"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Οργή και ψήφος…

ΟΡΓΗ, ΨΗΦΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΣΗ (“Χ.Ν.”, 30-4-12, αποσπάσματα, Στ.Γ.Κ.)

“…Η ΜΕΘΑΥΡΙΑΝΗ ψήφος- όπως και κάθε ψήφος ή δημοψήφισμα- εκφράζει την πεμπτουσία της δημοκρατίας. Στη δημοκρατία έχουμε ελεύθερη επιλογή μεταξύ πολλών. Σε ολοκληρωτικά καθεστώτα μια επιλογή κι αυτή μόνο για το «ναι»!
Αν, λοιπόν, αυτό το δικαίωμα να ρυθμίζουμε δηλαδή εμείς την πολιτική κατάσταση της χώρας, καταστεί «δικαίωμα» στην… αυτοκαταστροφή μας, τότε θα είμαστε άξιοι της τύχης μας. Δεν θα μας φταίει κανείς ξένος. Διότι, άλλο είναι να τιμωρείς με την ψήφο σου τους άθλιους παλαιοκομματικούς πετώντας τους έξω από τη Βουλή, και άλλο να συναινείς σε μια αυτό-εξόντωση.

Η ΨΗΦΟΣ στις εκλογές είναι μια νομική και κυρίως ηθική υποχρέωσή μας, ώστε η δημοκρατία να λειτουργεί σωστά. Αλλά και να μην επιτρέπουμε στους απέχοντες των κοινών (αυτούς που επιλέγουν την αποχή) να διαμαρτύρονται αργότερα κατηγορώντας εμάς για τις επιλογές μας. Αυτοί, οι κατά τον Θουκυδίδη «αχρείοι» (1), πού βρισκόντουσαν κατά την πιο κρίσιμη ώρα;

Η ΨΗΦΟΡΙΑ της 6ης Μαΐου αποτελεί πρόκριμα για τις επόμενες δεκαετίες. Γι αυτό και η έκβασή της αποτελεί καθημερινό θέμα έντονων συζητήσεων, πολιτικών ζυμώσεων και αντιπαραθέσεων. Όσο για το πιεστικό ενδιαφέρον της Ε.Ε., ε, αυτό δεν είναι τόσο για τη «σωτηρία» της χώρας μας αλλά για τη σωτηρία του ευρώ! Αυτό που οφείλουμε να έχουμε υπόψη μας, όπως λέει κάπου ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας Chirac, είναι ότι μια ψηφοδοσία δεν είναι έκφραση ενός θυμοειδούς. Είναι μια απόφαση που αφορά τη χώρα, τα παιδιά, το μέλλον μας. Κι όταν ακόμη δεν ξέρουμε πού πάμε, καλόν είναι να θυμόμαστε από πού ερχόμαστε, πριν ψηφίσουμε με θυμό…

ΕΝΑΣ θυμωμένος ψηφοφόρος έχει πολλούς λόγους να ψηφίσει παρορμητικά: κυνική ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική, ανίκανη ελληνική πολιτική ηγεσία, τρομακτική ανεργία στους νέους που σκορπίζει απόγνωση κι αυτοκτονίες, λαίλαπα περικοπών μισθών και συντάξεων, απολύσεις, πρωτοφανές κύμα στέρησης βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σωρεία ανάλγητων μέτρων κ.λπ. Γιατί λοιπόν να μη ψηφίσει ασυλλόγιστα; Με το μυαλό δηλαδή στην «εκδίκηση» όλων αυτών που συνετέλεσαν στην ταπείνωσή του; Ειδικότερα εκδικούμενος αυτούς που θεωρεί, ίσως άκριτα (το μέλλον θα δείξει!), «προδότες», «δοσίλογους», «υποτελείς» κ.λπ.;
Ναι! Η παλαιοπολιτική στο «απόσπασμα», όχι όμως και να αυτικτονήσουμε…

