"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Κείμενα για περίσκεψη, πριν τις εκλογές…

1.-Είμαι κι εγώ λαός, Αλέξη

http://www.protagon.gr/

18/05/2012, του Γιώργου Γραμματικάκη
Δεν γνωριζόμαστε προσωπικά, Αλέξη. Εχομε όμως διασταυρωθεί σε πολιτικές ή καλλιτεχνικές εκδηλώσεις κι ακόμα, φίλοι αξιόλογοι βρίσκονται στο πολιτικό σου περιβάλλον. Θα μου επιτρέψεις λοιπόν να συστηθώ: Όχι με τα πτυχία και τα αξιώματα, που μου χάρισε κατά καιρούς η μοίρα αλλά με μία άλλη ιδιότητα, που αυτήν την στιγμή προέχει. Είμαι κι εγώ λαός, Αλέξη.
Λυπούμαι που χρειάζεται να στο υπενθυμίσω: Είμαι όμως κι εγώ λαός. Είναι λοιπόν δύσκολο να καταλάβω πώς αναφέρεσαι συνέχεια στον λαό, χωρίς να λάβεις υπ’ όψιν σου και μένα. Δεν είναι περισσότερο λαός οι συνδικαλιστές και οι πρυτάνεις, μερικές ομαδούλες μιας κατ’ όνομα μόνο αριστεράς, κάποιοι έκπτωτοι του παλιού πολιτικού κόσμου – έναν μάλιστα τον πρότεινες και ως υπηρεσιακό πρωθυπουργό. Με αυτούς πάντως επεδίωξες να συναντηθείς, αυτοί είναι φαίνεται η κοινωνία και ο λαός.

Όχι, Αλέξη: Είμαι κι εγώ λαός. Θέλω να πω, είμαστε κι εμείς λαός. Ισχυρίζομαι μάλιστα ότι εκπροσωπούμε, χωρίς βούλες και σφραγίδες, το πιο μεγάλο, το πιο προοδευτικό κομμάτι μιας κοινωνίας με τραυματισμένο πρόσωπο. Εκείνο το κομμάτι που δεν έχει σε τίποτα να ντρέπεται, παρά μόνο για τις διαψεύσεις του. Και όσο του επέτρεπαν οι περιστάσεις και οι δυσκολίες του βίου, διατηρούσε πάντα κάποιες αξίες, αλλά και έγνοια για τον τόπο. Εξαρτήσεις κομματικές δεν έχομε, ούτε ιδιοτέλειες. Χρόνια λοιπόν τώρα προσδοκούσαμε την αλλαγή, που δεν ερχόταν. Έτσι είδαμε με ικανοποίηση την κατάρρευση ενός πολιτικού συστήματος, που ανάμεσα σε άλλα δεινά μας οδήγησε σε ένα αδιέξοδο μνημόνιο. Το μνημόνιο ωστόσο ήταν η συνέπεια, όχι η αιτία. Είδαμε επίσης με πολλές ελπίδες -το ξέρεις!- την δική σου εκλογική άνοδο, και της αριστεράς που εκπροσωπείς. Στην φαρσοκωμωδία μάλιστα των “διερευνητικών” εντολών, εμείς, το προοδευτικό κομμάτι του λαού, μια μόνο κίνηση περιμέναμε: Να τείνεις το χέρι στο ομόλογο σου κόμμα της αριστεράς και με τους αναγκαίους συμβιβασμούς να καταθέτατε από κοινού μια πρόταση κυβέρνησης. Κανένας δεν θα μπορούσε τότε να αντισταθεί στην ανάγκη της, μήτε στην σαρωτική δυναμική της. Αυτό δεν έγινε. Φτάσαμε αντίθετα σε αλληλοκατηγορίες και παιδικά ξεσπάσματα.
