"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Απλός-και-ο λόγος της σοφίας…

Απλός-και-ο λόγος της σοφίας… (απόσπασμα ευρύτερου κειμένου, “Χ.Ν.”, 17-9-12)

 

  • Το να γνωρίσεις τη σκέψη των άλλων, είναι σοφία. Το να γνωρίσεις όμως τον εαυτό σου, είναι ανώτερη σοφία» (Λάο  Τσε, Κινέζος φιλόσοφος, περί τον 6ο π.Χ. αιώνα)

ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ σήμερα: των ανθρώπων και του πνεύματος.

ΤO ΠΕΡΑΣΜΑ μας από τη ζωή είναι σύντομο. Η δε βιοτική μέριμνα μάς απορροφά τόσο, ώστε να μη προλαβαίνουμε να  απολαύσουμε τις πραγματικές χαρές του κόσμου. Ούτε βέβαια να ασχοληθούμε με βασικά φιλοσοφικά ερωτήματα «περί του πρακτέου». Σ΄ αυτό ζητάμε την αρωγή των άλλων ∙ κυρίως  τη σοφία των παλαιοτέρων. Μάλιστα σε θέματα της καθημερινότητας.

ΑΠΟ τις αρχές του περασμένου αιώνα, με την Ψυχανάλυση και τις άλλες μορφές αυτογνωσίας/αυτοθεραπείας, τα υπαρξιακά προβλήματα παύουν να είναι μόνο θεολογικά. Στη δεκαετία του 1950 η φιλοσοφική σκέψη  φεύγει από τις έδρες των Πανεπιστημίων, των Φιλοσοφικών Κέντρων και των Κλινικών και εκλαϊκεύεται. Από δε τη δεκαετία του 1960, με το κίνημα των «χίπις» και τα ταξίδια στην Ανατολή, η απόλυτη χαρά της ζωής εξωτερικεύεται κατακτώντας το δυτικό κόσμο. Η ανατολική (φιλο)σοφία εισβάλλει στη Δύση. Απελευθερώνονται συναισθήματα, μελετώνται «νέες» παλιές φιλοσοφίες, υιοθετούνται νέοι τρόποι ζωής, ανακαλύπτεται η φύση. Εδραιώνεται στη συνείδηση των ανθρώπων η οικολογία παράλληλα με το κίνημα του καταναλωτισμού.

ΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ βιβλία πρακτικής φιλοσοφίας με τη self-therapy (=αυτοθεραπεία) πρότασή τους και τις «ασκήσεις» που συνήθως εμπεριέχουν, κατακτούν όλον τον κόσμο.  Οι συγγραφείς τους οργανώνουν διαλέξεις και υποβοηθητικά σεμινάρια με επίκεντρο την αυτογνωσία του ατόμου. Δεν είναι όλοι και όλα έγκυρα, ούτε αποτελεσματικά. Όμως η δίψα του ανθρώπου για άγνωστες μορφές σοφίας και αυτοθεραπείας, τον ωθεί συνεχώς προς άλλες αναζητήσεις.

Η ΣΥΣΣΩΡΕΥΜΕΝΗ στα «κλασικά» έργα των Αρχαίων φιλοσοφία έχει τη δυσκολία της γλωσσικής κατανόησης καθώς και την πολυπλοκότητα της σκέψης τους. Τα πυκνά νοήματά της δημιουργούν προβλήματα εξοικείωσης με αυτήν. Έτσι, οι Αρχαίοι προσωκρατικοί (και όχι μόνο) Έλληνες φιλόσοφοι θέλουν πολύ καλές μεταφράσεις στη νεοελληνική για να μη παρανοούνται. Αλλά κι εμείς θέλουμε χρόνο για να τους διαβάσουμε επισταμένα. Σήμερα, δυστυχώς, η σκέψη των Αρχαίων καθώς και μεταγενέστερων φιλοσόφων γίνεται βορά στα χέρια των νεότερων «φιλοσοφούντων»… (Στ.Γ.Κ.)


Σχολιάστε