"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Κόμματα και νέες εκλογές-Πολιτικογραφίες

ΠΟΛΙΤΙΚΟΓΡΑΦΙΕΣ… (“Χ.Ν.”, 21-5-12)

«Τι είναι η σύγχρονη πολιτική κι οι εκφραστές της; Μια μηχανή που κατασκευάζει απελπισμένους ανθρώπους» [Albert Camus (1913-1960). Γάλλος συγγραφέας]

ΚΑΙ δεύτερη προεκλογική περίοδος, λοιπόν, επειδή οι κομματάρχες μας προέταξαν τον λαϊκισμό, δηλαδή το προσωπικό συμφέρον τους, παραμερίζοντας το εθνικό! Αυτό αποτελεί κανόνα στην (ελληνική) πολιτική ζωή που μετατρέπει τις ατομικές φιλοδοξίες σε… εθνικά διλήμματα. Με ελάχιστες, δυστυχώς, εξαιρέσεις γνησίων πολιτικών ανδρών: ας πούμε, τη σθεναρή πολιτική του Ελευθερίου Βενιζέλου για την πραγμάτωση του οράματός του, αλλά και το ευρωπαϊκό όνειρο του Κ. Καραμανλή, του πρεσβύτερου.
… Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ δεν είναι η θρυλούμενη «επιστήμη του εφικτού». Είδαμε το… ανέφικτό της με τις ατελέσφορες προσπάθειες του κ. Κ. Παπούλια, του ΠτΔ, για σχηματισμό κυβέρνησης: επτά κόμματα εκλεγμένα δεν μπόρεσαν να κάνουν μια κοινή σύνθεση! Η ελληνική πολιτική, δυστυχώς, παραδίδεται σε χέρια ατάλαντων, μικρόνοων και ανεύθυνων ατόμων. Παράγει τερατουργήματα (ακυβερνησίες), αφού εμπεριέχει την ψευδολογία, την παραπλάνηση και την ψηφοθηρία.
ΑΞΙΖΕΙ να συνδυάσουμε τη στάση των τωρινών πολιτικών μας με ρήσεις παλαιότερων ξένων ανδρών πάνω στο ποια είναι η ουσία της πολιτικής. Κάτι σαν αντικαθρέφτισμα, σαν μια πολιτικογραφία με αδρές πινελιές. Η ελληνική κρίση επιδεινώνεται. Παίζεται κυριολεκτικά στα ζάρια η μοίρα της χώρας από πολιτικούς τυχοδιώκτες -που έτσι έμαθαν από προηγούμενους να συμπεριφέρονται με τη μοίρα της χώρας. Και πολλοί από μας δεν έχουμε αντιληφθεί το μέγεθος της ευθύνης της ψήφου μας. Έτσι:
-Ο κ. Αντώνης Σαμαράς (Ν.Δ.) παραδόξως παραμένει διαρκώς «θυμωμένος» με όλους. Με έναν παραπειστικό εκβιαστικό λόγο, μάλλον οδηγείται σε μεγαλύτερο αδιέξοδο. Να αγνοεί άραγε, ως περισπούδαστος Οικονομολόγος, ότι «όλοι οι πολιτικοί άνδρες εφαρμόζουν χωρίς να το γνωρίζουν τις συστάσεις οικονομολόγων συχνά που απεβίωσαν προ πολλού, και των οποίων αγνοούν ακόμη και το όνομα»; (1)

-Ο κ.Αλέξης Τσίπρας (ΣΥΡΙΖΑ) αρχίζει να αποβάλλει το «εφηβικό» επιθετικό σύνδρομο που είχε αντικαθιστώντας το με μια «λαϊκίστικη σοβαρότητα» που απαιτούν οι… συνιστώσες του, οι καιροί και η προοπτική για συγκυβέρνηση. Η Ευρώπη δεν είναι Ελληνική Βουλή και τα «τσιπρίσματά» του (όπως πρόταση Αρσένη για υπηρεσιακό… πρωθυπουργό) δεν έχουν θέση. Προέχει το «συμμάζεμα» των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ σε μία συνισταμένη «θέση». Ειδάλλως… Αλλά και η έπαρση του «διαφορετικού δρόμου» που θέλει απαιτεί σοβαρά επιχειρήματα, διπλωματική ευελιξία, «καθαρή γραμμή», ελπίδα στο λαό. Διότι: «Αν οι ψήφοι παραμείνουν ψήφοι διαμαρτυρίας, είναι χαμένοι. Μόνο οι ψήφοι με θέση και προοπτική αλλάζουν τα πράγματα» (2)

