"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Όταν των Παιδοπόλεων…

 

 

 

 

 

 

ΟΤΑΝ ΤΩΝ ΠΑΙΔΟΠΟΛΕΩΝ…
[Το παρακάτω ποίημα γράφτηκε από τον Γεώργιο Τσάλιο, Συμπαιδοπολίτη στον «Άγιο Δημήτριο Θεσσαλονίκης», αριστούχο μαθητή, μεγαλύτερό μας.

Το διέσωσε… προφορικά ο συμμαθητής και πάντα φίλος Παντελής Χονδροματίδης που, σε μια επίσκεψή του στα Χανιά, στα 1998, μου το έδωσε γραπτώς.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΕΤΑΙ ΑΥΤΟΥΣΙΟ, χωρίς καμιά διόρθωση ή αλλοίωση.
Το ποίημα αποτελεί μια στιγμή χαρούμενη και ευτυχισμένη από τη ζωή μας στις Παιδοπόλεις. Τα ονόματα είναι πραγματικά και όποιος γνωρίζει το τι απέγιναν αυτά τα πρόσωπα, θα χαιρόμασταν ιδιαίτερα, αν μας ενημέρωνε.

Αξέχαστα μαθητικά και εφηβικά χρόνια στα μέσα της δεκαετίας του 1950, τότε που η δημιουργικότητα δεν ήθελε ιδιαίτερα προσόντα.
Αφιερώνεται σε όλους όσοι αναφέρονται μέσα σ΄ αυτό, αλλά και στους άλλους που ίσως θυμηθούν κάτι παραπάνω και μας το σημειώσουν. Στ.Γ.Κ.]:

«Όταν των Παιδοπόλεων γραφεί η ιστορία,
εις τις σελίδες τις χρυσές

θα χαραχθούν με περισσές
χαρές και αναμνήσεις μαζί και τα εξής στοιχεία.

«Εν έτει χίλια εννεακόσια πεντήκοντα και έξι
ολίγες μέρες πριν στη Γη

του Νέου Χρόνου η χαραυγή
πρωτοχρονιά να φέξει,
ότε και η Παιδόπολις είχε αρχηγόν της ήδη,
τον αγαπητόν εις όλους μας, τον κύριο Τακίδη,
υπαρχηγός ηγείτο δε επί γκουβέρνου ούλου
η δεσποινίδα Αθηνά, η Ασημακοπούλου
και Κοινοτάρχαι ηγούντανε επί σκιάς  Λαβάρου
Λαγγούρας ο Δημήτριος κι η δεσποινίδα Ζάρου.
Επί τοιαύτης εποχής και ούτως των πραγμάτων εχόντων
Το δαιμόνιο του Λαγγούρα διαγωνισμόν προτείνει.
Εις  τον νουν του Αρχηγού μας τούτο πια δεκτόν εγίνη.
κι εβάλθηκε να τον κρίνει σύνδεσμος εκ πέντε αρχόντων!

 


[Διοικητικό προσωπικό Παιδοπόλεως "Ο Άγ. Δημήτριος" Θεσσαλονίκης, φωτό, αρχείου  Λ. Γερασίμου]

 

 

Τα δώρα είναι εκλεκτά, η Παιδόπολις  τα δίνει
Θα μπούμε όλοι στο χορό κι ας γίνει ό,τι γίνει,
είπαμε όλοι μέσα μας. Δέκα οι ερωτήσεις.

Ψαχνουμ΄ εδώ, ψάχνουμ΄ εκεί δεν βρίσκουμ΄ απαντήσεις.
Η μια ρωτούσε τι ποσόν μελιού σε τούτο το χρόνο
είχε αναδείξει η Ελλάς και μάλιστα με τόνο.
Η άλλη τ΄Αϊζενχάουερ τη σύνταξη ζητούσε
και μόνο στ΄ άκουσμα αυτό το στήθος μας πονούσε

Με τις ζητήσεις τις πολλές για μας δουλειά ακουσία
Ξοδέψαμε με τον καιρό τόση φαιά ουσία.
Γι αυτό πολλοί εσκέφτηκαν το ίδρυμα να αφήσουν
Να πάνε στο εξωτερικό τις γνώσεις να πλουτίσουν.
Άλλος είδε στο όνειρό του πως ερώτησε τον Τρούμαν
τι μισθό σου δίνει εσένα στα γεράματα  η πατρίδα
Με αφέλεια είπε εκείνος, αληθώς μιλώ, ουκ οίδα!
γράψε, πάντως ότι είμαι λίαν ευχαριστημένος.
Άλλος ταχιά εσκέφτηκε να πάει στην Αθήνα
να βρει και την απάντηση, να την περάσει φίνα!

Ούτω ένας φίλος μου λίαν στενός, κέφτηκε πολύ ο Καϋμένος
τριγυρνώντας στους βοριάδες, μες στα χιόνια και τα κρύα
την στιγμή που άλλοι ξάπλα στις ζεστές τις κάμαρές τους
περιμένουν Αϊ-Βασίλη να΄ρθει από την Καισαρεία,
εις της ΔΕΗ τα γραφεία φτάνει κουρασμένος!
και ρωτάει πόσο ρεύμα θα στοιχήσει ετούτο χρόνο
μα αντί για ρεύμα τρώει μια σφαίάρα εις τους ώμους
κι ύστερα όπου φύγει φύγει μεσα στους στενούς τους δρόμους”

——————————————————————————

Σημείωση του Παντελή Χ.:
«Σταύρο, το ποίημα αυτό μου το είχε δώσει ο Τσάλιος ο Γιώργος. Το πρωτότυπό του δυστυχώς το έχω χάσει, αλλά ευτυχώς το θυμάμαι όσο καλά μπορεί να θυμηθεί κάποιος μετά από σαράντα δυο χρόνια (1956-1998!).

Αλλά όπως βλέπεις το θυμάμαι πολύ καλά! Πάντως στις υποσημειώσεις που είχε ανέφερε ποιος είδε το όνειρο και ποιος πήγε στη ΔΕΗ. Αλλά εκείνο που θυμάμαι μόνο είναι ότι ο ένας από τους δυο ήταν ο Παλιοτζίκας ο μικρός, γιατί ήταν, αν θυμάμαι, δυο αδέλφια. (…) 18-12-1998.

———————————————————-
(Για την ΠΙΣΤΗ αντιγραφή,  Στ.Γ.Κ.
Η φωτογραφία πάνω αριστερά είναι του Δ. Χαρισιάδη, από την Παιδόπολη Βόλου)


Σχολιάστε