"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Καλή Επιτυχία σε όλα τα παιδιά!

 

 

 

 

 

ΠΑΙΔΕΙΑ ΠΟΥ ΠΑΙΔΕΥΕΤΑΙ ΚΑΙ ΠΑΙΔΕΥΕΙ…


(Γραμμένο πριν μερικά χρόνια, πριν τη φοβερή οικονομική κρίση που μας έχει φέρει τα πάνω κάτω παντού, το παρακάτω δοκίμιο έχει πάντα την επικαιρότητά του. Στ.Γ.Κ.)


• “Τα προβλήματα (ψυχικής υγείας) στα Ελληνόπουλα είναι σαφώς χειρότερα από ό,τι στις άλλες δυτικοευρωπαϊκές χώρες κι αυτό, όπως προκύπτει από έρευνα, οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι τα παιδιά τα δικά μας ζουν κάτω από ένα μεγάλο άγχος που λέγεται «εισαγωγικές εξετάσεις», και γενικότερα «εκπαιδευτικό-εξεταστικό σύστημα», κάτι το οποίο τους στερεί ελεύθερο χρόνο, τους δημιουργεί ακόμα και κατάθλιψη. Αυτά αποτελούν βασικούς παράγοντες που υπονομεύουν την ψυχική ευεξία των παιδιών» ( Γ. Τούντας, αναπληρωτής καθηγητής Κοινωνικής Ιατρικής Πανεπιστημίου Αθηνών, στα ΜΜΕ και στο δημοσιογράφο των «Χ.Ν.», Δ. Μαριδάκη, 11/5/07)

• «Η παιδεία είναι κοινωνική πρόοδος… Η παιδεία δεν είναι προετοιμασία για τη ζωή, η παιδεία είναι η ίδια η ζωή» (John Dewey, 1859-1952)

 

 

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ γράφουν! Με τις πανελλήνιες εξετάσεις δοκιμάζεται κι η ψυχοσωματική αντοχή τους… Το ότι η νεολαία μας ζει μια παράλογη εφηβεία, σε συνδυασμό με ένα εξωφρενικό εκπαιδευτικό «ελληνικό» σύστημα, δεν είναι ανάγκη να μας το πουν παιδοψυχολόγοι, ψυχίατροι, παιδαγωγοί ή κοινωνιολόγοι. Το «ρημαγμένο τοπίο» αυτής της ηλικίας, το ζήσαμε ως γονείς και εκπαιδευτικοί στη μακρόχρονη θητεία μας στα ελληνικά σχολεία. Τις εκρήξεις των νέων τις ζουν καθημερινά-περισσότερο αυτή την εποχή- τόσο οι γονείς στα σπίτια τους όσο κι οι καθηγητές στα σχολεία…
ΟΠΟΙΟΣ έχει γνωρίσει εκπαιδευτικά συστήματα άλλων ευρωπαϊκών χωρών, το μόνο που αισθάνεται μπροστά στην «ασάλευτη» και θλιβερή εικόνα του εξετασιοκεντρικού εκπαιδευτικού μας συστήματος, είναι μια απέραντη μελαγχολία, πίκρα κι απογοήτευση. Επειδή, οι στρεβλώσεις κι οι αγκυλώσεις αυτού του συστήματος παραμένουν αταλάντευτες σε όλο τους το μεγαλείο, παρά τις «φιλόδοξες μεταρρυθμίσεις» και τα μεγαλόσχημα στερεότυπα λόγια που εκτοξεύονται από τους αρμόδιους (1).


ΟΛΑ, ΤΕΛΙΚΑ στην παιδεία, μοιάζουν με το μαρτύριο του Σίσυφου: η νεολαία αγωνίζεται για βελτίωση (οικονομική και ποιοτική) των συνθηκών μάθησης, ενώ η (εκάστοτε) κυβέρνηση προωθεί τη «δική της» παιδεία, με μεταρρυθμίσεις που ξεσηκώνουν πάντα την εκπαιδευτική κοινότητα. Οι κινήσεις αυτές είναι καταδικασμένες να μετακυλίονται στο μηδέν και να ξαναρχίζουν μιαν άλλη πορεία, με την επόμενη κυβερνητική αλλαγή! Χωρίς ποτέ, δηλαδή, να γίνεται μια ουσιαστική παρέμβαση/μελέτη των κομμάτων, ώστε η παιδεία να ονομασθεί και να είναι πράγματι εθνική.