Έχω λοιπόν την γνώμη ότι επιπόλαια – δεν είναι ασυνήθιστο αυτό για την αριστερά! – ερμηνεύθηκε το νόημα των εκλογών. Σαν να μην υπήρξαν οι παραφυάδες της “Χρυσής Αυγής” αλλά και των “Ανεξάρτητων Ελλήνων”. Έδειξες έτσι υπεροψία και εμμονές, που σκίασαν τις αρετές σου. Από κοντά και κάποια επιφανή στελέχη, που έσπειραν την σύγχυση και την ανασφάλεια. Η ιστορία άνοιξε την πόρτα στην Αριστερά κι εκείνη φρόντιζε να ασφαλίσει τα παράθυρα. Θα μπορούσες να γίνεις ένας εθνικός ηγέτης κι εσύ επέμενες να παραμείνεις ο αρχηγός ενός κόμματος με συνιστώσες. Εύκολα θα κυριαρχούσες στις όποιες διαπραγματεύσεις για μια λύση, εσύ όμως έδειξες να τις φοβάσαι. Όσο για τη σκληρή διαχωριστική γραμμή που χάραξες, όχι με ένα παρελθόν διάτρητο, αλλά με τα “κόμματα του μνημονίου”, δεν είχε νομίζω νόημα. Στην κοινή συνείδηση, τα κόμματα αυτά αποχωρούσαν πια –κανείς δεν ξέρει αν οριστικά- από το προσκήνιο της ιστορίας. Έμεναν όμως οι πολίτες που τα εμπιστεύτηκαν, και συχνά δεν υπολείπονταν σε προσδοκίες και δάκρυα από τους άλλους. Την ίδια άλλωστε σκληρή γραμμή για όσους “ψήφισαν” το μνημόνιο ακολουθούσαν μόνον οι “Ανεξάρτητοι -από τι άραγε;- Έλληνες”, η ντροπή – για όλο το έθνος!- της Χρυσής Αυγής, κι ένα παλαιολιθικό ΚΚΕ. Αυτή η ανορθόδοξη συμπόρευση έχει φοβούμαι μεγάλη σημασία.
Πέραν όμως από αυτά, υπάρχουν πάντοτε τα κόμματα της Ευρώπης, οι συμφωνίες και η αξιοπιστία μας, ένα μνημόνιο. Το μνημόνιο μπορεί να αλλάξει, να βελτιωθεί, ίσως και να παραμερισθεί. Λίγο ωστόσο βοηθούν σε αυτό οι εσωτερικοί λεονταρισμοί, που έχουν βλάψει πολύ την χώρα κι ωστόσο ακόμα αφθονούν. Το μνημόνιο αλλάζει. Αρκεί να πλεύσεις στην Ευρώπη ως ο εκπρόσωπος μιας Ελλάδος που υποφέρει, διδάχτηκε και τώρα απαιτεί, και λιγότερο ως ο νικητής των όποιων εκλογών.
Σε ένα κείμενο μου πριν τις εκλογές, επέμενα από αυτήν εδώ την θέση ότι “αυτές οι εκλογές, δεν είναι δικές μου”. “Κινούνται” σημείωνα στην συνέχεια “σε υπόγεια ρεύματα, τους λείπει η προοπτική… Η οργή σμίγει με τον φόβο, η λογική με το συναίσθημα, η διαστροφή της αλήθειας συγχέεται με την ίδια την αλήθεια.”

Λίγη ικανοποίηση αισθάνομαι, αν δικαιώθηκα. Διατύπωνα όμως στο ίδιο κείμενο, “την υποψία η την ελπίδα ότι εκεί, στο βάθος του ορίζοντα, θα υπάρξουν και οι δικές μας εκλογές”.
Υπάρχει λοιπόν ακόμα καιρός, Αλέξη. Ακόμα και τώρα που οδηγούμαστε, εκόντες άκοντες, σε ψυχοφθόρες πάλι εκλογές, υπάρχει καιρός. Η βασική σου θέση, αν δεν υπονομευθεί από άλλους, ότι η Ελλάδα θέλει να μείνει στον κύριο κορμό της Ευρώπης, έδωσε θάρρος και ελπίδες στον κόσμο για μία εθνική συνεννόηση. Μην την αναιρείς. Προσπάθησε να στήσεις γέφυρες όχι με τα κούφια λόγια και τις υποσχέσεις αλλά με εκείνη την παλλόμενη λαχτάρα του Έλληνα, που χρόνια τώρα διαψεύδεται. “Πόνο και δάκρυα” υποσχέθηκε στον λαό του ένας ιστορικός ηγέτης και κέρδισε την εμπιστοσύνη του μέχρι την νίκη.