-Ο κ. Ευάγελος Βενιζέλος (ΠΑΣΟΚ), άτυχος αλλά πείσμων πολιτικός, σέρνεται σε εκλογές με μια παράταξη που υπέστη ασύμμετρα μεγάλη φθορά. Κι αυτό, λόγω της δυσβάστακτης ευθύνης που ανέλαβε από μόνη της. Τα τόσο άγρια εξοντωτικά μέτρα εναντίον μισθωτών και συνταξιούχων, εμφανώς αντίκεινται σε μια… σοσιαλιστική ιδεολογία! Λέει κάπου ο Αριστοτέλης στα «Πολιτικά» του ότι «η πιο μεγάλη αδικία είναι να συμπεριφέρεσαι κατά τον ίδιο τρόπο σε πράγματα άνισα μεταξύ τους». Πόσο γρήγορα αγνόησαν οι του ΠΑΣΟΚ ότι «πραγματικός πολιτικός είναι εκείνος που μπορεί να κρατήσει τα ιδανικά του χάνοντας τις ψευδαισθήσεις του» που ανατρέπει η πραγματικότητα (3);
-Ο κ. Πάνος Καμμένος («Ανεξάρτητοι Έλληνες»), η άλλη έκπληξη των εκλογών, δείχνει τεράστια απειρία στον επικοινωνιακό τομέα και δυσπροσαρμοστικότητα σε έννοιες όπως «συμβιβασμός» και πολιτικά ορθό «αντεπιχείρημα». Επιβεβαιώνει έτσι πως για τους αδαείς πολιτικούς, «υπάρχουν δυο τύποι προβλημάτων στη ζωή. Τα πολιτικά (που) είναι άλυτα και τα οικονομικά (που) είναι ακαταλαβίστικα» (4)

-Η κα Αλέκα Παπαρήγα (ΚΚΕ), με τις γνωστές πάγιες μονολιθικές κι αμετακίνητες θέσεις της («όχι σε όλα και σε όλους»), επιμένει να μένει «εκτός του πολιτικού παιχνιδιού» ελπίζοντας σε μεγάλη και αιφνίδια ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος, με όνειρο μια «λαϊκή κυριαρχία». Όμως, τα αιφνίδια γίνονται μόνο σε… αφρικανικές χώρες, όχι στις τωρινές δυτικές κοινωνίες. Έστω κι αν, «σε καιρούς γενικής παραπλάνησης (του κόσμου), το γεγονός και μόνο ότι λέει (κάποιος) την αλήθεια είναι επαναστατικό» (5), το ΚΚΕ χάνει αντί να κερδίζει. Επειδή, πιθανόν να αναμένει το «μεγάλη αναταραχή, υπέροχη κατάσταση» που έλεγε κι ο Μάο.

-Ο κ. Γιώργος Καρατζαφέρης (ΛΑΟΣ) έπαιξε κι έχασε. Η πολιτική γι αυτόν υπήρξε μια «φτηνή ζαριά» σε ακατάλληλη ώρα. Άλλο είναι μια συνεπής πολιτική κι άλλο ένας συν-κυβερνητικός τυχοδιωκτισμός. Με τη στάση του δικαίωσε το ότι «η πολιτική γλώσσα έχει ως προορισμό της να κάνει αληθοφανή τα ψεύδη, αξιοσέβαστα τα εγκλήματα όπως και το να δώσει την αίσθηση της σταθερότητας σε κάτι που είναι άνεμος» (6)

