"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Πολιτική ποίηση και πολιτικής σχόλια

ΠΕΡΙ TOY «ΚΕΝΤΡΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ» ΧΑΝΙΩΝ (“Χ.Ν.”, 11-9-12)

Η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ της «Νεοχωρίτικης Πνευματικής Ανησυχίας», για τη δημιουργία ενός «Κέντρου Πολιτικής Ποίησης» στα Χανιά, είναι επίκαιρη και εύστοχη κίνηση, συνταιριασμένη με την κρίση που μας δέρνει. Είναι μια ενέργεια ζωτικής σημασίας για όλους μας. Επειδή, η (πολιτική) ποίηση μπορεί να μη γκρεμίζει τείχη, είναι όμως ικανή, με τις λέξεις/σπαθιά της, να διαβρώνει καθεστώτα.

ΣΤΟΧΟΣ της, σύμφωνα με τον εμπνευστή, πρωτεργάτη, διανοούμενο Χανιώτη ποιητή κ. Δ. Κακαβελάκη, είναι «να αναδειχθεί ο λόγος της πολιτικής ποίησης σε παγκρήτια, μεσογειακή, βαλκανική, ευρωπαϊκή και παγκόσμια διάσταση». Φιλόδοξο όνειρο που, όμως, είναι εφικτό, αν υπάρξει κατάλληλη οργάνωση, ευφυής προγραμματισμός και επιτυχημένη δημοσιοποίηση – μέσω κυρίως του διαδικτύου- των στόχων της.

ΔΙΟΤΙ, κι αν ακόμη κάθε ποίηση, όπως λέγεται, εκφράζει με τον τρόπο της μια κάποια (πολιτική) «στράτευση» του δημιουργού της (engagement de l’auteur), η πολιτική ποίηση  –όταν δεν είναι στενά κομματικά «στρατευμένη»- αποτελεί μια σφοδρή καταγγελία των προβλημάτων της καθημερινότητας, ένα κατηγορώ για την άρχουσα τάξη και  τον τρόπο διακυβέρνησης μιας χώρας.

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ παρελθόν καθώς και το «πολιτικό» περιβάλλον των Χανίων ευνοούν την ανάπτυξη –και ανάδειξη- ενός τέτοιου εγχειρήματος. Την προβολή δηλαδή της πολιτικής  ποίησης την οποία εξάλλου υπηρετούν ουκ ολίγοι, παλαιοί και σύγχρονοι, Κρήτες ποιητές.

ΠΟΙΗΤΕΣ με παγκόσμια ακτινοβολία, όπως οι Μπ. Μπρεχτ,  Λουί Αραγκόν, Π. Ελυάρ, Φ. Γκ. Λόρκα, Ναζίμ Χικμέτ, Μαγιακόβσκι, Αννα Αχμάτοβα, Π. Νερούντα, Οκτ. Παζ, Ζ. Πρεβέρ, Κ. Βάρναλης, Μ. Αναγνωστάκης, Γ. Ρίτσος, Π. Παζολίνη κ.λπ. κ.λπ., θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα βασικό καμβά για «πολιτικά ποιητικά σεμινάρια», παρουσιάσεις, συζητήσεις, εμπνεύσεις, δημιουργίες κ.λπ. Καλό ταξίδι στον «καπετάνιο» και τους «ναύτες» του… (Στ.Γ.Κ.)

 

ΡΗΣΕΙΣ-ΑΝΤΙΡΡΗΣΕΙΣ

  • «Στις μεγάλες δοκιμασίες βγαίνουν νικητές όσοι δεν φοβούνται την αλήθεια» (Ο πρωθυπουργός, κ. Αντώνης Σαμαράς, στα εγκαίνια της 77ης ΔΕΘ)

[-Και τι εστίν η «αλήθεια» για τους παλαιοπολιτικούς μας, εδώ που τα λέμε;]


  • «Οι συνδικαλιστικές μόνο τουφεκιές ρίχνουν. Δεν μπορούν να δώσουν λύση στα αδιέξοδα των εργαζομένων»! (Αλ. Παπαρήγα, γ.γ. του ΚΚΕ, στη ΔΕΘ)

[-Τα παραπάνω, άραγε, ισχύουν και για το… ΠΑΜΕ;]

 

ΜΠΡΟΣ-ΠΙΣΩ…

ΛΕΡΝΑΙΑ ΥΔΡΑ η διαφθορά στη χώρα μας. Είναι δε αξιοσημείωτες οι διαπιστώσεις του κ. Λ. Ρακιντζή, του γενικού επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης, πριν λίγες μέρες στον ΠτΔ. : «Δεν μεγάλωσε η διαφθορά στο Δημόσιο», είπε, «αλλά αποκαλύπτεται και, ενδεχομένως, τιμωρείται, καθώς αρχίζουν να λειτουργούν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί. Είμαστε σε καλό δρόμο».