Την δική μας πατρίδα, με τον σκούφο και τα φτωχικά της ρούχα – όπως στην φωτογραφία – λίγοι φοβούμαι ότι αγάπησαν πραγματικά, Αλέξη. Έτσι έφτασε σήμερα να ακροβατεί σε ένα τεντωμένο και επικίνδυνο σκοινί. Αν την βοηθήσεις να περάσει στην απέναντι όχθη, αντί να πέσει στο βάραθρο, δεν θα έχεις μόνο τα χειροκροτήματα του κόσμου, που αγωνιά. Θα δικαιούσαι κάτι σοβαρότερο, και απείρως δυσκολότερο: Την αναγνώριση της Ιστορίας. Η ίδια δείχνει ότι είναι φειδωλή σε αυτήν την αναγνώριση. Της αρέσει, αντίθετα να ασκεί την εκδικητικότητα και την καχυποψία της.
—————————
2.-
Το τέλος του «έλα μωρέ»

http://www.protagon.gr/,

24/05/2012, του Απόστολου Δοξιάδη
Σύμφωνα με τις πρώτες δημοσκοπικές ενδείξεις, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα ο ελληνικός λαός να επαναλάβει στις εκλογές του Ιουνίου του 2012 το λάθος που έκανε τον Οκτώβριο του 2009. Μόνο που τώρα οι συνθήκες έχουν αλλάξει δραματικά, και το δεύτερο λάθος, το δις εξαμαρτείν, δεν θα είναι επανορθώσιμο.
Και τότε και τώρα, πίσω από το λάθος βρίσκεται ένα ψέμα. Στις εκλογές του 2009, αυτό εκφράστηκε από τον Γιώργο Παπανδρέου με το σύνθημα «λεφτά υπάρχουν», που πρόβαλε για να αντιμετωπίσει την πένθιμη προειδοποίηση του Κώστα Καραμανλή ότι η χώρα έπρεπε να αρχίσει αμέσως να περιορίζει τις δαπάνες της. Σήμερα, το ψέμα προωθείται, σε διάφορες παραλλαγές, από τα τρία κόμματα της δημαγωγίας, ΣΥΡΙΖΑ, Ανεξάρτητους Έλληνες και Χρυσή Αυγή, που προβάλλουν μια συγκαλυμμένη παραλλαγή του παπανδρεϊκού συνθήματος, προσαρμόζοντάς το, το καθένα με τον τρόπο του, στο ρητορικό ιδίωμα του οργισμένου λαϊκισμού. Γιατί και τα τρία κόμματα, ΣΥΡΙΖΑ, Ανεξάρτητοι Έλληνες και Χρυσή Αυγή, λένε ουσιαστικά το ίδιο πράμα, ότι δηλαδή «λεφτά υπάρχουν», και αν εκλέξουμε αυτά θα μας τα δώσουν. Η εκλογική τους δύναμη, όπως αποτυπώθηκε στις τελευταίες εκλογές, αλλά και το γεγονός ότι οι δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι οι ψηφοφόροι που έχουν ως πρώτη επιλογή ένα από αυτά, έχουν ως δεύτερη και τρίτη πάλι ένα από αυτά, και όχι τα υπόλοιπα κόμματα, μας επιβεβαιώνουν την παλιά αλήθεια ότι οι άνθρωποι προτιμούν να παρηγορούνται πιστεύοντας σε ένα αισιόδοξο, έστω και εντελώς μη-ρεαλιστικό όνειρο, από το να αποδέχονται τη σκληρή πραγματικότητα. Η επιλογή του ονείρου αντί της πραγματικότητας είναι απόλυτα ανθρώπινη. Αλλά όπως κάποιες απολύτως ανθρώπινες επιλογές, είναι εντελώς καταστροφική.
