώπινο», που συναντούμε στις άλλες γλώσσες.

Η ΣΥΣΧΕΤΙΣΗ γλώσσας, επικοινωνίας και πολιτισμού είναι ένα αιώνιο θέμα. Κι όπως τόνισε ο κ. καθηγητής, όπου υπάρχει πολιτισμός υπάρχει και πλούσια γλώσσα… Η Κρήτη τα είχε ανέκαθεν και τα έχει και τα δυο.

ΒΙΩΝΟΝΤΑΣ σήμερα στη χώρα μας μια απότομη παρακμή σε οικονομικό, αξιακό και πολιτιστικό πεδίο, παρατηρούμε πως και η γλώσσα (των ΜΜΕ/Τύπου) δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να αναπαράγει ξενικούς οικονομικούς και αξιακούς όρους, εντελώς μακριά από την ψυχοσύνθεση του λαού μας. Είναι κι αυτό μια καταστροφή… (Στ.Γ.Κ.)


Σχολιάστε