"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Μελαγχολία και αγωνία των ημερών…

Μελαγχολία και αγωνία των ημερών…

ΘΥΜΑΣΤΕ ότι, μερικές από τις διεθνείς μέρες ή και τα έτη, τις αφιερώνουμε στην ανθρώπινη «ψυχική υγεία».
Δυστυχώς, η (ψυχική) υγεία των Ελλήνων ολοένα και επιδεινώνεται: τόσο από τις εγκληματικές πολιτικές στάσεις των μόλις εκλεγέντων επτά (7) κομμάτων, που δεν έδωσαν καμιά απολύτως ΕΛΠΙΔΑ στο λαό, όσο και από το γκρέμισμα του ανέμελου, του επιπόλαιου τρόπου ζωής που βιώναμε! Και που όλοι αυτοί οι κύριοι που ξαναζητούν την ψήφο μας απεργάστηκαν με τις πολιτικές τους: είτε στην κυβέρνηση βρισκόντουσαν είτε στην αντιπολίτευση.
Γιατί, μη μου πείτε πως οι “μπαχαλάκηδες” του ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΜΕ σε όλα και παντού (πλην της Τυποεκδοτικής!) δεν έχουν μερίδιο για την κατάντια μας.

ΕΙΔΙΚΑ τα τελευταία χρόνια με την παρατεταμένη οικονομική κρίση και την ολοκληρωτική πτώχευση της χώρας μας, τα κρούσματα αυτοκτονιών και κατάθλιψης είναι δυσανάλογα πολλά για τη χώρα μας: πρώτη σε αυτοκτονίες η Ελλάδα (σχεδόν πάνω από 2.000 στην τριετία 2009-2012) στην Ε.Ε., και πρώτη των πρώτων η Κρήτη…

ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ της μελαγχολίας των ημερών προσδιορίζονται από το κλασικό άγχος, την αδικαιολόγητη κούραση, τις οικονομικές υποχρεώσεις που διογκώνονται, την αδυναμία να βρεθούμε «οικογενειακά», την έλλειψη των φίλων ή των αγαπημένων προσώπων, τις ανεκπλήρωτες προσδοκίες, την αποκαρδιωτική εικόνα από όσα γίνονται γύρω μας, την αδυναμία να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις των άλλων κ.ά. Είναι φορές που τα «συμπτώματα» της μελαγχολίας εκφράζονται με πονοκεφάλους, αϋπνίες, αδικαιολόγητη κατανάλωση αλκοόλ, καφέδων, ηρεμιστικών…

ΠΑΜΕ σε εκλογές! και κανείς από αυτούς τους άθλιους που εξακολουθούμε να ψηφίζουμε- κατά τα άλλα σεβαστή η ψήφος του λαού- δεν είναι σε θέση, ή δεν θέλει να μας πει πια είναι η μοίρα μας. Σκόπιμη σύγχυση για σκόπιμη… ψήφο σύγχυσης και πάλι, ώστε να γίνει αυτό που αυτοί θέλουν.

ΕΤΣΙ κι αλλιώς η εξόντωσή μας είναι προδιαγραμμένη. Κι αντί να ορθοποδήσουμε όλοι μαζί, κοιτάμε ποιος θα φάει τον άλλο. Θαρρείς και στο τέλος θα υπάρχει λαός για κυβέρνηση. Μήπως είναι η ρεβάνς της Αριστεράς στη μέση και δεν επιθυμεί με καμιά δύναμη συγκυβερνήσεις; Μήπως ήλθε ο καιρός για νέους γύρους Αριστεράς-δεξιάς στον τόπο και δεν το πήραμε χαμπάρι; Αλίμονό μας! (Στ.Γ.Κ.)


Σχολιάστε