Ως προς τους λόγους που «λεφτά υπάρχουν», οι ρητορικές στρατηγικές των τριών κομμάτων που πουλάν ελπίδα με αντάλλαγμα ψήφους (δηλαδή εξουσία) διαφέρουν. Ο κ. Τσίπρας λέει ότι λεφτά υπάρχουν γιατί θα τα απαιτήσει από τους Ευρωπαίους με τον τσαμπουκά του, και τις τεχνικές που έμαθε μικρός στην ΚΝΕ, στα αμφιθέατρα των συνελεύσεων. Ότι, με άλλα λόγια, θα απειλήσει τους κουτόφραγκους, όπως άλλωστε έχει ήδη αρχίσει να το κάνει, κι αυτοί τελικά θα υποταγούν στο θέλημά του, έντρομοι μην τυχόν και βγει η Ελλάδα από το Ευρώ και χάσει η Βενετιά βελόνι. (Βέβαια, ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελείται από πολλές φωνές, από τις οποίες πολλές πρεσβεύουν ότι πρέπει να φύγουμε από την Ευρώπη «των μονοπωλίων και του κεφαλαίου» και να γυρίσουμε στη δραχμή• αλλά αυτές προεκλογικά σιωπούν επιμελώς.) Ο κ. Καμμένος, από την άλλη, φαίνεται να λέει, αν τον καταλαβαίνω καλά (που δεν είναι πάντα εύκολο) ότι τα λεφτά υπάρχουν στο υπέδαφος, ή στους Ρώσους ή στους Κινέζους ή σε κάποια άλλη χώρα, και εν πάση περιπτώσει θα το λύσει και δεν πρέπει να στενοχωριόμαστε, γιατί είμαστε πολλοί, είμαστε ανεξάρτητοι, είμαστε Έλληνες και όλα τα άλλα βολεύονται. Και όσο για τον κ. Μιχαλολιάκο, αυτός υπερθεματίζει, λέγοντας ότι η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, άρα δεν τίθεται ζήτημα.
Και οι τρεις απόψεις είναι εξόχως αισιόδοξες και εξόχως μη-ρεαλιστικές. Αυτό δε χρειάζεται πολύ μυαλό για να το καταλάβεις:
Πρώτον, γιατί οι ευρωπαίοι ηγέτες μας έχουν πει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι δεν πρόκειται να δεχτούν κανένα συμβιβασμό, και η τήρηση των δεσμεύσεών μας είναι απαρέγκλιτος όρος της παραμονής μας στην Ευρώπη. (Ο κ. Τσίπρας φαίνεται ότι απογοητεύτηκε από την επανάληψη αυτού του μηνύματος από τον νέο πρόεδρο της Γαλλίας, που είχε προσπαθήσει μετεκλογικά να μας τον παρουσιάσει ως ομόβαθμό του, κι έτσι τον είπε «Ολανδρέου», για να σκάσει απ’ το κακό του• κι έτσι τελικά τα βρήκε με τον ιδεολογικό του σύντροφο, τον ακροαριστερό Μελανσόν του 11%, μεταμορφωνόμενος ο ίδιος προφανώς σε «Τσιπρανσόν».) Δεύτερον, γιατί πετρέλαια, φυσικά αέρια, κ.λπ. δεν έχουν ανακαλυφθεί μέχρι σήμερα στην Ελλάδα, και η διαβεβαίωση του κ. Καμμένου ότι αυτό θα συμβεί μόλις το απαιτήσει δε μας καθησυχάζει• ούτε βέβαια και οι Ρώσοι έχουν καμιά διάθεση να μας στηρίξουν εκτός Ευρώπης (το ξεκαθάρισε άλλωστε ο κ. Μεντβέντεφ), οι δε Κινέζοι, και καλά κάνουν οι άνθρωποι, δε δανείζουν φράγκο χωρίς δρακόντειες εγγυήσεις. (Θυμίζω τις διαπραγματεύσεις για το λιμάνι του Πειραιά.) Και, τρίτον, μπορεί μεν να ισχύει, για όσους το πιστεύουν, ότι είμαστε λαός αθάνατος, ανώτερος, ακατάβλητος, αλλά αυτό δε μας προφυλάσσει από την πτώχευση, γιατί αν μας προφύλασσε δε θα είχαμε πτωχεύσει τρεις φορές στο παρελθόν.
