"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Finis Greciae-Σχόλια

ΠΕΘΑΙΝOYME ΩΣ ΧΩΡΑ…; (“X.N.”, 22-5-12)

-ΑΛΗΘΕΙΑ, ποιοι είμαστε εμείς οι Νεοέλληνες; Καυχόμαστε μεν για τους προγόνους και τη δημοκρατία, όμως ψηφίζουμε όχι για να τη στεριώσουμε, αλλά για να ικανοποιήσουμε έναν προσωπικό «θυμό»! Είμαστε, άραγε, «Ευρωπαίοι» που δεν θέλουμε να γίνουμε Ευρωπαίοι, ή μήπως ανήκουμε εξ ολοκλήρου στην Ανατολή; Εκτός από την ελληνική μας συνείδηση έχουμε παιδαγωγηθεί έτσι, ώστε να ενταχθούμε και ως Ευρωπαίοι πολίτες, σε μια Ε.Ε. που μεταβάλλεται συνεχώς;
-Η ΕΛΗΝΟΦΡΕΝΕΙΑ μας δεν έχει προηγούμενο: ας πούμε, οι 7 στους 10 συν-Έλληνες επιθυμούμε την παραμονή στο ευρώ, αλλά μόνο οι 3 στους 10 ψηφίζουμε κόμματα των οποίων η πολιτική είναι αμιγώς φιλοευρωπαϊκή. Σημείο δε σφοδρών συγκρούσεων σήμερα είναι όχι μόνο το μνημόνιο, αλλά και το ευρώ! Γιατί, άραγε, τα λεγόμενα αντι-ευρωπαϊκά κόμματα δεν μας λένε την αλήθεια; Δηλαδή, ποια θα είναι η καθημερινότητά μας, όταν και εφ΄ όσον επιστρέψουμε στη δραχμή που ευαγγελίζονται ως πανάκεια; Ποιοι τελικά αγαπούν την Ελλάδα και το λαό της και ποιοι λαϊκίζουν ανεύθυνα και επικίνδυνα εις βάρος του;
-ΑΝΑΛΟΓΙΖΟΜΑΣΤΕ μήπως βρεθήκαμε τυχαία κάτοικοι μιας χώρας την οποία δεν μπορούμε να υπερασπιστούμε. Έστω και σε διπλωματικό πεδίο, έστω και με συνεταίρους μας. Και, όπως οι πολιτικοί που ψηφίσαμε στις 6 του Μάη δεν ήξεραν τι να κάνουν με την απόφασή μας, μήπως και τώρα δεν ξέρουμε τι να κάνουμε εμείς με την πατρίδα; Γιατί, μη μου πείτε πως ένας επαρκής γνώστης της ιστορίας της χώρας του δεν θα έκανε το παν για τη σώσει.
-ΠΟΙΟΙ είναι αυτοί, τέλος πάντων, οι πολιτικοί καιροσκόποι που γεννιούνται σε καιρούς κρίσεων -σαν άλλοι Αλκιβιάδηδες- και παίζουν ζάρια με τη μοίρα μας; Ως πότε ο λαϊκισμός -αυτή η φενάκη παροχών και ελπίδων χωρίς αντίκρισμα -αυτή η ανέξοδη ανευθυνότητα θα κυριαρχεί στην πολιτική σκηνή;
-ΑΚΟΜΗ δεν αντιληφθήκαμε ότι, όσο έχουμε το δικαίωμα να ψηφίζουμε ελεύθερα, είμαστε ΑΠΟΛΥΤΑ υπεύθυνοι για τη μοίρα μας. Δεν είναι υπεύθυνοι μόνο οι πολιτικοί σήμερα που αδυνατούν -ο καθένας για δικούς του λόγους- να βρουν μια κοινή συνισταμένη, ώστε να βγούμε από το αδιέξοδο! Είμαστε κι εμείς συν-υπεύθυνοι που ψηφίζουμε άκριτα και με θυμό. Η τύχη του τόπου δεν είναι τάβλι όπου οι ζαριές είναι εναλλακτικές και ό,τι βγει… Η ψήφος μας είναι σκάκι, και τώρα βρισκόμαστε σε ματ από τους ίδιους τους εαυτούς μας. (Στ.Γ.Κ., www.stcloris.gr, stcloris@yahoo.gr)
——————————————————