ΕΙΜΑΣΤΕ όμως;  Ο ίδιος ο κ. Ρακιντζής ανέφερε, στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ότι «Γίνονται δύο βήματα μπρος κι ένα πίσω.  Και ότι του έχουν αφαιρέσει αρμοδιότητες, όπως αυτή της ένστασης στις αποφάσεις των πρωτοβάθμιων πειθαρχικών συμβουλίων. Με ποιο κυβερνητικό επιχείρημα; Το αφελές ότι «τα νέα (πειθαρχικά) συμβούλια θα συγκροτηθούν από δικαστές». Τα οποία δεν συγκροτούνται ποτέ! Και εδώ βέβαια κρύβεται το μυστικό της ατιμωρησίας. Παράδειγμα η εξ απαλών ονύχων «τιμωρία» μερικών εκπαιδευτικών παιδεραστών που συνεχίζουν όμως να… διδάσκουν!

ΟΙ ΘΕΣΜΟΙ υπάρχουν και λειτουργούν. Αυτό που δεν φαίνεται να λειτουργεί ακόμη σ΄ αυτόν τον τόπο είναι η… πολιτική βούληση! (Στ.Γ.Κ.)

 

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΚΑΙ ΡΟΥΦΙΑΝΙΑ

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ! Θα σας έχει συμβεί να επισημαίνεται μια συνηθισμένη παρανομία (π.χ. «άνετο» παρκάρισμα στο πεζοδρόμιο στην είσοδο της πολυκατοικίας που μένετε…) Να διαμαρτύρεστε εύλογα και να …πετάγονται πολλοί που σας λένε, με… αφοπλιστική λογική: «-Έ, και τι έγινε, ρε φίλε;», ή «-Σιγά την παρανομία!».

ΦΑΙΝΕΤΑΙ πως όλοι οι Νεοέλληνες κάνουμε τα ίδια. Γι αυτό και δε συμπαθούμε την καταγγελία, όταν οι άλλοι παρανομούν, επειδή πιστεύουμε πως έτσι… εξασφαλίζουμε και τη δική μας παρανομία! Με τη σιωπή ή την ανοχή των άλλων. Έτσι όμως, διαιωνίζεται η έλλειψη του βασικότερου στοιχείου μιας ευνομούμενης πολιτείας που είναι η τήρηση των νόμων.

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ δεν απομονώνεται ο παράνομος. Αυτός θεωρείται «μάγκας» και άτομο που «καλά κάνει»! Απομονώνεται αυτός που προσπαθεί να αποδοθεί η έννοια του δικαίου, να εφαρμοσθεί ο νόμος, να πείσει τον άλλο ότι η στοιχειώδης τήρηση του νόμου είναι για το καλό όλων. Αμ δε… Ακόμη κι ο φοροφυγάς («έτσι είναι το σύστημα ακόμη!») θα βρει συμπαράσταση από τα κυκλώματα, ενώ ο καταγγέλλων θα εισπράξει βρισιές («Βρε, το ρουφιάνο…»). Πιθανόν και ξύλο!

ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ της ηθικής είναι δυσβάστακτο σ΄ αυτή τη χώρα, αφού, για παράδειγμα, για την έκδοση μερικών αυτονόητων αποδείξεων- που σταματούν να εκδίδονται μόλις εκλείψει ο έλεγχος- δεινοπαθείς και θεωρείσαι ότι ζεις «σε άλλο κόσμο».

ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ αποτελούν άλλη μια πηγή… απαισιοδοξίας. Η διόρθωση των κακώς κειμένων έγκειται στη δυσκολία να δεχθούμε το νόμιμο ως… νόμιμο. Και σ΄ αυτό πρώτη διδάσκουσα είναι η ίδια η πολιτεία που παραποιεί κατά το δοκούν τους νόμους που η ίδια ψηφίζει!

ΕΧΟΥΝ, δυστυχώς, αναπτυχθεί στη χώρα μας όλοι οι αποτρεπτικοί (της νομιμότητας) μηχανισμοί που ευνοούν τη διαιώνιση της παρανομίας. Απαιτείται τιτάνιος αγώνας για να αλλάξει η κατάσταση. Πρώτα με τον ίδιο τον εαυτό μας και έπειτα με τη στάση μας απέναντι στο κράτος…(Στ.Γ.Κ.)

 

 


Σχολιάστε