ΚΙ ΟΜΩΣ, βαυκαλιζόμαστε πως παράγουμε εκπαίδευση, πως προσφέρουμε «επαρκή» παιδεία. Και μάλιστα… ποιοτικότερη των άλλων χωρών έχοντας αυτές τις αλλοπρόσαλλες και λαβυρινθώδεις εξετάσεις! Εφευρίσκουμε πολύπλοκα, σπουδαιοφανή συστήματα, ακριβώς επειδή δεν αγαπούμε την παιδεία ούτε τα παιδιά! Μας αρέσει να πειραματιζόμαστε συνεχώς με «μεταρρυθμίσεις» παιδεύοντας γονείς, δασκάλους και μαθητές…
Πώς τις βλέπουν τα παιδιά μας; Ενταγμένα από νωρίς στο εκάστοτε κοινωνικοοικονομικό σύστημα, προσπαθούν να προσαρμοσθούν «βιαίως» σε αυτές με ό, τι συνεπάγεται για την τρυφερή τους ηλικία μια τέτοια «προσαρμογή». Ειδικότερα, τα παιδιά που φέτος εξετάζονται στις πανελλήνιες εξετάσεις, είναι ειλικρινέστατα στις απόψεις τους για το θεσμό. Αλλά και η εν γένει στάση τους απέναντι στη ζωή, πριν και μετά τις εξετάσεις, μας λέει πολλά για το άγχος τους, αλλά και για τα «ωραία χρόνια» που γλιστρούν μέσα από τα χέρια τους. Λένε (2):


«…Η μεγαλύτερή μου αγωνία είναι μήπως πάει κάτι στραβά, γιατί θα απογοητευθώ. Διαβάζω και προσπαθώ να τα προλάβω όλα, αλλά νιώθω ότι δεν θα προλάβω. Έχει μείνει λίγος καιρός και λέω στον εαυτό μου ότι τώρα τα δίνω όλα και μετά τέλειωσα. Θα είμαι φοιτήτρια, θα βγαίνω, θα διασκεδάζω, θα απελευθερωθώ κατά κάποιον τρόπο. Είναι μεγάλη καταπίεση οι πανελλήνιες. Φέτος είναι ανασταλτικός παράγοντας για πάρα πολλά πράγματα και πρώτα από όλα για τα αγόρια!» (Αθηνά Κ., Σχολή «Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου»)
«…Με τις εξετάσεις, αγχώνομαι στο ενδεχόμενο μιας αποτυχίας γιατί θα ακουστούν κακεντρεχείς κριτικές και σχόλια τόσο από τον κοινωνικό μου περίγυρο όσο και από το σχολείο. Αυτό με κινητοποιεί στο να αποδείξω την αξία μου…» (Χριστίνα Π., Εράσμειος Ελληνογερμανική Σχολή)
«…Οι πανελλήνιες είναι μάλλον υπερεκτιμημένες γενικά, δεν τελειώνει η ζωή εκεί. Κάποια μπορεί να είναι καλή μαθήτρια και να είναι θηλυκό, χρειάζεται να αφιερώνει κάποιες ώρες και στα δυο. Αν δεν πετύχουμε, υπάρχουν κι άλλα πράγματα που μπορούμε να κάνουμε. Θέλω να περάσω κάπου καλά γιατί ένα καλό επάγγελμα είναι ένας παράγοντας που θα καθορίσει το μέλλον μου. Είναι μάλλον κοινωνικό αυτό το ερέθισμα που δέχομαι…» (Χριστίνα Μ., 1ο Λύκειο Γλυκών Νερών)

 



 

ΟΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ απόψεις, έστω κι αν εκφέρονται από ορισμένες αριστούχες μαθήτριες του κέντρου (που σίγουρα έχουν το «προνόμιο» της αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησης), είναι ενδεικτικές του φαύλου κύκλου των πανελληνίων εξετάσεων, όπως αυτές γίνονται εδώ και χρόνια… Τα παιδιά έχουν συνειδητοποιήσει το πόσο «σημαντικά ασήμαντες» είναι αυτές, για μια κοινωνία που τις ανατροφοδοτεί-βοηθούντων βέβαια και των ΜΜΕ-και τις διαιωνίζει έτσι μη μπορώντας να αντιδράσει. Κι ας έχει συνειδητοποιήσει η ίδια το πόσο απαράδεκτες κι επικίνδυνες είναι για τον ψυχισμό των παιδιών της.
ΓΙΑΤΙ, σε μια τέτοια τρομακτική ηλικία, όπως αυτή των 17-18 χρονών, με μια εφηβεία ανεμοστρόβιλο που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά της αφήνοντας πίσω της «νέο τοπίο», τι να πρωτοεπιδιώξει ένας νέος; Την υψηλή βαθμολογία που όλοι προσδοκούν ή απαιτούν από αυτόν, ή την κατασίγαση των φωνών των παθών του σώματός του και την αποσόβηση των ελκυστικών μηνυμάτων των «πλανευτρών σειρήνων» της εποχής του; Δύσκολα χρόνια για όλους, άχαρα, και πιότερο για τη νεολαία μας!

ΜΑΚΑΡΙ αυτή η τόσο κρίσιμη περίοδος να άφηνε στα παιδιά μας και τα δυο: και την επιτυχία στους νεανικούς τους στόχους, και το φυσιολογικό και ευχάριστο πέρασμα από το ένα στάδιο της ζωής στο άλλο. Με μόνο ευχάριστες αναμνήσεις. Να, έτσι όπως το λέει κι ο ποιητής(3):

 

«Τι όμορφο που ήτανε
το παραμύθι της άνοιξης
τα κυριακάτικα πρωινά
με τις καμπάνες του Αη-Σπυρίδωνα
σε μιαν εξαίσια μουσική συναυλία-
όταν ανεβαίναμε
τα μαρμάρινα σκαλοπάτια
όταν κατεβαίναμε
τους κήπους με τις τριανταφυλλιές
όταν δεν υπήρχε χτες
ούτε σήμερα
ούτε αύριο
παρά μονάχα τα ηλιοκαμένα μας σώματα
με τα πλατιά στέρνα, τα γερά μπράτσα
τα εφηβικά μας όνειρα
που δεν υποψιάζουνταν τα δόντια της φθοράς
ο δίχως σύνορα ουρανός
κι ο στρατηλάτης άνεμος
που ‘φερνε τα μηνύματα
μιας άνοιξης αιώνιας
Τι όμορφο που ήτανε
το παραμύθι της άνοιξης!»

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ


(1)«Ο νόμος για τα «Ανώτατα Εκπ/κά Ιδρύματα» (ΑΕΙ) θα εφαρμοστεί πλήρως, απολύτως και μέχρι κεραίας» (Μαριέττα Γιαννάκου, υπουργός Παιδείας, 11/5/07
(2)περιοδικό «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ» (ένθετο, στα «ΝΕΑ», 12-13/5/07, σελ.22-25, «Κορίτσια υπό πίεση» (Λιλιάνα Αβρουσιν, φωτογρ. Σπ. Σταβέρης)
(3)Ηλία Σιμόπουλου, «Εφηβεία»


——————————
Υ.Γ. Βέβαια από τότε έχουν γίνει σημεία και τέρατα στην Παιδεία.

Όμως τα παιδιά πρέπει να είναι ήρεμα και νηφάλια, μακριά από πολιτικές/κομματικές οξύτητες και οικογενειακούς τσακωμούς και να κοιτάξουν μόνο μπροστά. Αφήνοντας πίσω τους το σάπιο παρελθόν των μεγάλων.
Στ.Γ.Κ.


Σχολιάστε