Ο κ. Φώτης Κουβέλης (ΔΗΜΑΡ) προς στιγμή φάνηκε πως θα ήταν μια νέα «Ιφιγένεια» της Αριστεράς υπέρ μιας συναίνεσης για συγκυβέρνηση. Το απέφυγε. Τα πολιτικά του «παιχνίδια» -σχετικά με την αναγκαστική (!) συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ σε μια συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ. και ΔΗΜΑΡ-, δεν άρεσαν σε κανένα. Ξέρετε «υπάρχει ένας πολιτικός νόμος, πιθανόν και της φύσης, που απαιτεί δυο γείτονες που είναι ισχυροί και κοντινοί, όποια κι αν είναι η κατ΄ αρχάς αμοιβαία φιλία τους, να καταλήγουν πάντα στο να επιθυμούν διακαώς την αλληλοεξόντωσή τους» (7). Ίσως αυτός να ήταν κι ο απώτερος στόχος του.

Ο κ. Νίκος Μιχαλολιάκος (της νεοναζιστικής «Χρυσής Αυγής») αποκάλυψε το πρόσωπο του κόμματός του, με τελείως α-πολιτικές και α-συμπαθείς κινήσεις/συνεντεύξεις που παραπέμπουν σε καιρούς σκληρών στρατιωτικών δικτατοριών («χούντα»), ή αφρικανών στραταρχών! Ευτυχώς, λόγοι και πράξεις του εξέφρασαν ενωρίς την επικινδυνότητα της «ιδεολογίας» του. Που την ορίζει ευκρινώς το ίνδαλμά του: «Φανάτισα τη μάζα για να τη χρησιμοποιήσω στην πολιτική μου. Ξύπνησα μέσα της αισθήματα που της ταιριάζουν, (έτσι ώστε να) ακολουθεί ευθύς αμέσως τις διαταγές που της δίνω» (8)

ΑΝΕΚΑΘΕΝ η πολιτική στη χώρα μας προσείλκυε ορισμένες κατηγορίες ανθρώπων που συνήθως δεν έμαθαν να ασκούν άλλο επάγγελμα στη ζωή τους! Ή, ακολουθούσαν την πολιτική «κληρονομικώ δικαιώματι». «Νεκρές φύσεις», δηλαδή, αμέτοχες στο καθημερινό γίγνεσθαι της κοινωνίας. Επιβιώνουν, ακόμη και σήμερα, παλαιοπολιτικοί που καλλιεργούν «πελατειακές» σχέσεις μη έχοντας επίγνωση ότι ο κόσμος αλλάζει ραγδαία. Είναι αυτές οι σχέσεις που εμποδίζουν τους «πολίτες» της χώρας μας να γίνουν πραγματικοί πολίτες! (9)
ΟΔΕΥΟΥΜΕ, λοιπόν, σε μια νέα ψηφοφορία καταλυτική για την ύπαρξή μας. Άκρως διλημματική με αρκετά διαζευκτικά… Θα παραμείνει άραγε η ψήφος πάλι «η μοιραία θυμωμένη», ή μήπως θα καταστεί η «ωραία εγειρόμενη» που θα διαγράψει δια παντός τον παλαιοκομματισμό υπέρ ενός νέου κόσμου; Οψόμεθα…
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
-(1) KEYNES (John Maynard) Διάσημος Βρετανός Οικονομολόγος (1883-1946)

-(2) BAYROU François, υποψήφιος των Κεντρώων στη Γαλλία για την προεδρία της Δημοκρατίας (2012)
-(3) KENNEDY (John Fitzgerald) Αμερικανός πρόεδρος (1917-1963)
-(4) DOUGLAS-HOME 1903-1995, Βρετανός πολιτικός.
-(5) ORWELL (Eric Arthur Blair, επιλεγόμενος George) (1903-1950) Βρετανός συγγραφέας, στο «1984»
-(6) ό.π., στο «Η πολιτική και η αγγλική γλώσσα»
-(7)DOSTOÏEVSKI (Fedor Mikhaïlovitch) Ρώσος μυθιστοριογράφος (1821-1881), στο «Ημερολόγιο ενός συγγραφέα»
-(8) HITLER (Adolf) Γερμανός πολιτικός αυστριακής καταγωγής (1889-1945)
-(9) «Στην πραγματικότητα οι άνθρωποι δεν γεννιούνται πολίτες, αλλά γίνονται» [Spinoza, Baruch, (1632-1677), Ολλανδός φιλόσοφος]


Σχολιάστε