Φυσικά, ό λόγος που πολλοί συμπολίτες μας επιλέγουν τα κόμματα της ψεύτικης ελπίδας δεν είναι ότι στερούνται της ευφυΐας να καταλάβουν την παγίδα της ρητορικής τους. Ο λόγος είναι πολύ πιο θλιβερός, αλλά και πάλι ανθρώπινος, πολύ ανθρώπινος. Συγκεκριμένα, ότι κάποιοι συμπολίτες μας επιλέγουν να αγνοήσουν την προφανή αλήθεια με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που ένας ασθενής αποφεύγει τις προειδοποιήσεις των γιατρών του, ή ένας τζογαδόρος τις πιθανότητες, που είναι συντριπτικά εναντίον του. Και η άγνοια των ψηφοφόρων έχει το ίδιο ακριβώς κίνητρο με των άλλων δυο περιπτώσεων: ότι η αλήθεια είναι δυσάρεστη, και προτιμούν να αφήσουν το θυμικό τους, εν προκειμένω την ελπίδα, να κυριαρχήσει πάνω στη διάθεση για αντικειμενικότητα.
Το ότι οι άνθρωποι γενικώς προτιμούν τα καλά νέα από τα κακά δεν είναι ούτε καινούργιο, ούτε περίεργο. Αυτό που παραξενεύει, στην περίπτωση των επικείμενων εκλογών, είναι η ιδιαίτερη εμμονή με την οποία πολλοί επιμένουν να αγνοούν την πραγματικότητα υπέρ της παρηγοριάς και της ελπίδας, έστω κι αν την έχουν πατήσει τόσο πρόσφατα, και τόσο σοβαρά, πιστεύοντας τον προηγούμενο έμπορο ελπίδας που έταζε ότι «λεφτά υπάρχουν».
Κι όμως, αν το σκεφτούμε λιγάκι, η εθελοτυφλία αυτή δεν είναι τόσο περίεργη, κι αυτό γιατί οφείλεται, απλούστατα, στην συνήθεια των Ελλήνων, τη συνήθεια όλων μας δηλαδή, να ψηφίζουμε στις εκλογές χωρίς να θεωρούμε ότι το αποτέλεσμα θα έχει ιδιαίτερη σημασία στη ζωή μας. Σε αυτό, δυστυχώς, δεν είχαμε άδικο μέχρι τώρα, αφού αυτή η αίσθηση ότι «είτε τους πράσινους ψηφίσω, είτε τους γαλάζιους, το ίδιο κάνει», δεν απείχε πολύ από την πραγματικότητα. Θυμηθείτε το: και με τη Νέα Δημοκρατία και με το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία τα πράγματα δεν άλλαζαν τόσο. Είτε ο ένας κυβερνούσε ή ο άλλος, δημοκρατία είχαμε, με τα χίλια στραβά της αλλά δημοκρατία, ελευθερία λόγου είχαμε, έλεγε ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του, η οικονομία πάνω κάτω δούλευε, το κράτος πάνω κάτω δε δούλευε (αλλά αυτό το είχαμε συνηθίσει), στην Ευρώπη είμασταν, ταξιδάκια κάναμε να ξεχνιόμαστε, διακοπές πηγαίναμε… Οι εναλλαγές των δυο κομμάτων στην εξουσία επηρέαζαν αισθητά μόνο τη ζωή των λίγων που είχαν στενές πελατειακές σχέσεις με το ένα ή το άλλο, τους «πρασινοφρουρούς» του ΠΑΣΟΚ, ή τα «δικά μας παιδιά» της Νέας Δημοκρατίας. Αλλά κι αυτοί είχαν μάθει στο ρυθμό της εναλλαγής της εξουσίας και τους βόλευε κιόλας, σαν την εναλλαγή των εποχών: σαν το μυρμήγκι του Αισώπου, έτσι κι οι κομματικοί επίλεκτοι αποθησαύριζαν όταν ήταν το κόμμα τους στην εξουσία εύνοια ή χρήματα ή κάτι τέλος πάντων, και τα χαίρονταν μετά, όταν έπαιρνε τη σκυτάλη το άλλο. Αλλά τον πολύ κόσμο, εκτός από τα οργανωμένα στελέχη των κομμάτων, δεν τον ένοιαζε τόσο ποιος κυβερνούσε, αφού η ζωή του μέσου πολίτη έξι μήνες, ας πούμε, μετά μια εκλογική αναμέτρηση ήταν πάνω κάτω ίδια με έξι μήνες πριν. Άρα, ό,τι και να ψηφίζαν, δεν είχε τόση σημασία.
