"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Η σιωπηλή Πρωτομαγιά του 2012

ΒΟΥΒΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ (“Χ.Ν.”, 1-5-12, Στ.Γ.Κ.)

ΤΙ ΝΟΗΜΑ έχει μια Πρωτομαγιά όταν οι βασικές εργασιακές σχέσεις-τα λεγόμενα «κεκτημένα» μετά από αιματηρούς αγώνες (οχτάωρο, κατοχύρωση θέσης εργασίας, ασφάλισης και μισθού)- έχουν χτυπηθεί αμείλικτα; Τι να «γιορτάσεις» σήμερα, όταν η ανεργία ξεπέρασε τον αριθμό του ενός εκατομμυρίου στην Ελλάδα, οι νέοι φεύγουν στο εξωτερικό για καλύτερη τύχη και όσοι εργάζονται ζουν με το φόβο της αυριανής απόλυσης;

ΕΤΣΙ, ο περιφημότερος Μάης του παρελθόντος, ο «Μάης του ΄68», ο μήνας της σφοδρής αμφισβήτησης με τα «άνθη» του, φαντάζει άπιαστο όνειρο στις χώρες του Νότου της Ε.Ε. Η μόνη αμφισβήτηση που υπάρχει, είναι αυτή που στρέφεται εναντίο του άθλιου κομματικού/πολιτικού συστήματος, που με την πρώτη οικονομική κρίση που εμφανίστηκε στην Ε.Ε., επέδραμε μόνο στους γλίσχρους μισθούς των εργαζομένων και των συνταξιούχων. Μπορεί ο Μάης του ΄68 –ο πιο ένδοξος της ιστορίας- να υπήρξε μια περίοδος «έντονης και ριζοσπαστικής αμφισβήτησης που γονιμοποίησε όλα τα ιδεολογικοπολιτικά και κοινωνικά ρεύματα των επόμενων δεκαετιών, το αντιπολεμικό κίνημα στις ΗΠΑ…» κ.λπ., όμως σήμερα το εργατικό κίνημα στη χώρα μας παραμένει τόσο διασπασμένο που αδυνατεί να αντιδράσει στα σκληρά μέτρα. Πόσο μάλλον να «γιορτάσει».

ΑΛΛΟΤΕ μιλούσαμε για περίλαμπρη γιορτή της εργατικής τάξης. Τώρα με την οικονομική κρίση και η Πρωτομαγιά περνάει κρίση. Είναι κι αυτή πολυδιασπασμένη, θρυμματισμένη. Αυτή η μέρα που κάποτε συντελούσε στην ενδυνάμωση της συνείδησής μας για έναν κόσμο «βαθύτατα δημοκρατικό, αταξικό και χωρίς εγγενή εκμετάλλευση», σήμερα βιώνει ακριβώς τα αντίθετα στο πετσί της. (Στ.Γ.Κ.)

—————————————–
Υ.Γ. Μια εργατική τάξη-καλύτερα μια “τάξη εργαζομένων”- δεν μπορεί να κατεβαίνει κάθε Πρώτη του Μάη διασπασμένη σε θρύψαλα. λες και υπάρχουν λογιών-λογιών εργαζόμενοι και μισθωτοί, λες και δεν υπάρχει ένας μόνο διαχωρισμός: κεφάλαιο-εργαζόμενοι.
… Αλλά βλέπετε το καπέλωμα κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας είναι προσφιλές στα αριστερά κόμματα. Θέλουν απόλυτη… υπακοή, ακόμη και στον τρόπο, το χρώμα και τον τύπο διαμαρτυρίας. Γι αυτό πάμε κατά διαβόλου! (Στ.Γ.Κ.)
———————–

Απο την Συναυλία στο Ν.Φάληρο

Στίχοι: Μάνος Λοΐζος
Μουσική: Μάνος Λοΐζο, Β. Παπακωνσταντίνου

«Πρώτη Μαΐου κι απ’ τη Βαστίλη/ξεκινάνε οι καρδιές των φοιτητών
χίλιες σημαίες κόκκινες μαύρες/Ο Φρεδερίκο η Κατρίν και η Σιμόν

Μέσα στους δρόμους μέσα στο πλήθος
τρέχω στους δρόμους ψάχνω στο πλήθος
πού ειν’ το κορίτσι το κορίτσι που αγαπώ

Πες μου Μαρία μήπως θυμάσαι/κείνο το βράδυ που σε πήρα αγκαλιά
Πρώτη Μαΐου, όπως και τώρα/κι εγώ φιλούσα τα μακριά σου τα μαλλιά

Μέσα στους δρόμους μέσα στο πλήθος
τρέχω στους δρόμους ψάχνω στο πλήθος
πού ειν’ το κορίτσι το κορίτσι που αγαπώ

Πρώτη Μαΐου μαύρα τα ξένα/κλείσε το τζάμι μην κρυώσει το παιδί»

Και του χρόνου…


Σχολιάστε