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ
ΕΧΟΥΜΕ γράψει πολλές φορές πως «η αλήθεια -ειδικά η πολιτική- είναι γυμνή για να την ντύνει ο καθένας όπως θέλει». Έτσι, οι πολιτικοί μας της βάζουν ως ένδυμα και «χρώματα» αυτά που τους αρέσουν: αυτά δηλαδή που πιστεύουν ότι θα προσελκύσουν και τους περισσότερους ψηφοφόρους. Και πάλι οι λέξεις έχουν χάσει πλήρως το νόημά τους. Παρουσιάζονται διαστρεβλωμένες: ακύρωση ή επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου; Επανίδρυση ή ανασύνταξη κομμάτων; Προσχώρηση ή εξαγορά στελεχών; «Αριστερή (!) έξοδος από το ευρώ» ή κανονική επιστροφή στη δραχμή…;
ΕΤΣΙ, «διαπρέπουν» στα ΜΜΕ κάθε είδους δημαγωγοί και «λαοπλάνοι». Ο πολιτικαντισμός των αντιμνημονιακών (ΣΥΡΙΖΑ) ή μνημονιακών κομμάτων (Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ), με φρασεολογίες και υποσχεσιολογίες παλαιοκομματικές, δίνει και παίρνει ασύστολα. Οι αντιφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ κοντεύουν να γίνουν παροιμιώδεις. Πόσο «συγκινεί» άραγε τις μάζες ο ανέφικτος (στην πραγματικότητα)… διορισμός «100.000 ανέργων»; Είδε, ο ΣΥΡΙΖΑ, στο Γενικό Λογιστήριο, αν υπάρχει «σάλιο» για μισθούς και συντάξεις και προβαίνει σε τέτοια «σπέκουλα» ελπίδων;
-ΣΕ ΕΞΑΡΣΗ βρίσκεται και η κινδυνολογία με άκρως διλημματικές αντιπαραθέσεις: μνημόνιο ή αντιμνημόνιο (θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ), ευρώ ή δραχμή (θέλουν Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ). Ο… «σωτηριολογικός» λόγος ακούγεται από όλους τους αρχηγούς τόσο κούφιος και άσχετος με την καθημερινότητα και την αγωνία μας, ώστε να απαξιώνεται ακόμη περισσότερο η πολιτική. Με παραπειστικά επιχειρήματα προσπαθούν όλοι να αλιεύσουν περισσότερους ψήφους. Για το καλό της πατρίδας; Όχι βέβαια! Για το καλό του εαυτού τους και μόνο. Δυστυχώς… (Στ.Γ.Κ.)
————————————-
ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ
ΠΕΡΑΣΕ απαρατήρητη η είδηση(13-5-12). Κι όμως… : «Η 17χρονη μαθήτρια του 6ου Γενικού Λυκείου Καβάλας, Δανάη Φιλλίδου, ανέβηκε στο βήμα του 19ου Πανελλήνιου Διαγωνισμού Μαθητικών Εντύπων των “Νέων” για να παραλάβει το βραβείο για την εφημερίδα που εκδίδει το σχολείο της. Ξέσπασε όμως σε δάκρυα όταν αναφέρθηκε στην Ελλάδα. «Νιώθουμε ότι χανόμαστε, φοβόμαστε μήπως χαθούμε στην ίδια μας τη χώρα. Θέλουμε να έχουμε μέλλον εδώ, θέλουμε να έχουμε μέλλον στην Ελλάδα μας», ανέφερε. Έκανε μάλιστα αναφορά και στην απούσα στην εκδήλωση καθηγήτριά τους, λόγω οικονομικής αδυναμίας να παραστεί κι αυτή μαζί τους.
ΑΛΛΟΙ καιροί, άλλα ήθη! Οι πολιτικοί μας σκέφτονται την καρέκλα τους. Η κοινωνία υποφέρει τα πάνδεινα. Η νεολαία αγωνίζεται, από σήμερα, στα έδρανα για μια θέση στον ήλιο. Κι εμείς ετοιμαζόμαστε πάλι να ψηφίσουμε με τη ιδιοσυγκρασία των τιμωρών ή των εκδικητών! Ποιος σκέφτεται το μέλλον της προηγούμενης γενιάς κι αυτής που έρχεται; Αυτό που ενδιαφέρει τους «νέους» πολιτικούς μας είναι όχι το παρόν της σημερινής κοινωνίας, αλλά το μέλλον το δικό τους. Γι αυτό, ταξιδεύουν στις αυλές της Ευρώπης για να «πείσουν» για τις απόψεις τους! Ή, για να «εμπνευστούν»… τρόπους που θα σώσουν την Ελλάδα… Ο αυτοσχεδιασμός, δηλαδή και πάλι, σε όλο του το μεγαλείο. Αλίμονό μας, όπως πάντα… (Στ.Γ.Κ.)


Σχολιάστε