Αυτό όμως τώρα, για πρώτη φορά αλλάζει, και μάλιστα δραματικά. Γιατί στις ερχόμενες εκλογές είναι πολύ πιθανό το αποτέλεσμα να μεταμορφώσει ριζικά τη ζωή μας, όλων μας, και αυτό φαίνεται να μην το έχει συνειδητοποιήσει μια μεγάλη μερίδα συμπολιτών μας. Είναι όλοι αυτοί που παρασυρμένοι από τη συνήθεια καταλήγουν συχνά στις πολιτικές συζητήσεις, όταν τους παραζορίσεις με επιχειρήματα, με ένα «έλα μωρέ, σιγά», που δείχνει πάνω από όλα ένα πράγμα: πως πιστεύουν κατά βάθος ότι αυτές τις εκλογές θα είναι σαν όλες τις προηγούμενες. Έλα όμως που δε θα είναι, κι αυτό γιατί το διακύβευμα έχει αλλάξει ριζικά. Αυτή τη φορά δεν αποφασίζουμε αν θα συνεχίσει η ζωή που μάθαμε από τη Μεταπολίτευση και μετά, υπό πράσινα ή γαλάζια σημαιάκια για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, αλλά αν θα συνεχίσει ή όχι, τελεία και παύλα. Αν θα μείνουμε στην Ευρώπη ή όχι, αν θα πτωχεύσουμε ή όχι.
Οι έλληνες πολίτες δεν είναι ούτε αφελείς, ούτε ανόητοι, ούτε σε τελευταία ανάλυση καταστροφικοί: κι ο πιο αφελής κι ο πιο αδιάφορος πολιτικά, αν ήξερε ότι με τη δική του ψήφο, ειδικά τη δική του, θα τραβηχτεί η σκανδάλη που θα σημάνει τη χρεοκοπία και την έξοδο από την Ευρώπη, δε θα την τραβούσε ποτέ, με τίποτε. Αυτό λοιπόν που πρέπει να συνειδητοποιήσουν τώρα, να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας δηλαδή, είναι ότι το «έλα μωρέ» σε ετούτες τις εκλογές δεν ισχύει. Το αποτέλεσμά τους θα κρίνει την τύχη της χώρας για πολλές δεκαετίες—ίσως για πάντα. Το «έλα μωρέ» πάει, τελείωσε.
*Ο Απόστολος Δοξιάδης είναι συγγραφέας.
—————————————-

3.-
Πολιτικοί της εικονικής πραγματικότητας

http://www.protagon.gr/

24/05/2012, του Θάνου Βερέμη
Η ανοησία που διακινείται μέσα από τα ΜΜΕ μετά τις τελευταίες εκλογές προδίδει την σύγχυση την οποία προκάλεσαν τα πρόσφατα αποτελέσματα στο εκλογικό σώμα και τους εκλεκτούς του. Επικρατεί, κατά την κρίση εκδότη αριστερής εφημερίδας, το συμπέρασμα ότι «ο λαός απονομιμοποίησε το Μνημόνιο με την ψήφο του», λες και οι εκλογές έχουν νομοθετικό χαρακτήρα ώστε να ακυρώνουν νόμους και συμβάσεις. Ιδιαίτερα όταν το «τοκογλυφικό» όπως χαρακτηρίζεται από τους «Ανεξάρτητους Έλληνες» χρέος μας, θυμίζει ότι εμείς δανειζόμαστε με το χαμηλότερο επιτόκιο (2%) από όσα ισχύουν για τους άλλους χειμαζόμενους νότιους εταίρους μας (5-6%), ενώ με το κούρεμα μας χαρίζεται το 1/3 των οφειλών μας. Όλα αυτά θα αναθεωρηθούν χάρη στους αγώνες των αντιμνημονιακών αριστερών και δεξιών, για να επανέλθουμε στο πλήρες χρέος χωρίς κούρεμα και χαμηλά επιτόκια.
