"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Σύντομη επίσκεψη

ΑΘΗΝΑ-ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ-2012

“Αριστερά το φεγγάρι στη γέμιση
Στο κέντρο δυο μεταλλικοί γερανοί
Από κάτω το μνημείο Φιλοπάππου
Και δεξιότερα η μισή Ακρόπολη με σκαλωσιές
Φωτισμένη όμως…

ΑΥΤΗ είναι η θέα μου!

Πέρα για πέρα κεραίες και ξανά κεραίες

Απ΄το φεγγάρι μέχρι την Ακρόπολη
Κλουβιά, σαν θερμοκήπια, “σπίτια” από μπετόν

Άνθρωποι ένοικοι
Έξω 40ο καυτοί βαθμοί ανελέητοι
Στο ρετιρέ αχνίζει η ταράτσα
Τι να σου κάνει ένας ανεμιστήρας στο διαμέρισμα;

… Α, ρε ζωή. Πώς εγκλωβίστηκες σε 4 τοίχους
Για λίγα ευρώ, μια πρέζα ελευθερίας

Πόσο μετράει ο τσιμεντένιος θάνατος
Και πόσο η δροσιά στο ύπαιθρο;

Νερό, φως, τηλέφωνο απλήρωτα
Και τα σκουπίδια τόνοι έξω
Το καυσαέριο σε πνίγει κι η λαμαρίνα απέναντι
σε τσουρουφλίζει όλη μέρα

Μα, ο ιδρώτας σπονδή στην έννοια του καθήκοντος!

…Αν όλα αυτά τα θέμε για «ζωή»,
Μάλλον αυτή δεν είναι η ζωή!

Ζωή είναι το τραγούδι, το χαμόγελο, η καλημέρα
Είναι η δροσιά της φύσης, του κάμπου και της θάλασσας
Είναι το φως της μέρας, η απλάδα χώρου,
και τα άστρα της νύχτας
Το ξύλινο σπιτάκι του παππού, το πέτρινο της μάνας,
Είναι οι γείτονες, το αχνιστό ψωμί, το χώμα,
η πρωινή δροσοσταλίδα στο τριαντάφυλλο,
είναι η αυτάρκεια, η ολιγάρκεια που λησμονήσαμε

Μα, τι είναι η ζωή στο Ν. Κόσμο της Αθήνας;
Τα θέατρα κι οι κινηματογράφοι της;
Τα καφέ και οι ταβέρνες;
Η ζωή είναι αλλού, όχι στα άρρωστα
κι απλήρωτα ευρώ….” (Στ.Γ.Κ.)
—————————–


Σχολιάστε