Σε πολλούς ψηφοφόρους οι εκλογές δίνουν μια αίσθηση παντοδυναμίας ώστε να θεωρούν ότι η ψήφος τους πρέπει να έχει και δεσμευτικό χαρακτήρα, ως μονομερής απόφαση αποδέσμευσης από συμβατικές υποχρεώσεις.
Πρόκειται για την ίδια ψευδαίσθηση παντοδυναμίας που καλλιέργησε στους Έλληνες της δεκαετίας του 1980 ο Ανδρέας Παπανδρέου, εκβιάζοντας εταίρους και συμμάχους με απειλές αποχώρησης από οργανισμούς και με τριτοκοσμικές συμμαχίες με χώρες που δεν υπάρχουν πια, ή βρίσκονται σε διαρκή κοινωνική αναταραχή και οικονομική κατάρρευση. Βέβαια η περίοδος εκείνη ανήκε στον ψυχροπολεμικό διπολισμό. Η απώλεια, μετάσταση ή ουδέτερη συμπεριφορά ήταν τότε δυνατό να αλλάξει εντυπωσιακά την ισορροπία δυνάμεων. Σήμερα οι όροι των διεθνών σχέσεων έχουν αλλάξει και προσφέρουν ελάχιστες ευκαιρίες εκβιασμών και αριστερής διεκδικητικότητας. Βέβαια ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν πραγματοποίησε τις απειλές του, αλλά ανέτρεψε με τον αμίμητο τρόπο του όλες τις ριζοσπαστικές του υποσχέσεις. Είναι άραγε οι τρεις αντιμνημονιακοί ισάξιοι του Ανδρέα σε τέτοιους ελιγμούς; Βέβαια σε μια κοινωνία διαπαιδαγωγημένη με απέραντη ανοχή για τα παιδιά και τους ενήλικες που παίζουν εις βάρος θεσμών, εκπαιδευτικής διαδικασίας και υποχρεώσεων, προς το κοινωνικό σύνολο, αποκτήσαμε ηγεσίες με ανάλογα εφόδια: άγνοια, διεκδικητικότητα και θράσος.
Η συμπεριφορά των νέων ηγετών, δεξιάς και αριστερής απόκλισης, δεν διαφέρει ριζικά και συγκλίνει ως προς την ερμηνεία που έδωσαν στην εντολή των ψηφοφόρων τους: Όχι σε όλα όσα πέτυχε η κυβέρνηση Παπαδήμου. Να επιστραφούν οι φόροι, να επιστρέψουμε στις προμνημονιακές αποδοχές, να συνεχίσει η μεγέθυνση του δημοσίου παρασιτικού τομέα με εξολόθρευση του μοναδικού τροφού του που υπήρξε ο ιδιωτικός (ένα εκατομμύριο άνεργοι). Αναρωτιέται κανείς αν οι ψηφοφόροι του αντιμνημονιακού ερασιτεχνισμού αντιλαμβάνονται τις ευθύνες που έχουν για την ακύρωση, τόσων θυσιών, για την συγκάλυψη της κρατικοδίαιτης ευζωίας του συνδικαλιστικού αρματολισμού, για την απεμπόληση του επιτοκίου 2% προκειμένου να δανειστούμε τα επόμενα τρία χρόνια, για την επιστροφή στο μεσαίωνα της δραχμής χωρίς να ελαττωθεί με κούρεμα το χρέος μας, είτε το τιμούμε, είτε όχι.
Ο κ. Τσίπρας χρησιμοποίησε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης για την ερχόμενη προεκλογική του εκστρατεία. Επισκέφτηκε πολλούς (αντι)κοινωνικούς φορείς με κορυφαίους τους πρυτάνεις οι οποίοι φιλοδοξούν να σιτίζονται δωρεάν στα πρυτανεία τους όσο πάει. Κορυφαία στιγμή πολιτικής ενόρασης αποτέλεσε η συμφωνία Τσίπρα Πρυτάνεων ΑΕΙ ότι ο Νόμος Πλαίσιο της Διαμαντοπούλου έχει καταστεί ανενεργός γιατί ψηφίστηκε μόνο από 85% των βουλευτών στη Βουλή του Ιουλίου 2011. Αναρωτιέμαι αν η κα Διαμαντοπούλου αισθάνεται κάποιες τύψεις που εγκατέλειψε την τύχη του νόμου της στην διακριτική ευχέρεια του αντικαταστάτη της.
Η καταγγελία του Μνημονίου υπόσχεται να κατατρομάξει τους πιστωτές μας ώστε να ενδώσουν στις απαιτήσεις μας. Είναι δυνατό η δεξιά και αριστερή αντιμνημονιακή συγχορδία να μην λογαριάζει την πιθανότητα αποτυχίας των προσπαθειών της και ό,τι αυτό συνεπάγεται για το μέλλον της χώρας μας; Οι αντιμνημονιακοί επιδίδονται σε ένα παιχνίδι πόκερ χωρίς να υποψιάζονται τις προθέσεις των εταίρων μας. Οι ευρωπαϊκές εξελίξεις εκπέμπουν μηνύματα στον χρεοκοπημένο ευρωπαϊκό νότο να παίξει με όλους τους ευρωπαίους για τη βελτίωση των θέσεων του στην επανασυναρμολόγηση της Ευρώπης. (Προσέξτε μια φωνή σύνεσης στον αριστερό κ. Ψαριανό). Οι δαπανηρές απειλές του κ. Τσίπρα το μόνο που καταφέρνουν είναι να ενισχύουν τη βούληση του κ. Σόιμπλε να μας αναγκάσει να φύγουμε μόνοι μας από το ευρώ.
Ουδείς αντιμνημονιακός αναφέρεται στους οπαδούς της δραχμής, καταχρεωμένους εκδότες και πάσης μορφής τρωκτικά του δημοσίου χρήματος που υποστηρίζουν την εκστρατεία κατά του ευρώ. Ουδείς αντιμνημονιακός πολιτικός (αυτό περιλαμβάνει κάποιους από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ) συζητά το ενδεχόμενο να εγκαταλείψουμε με τη θέλησή μας την Ευρωζώνη όταν δεν θα μπορούμε πλέον να αντλούμε από αυτή δάνεια. Αντίθετα, όλοι αυτοί κραυγάζουν ότι η Ευρωζώνη δεν μπορεί να μας διώξει χωρίς τη θέλησή μας. Αλλά με τη θέλησή μας θα καταφύγουμε στη δραχμή όταν θα αδειάσουν τα ταμεία μας από ευρώ. Ο κ. Λαπαβίτσας και οι συν αυτώ λένε «τρομοκράτες» όσους επισείουν τον κίνδυνο της εθελουσίας εξόδου.
Ουδείς εξηγεί στους σκοτισμένους ψηφοφόρους ότι επιστροφή στη δραχμή σημαίνει να βρεθούμε συντροφιά με τις χώρες των δυτικών Βαλκανίων που φιλοδοξούν να γίνουν κάποτε μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Κύριοι Καμμένε, Τσίπρα και Κουβέλη, έχετε αναρωτηθεί πού θα βρεθείτε εσείς μετά από ένα τέτοιο ενδεχόμενο;

————————————————————-
ΓΕΛΑΣΤΕ ΜΕ… ΤΣΙΠΡΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ!


Σχολιάστε