… ΜΕ ΤΗ γέννηση της πολιτικής, δημιουργήθηκε η υποκρισία των πολιτικών και η καχυποψία των ψηφοφόρων απέναντι στο τι εκφράζει μια σωστή πολιτική. Πάγια τακτική στη μεταπολεμική Ελλάδα οι πολιτικοί να «δένουν» σφιχτά τους ψηφοφόρους τους με τα δεσμά της «πελατειακής» σχέσης. Σχέση αμοιβαία, διαρκής και συνεπής ως προς «το δούναι (την ψήφο) και λαβείν (το ρουσφέτι)». Και η κομματική οικογενειοκρατία ως θεσμός δεν αφορούσε μόνο στο «πρωθυπουργιλίκι», αλλά και στο «βουλευτιλίκι»! Γι αυτό, η όψιμη «οργή» πολλών «πελατών» από μας φαίνεται μάλλον να είναι προσχηματική. Όχι ειλικρινής. Σε μερικές περιπτώσεις ο θυμός μετατρέπεται σε μια ανέξοδη «καφενόβια» ή «καναπεδόβια» πολιτικολογία: με ένα καταγγελτικό ανούσιο λόγο και χωρίς ισχυρά επιχειρήματα, όταν μάλιστα η συζήτηση στρέφεται στην ημέτερη στάση όλα αυτά τα χρόνια.

ΑΠΟ ΤΗ ΦΥΣΗ μας, οι Έλληνες είμαστε παρορμητικοί στα πολιτικά. Πολλές φορές άσκεφτοι στις αποφάσεις μας, αμετανόητοι και «αμαθείς», αφού επαναλαμβάνουμε τα ίδια ιστορικά καταστροφικά σφάλματα. Η ιστορία έχει να μας διδάξει πολλά με τις παρορμητικές ψήφους που μας οδήγησαν σε εθνικές τραγωδίες (2). Όσες φορές υπήρξε κυβερνητική αστάθεια, λόγω κατακερματισμού της Βουλής- και άρα αδυναμίας σχηματισμού κυβέρνησης- όσες φορές υπήρξε «ιδεολογική» ή διλημματική φόρτιση των ψηφοφόρων, οδηγηθήκαμε σε εθνικές τραγωδίες…

ΠΙΘΑΝΟΝ δε, θέλοντας να αποφύγουν αυτές τις τραγωδίες, τα μεταπολιτευτικά εκλογικά συστήματα έγιναν καλπονοθευτικά («ενισχυμένη αναλογική»). Με συνταγματική κατοχύρωση έγιναν μη αντιπροσωπευτικά της λαϊκής βούλησης και άρα αντιδημοκρατικά. Όμως έδιναν αυτοδύναμες κυβερνήσεις που βασιζόμενες ακριβώς στη «νόμιμη» καλπονοθεία (π.χ. νόμος Παυλόπουλου) και περιχαρακωμένες πίσω από «ισχυρά Συντάγματα» μάς έφεραν στην τραγική σημερινή κατάσταση…(…)

ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ δεν επαναδιαπραγματεύεται στους βασικούς του όρους, όσο κι αν βαυκαλίζεται περί αυτού ο κ. Σαμαράς ή οι άλλοι «μνημονιακοί» πολιτικοί. Η τρόικα δεν θα φύγει επειδή το θέλουμε εμείς, ούτε οι μισθοί θα επανέλθουν στα προ του 2009 επίπεδα. Μια χώρα νεκρή από παραγωγή-ακόμη και στον πρωτογενή τομέα- με γιγαντισμό του δημόσιου τομέα και μια κυνική γραφειοκρατία είναι καταδικασμένη, δυστυχώς, να ζει με δανεικά! Ώσπου κάποτε να συνειδητοποιήσουμε ότι, χωρίς επαναπροσδιορισμό της στάσης μας μέσα σ΄ αυτό που λέμε «ευνομούμενη πολιτεία» και χωρίς σκληρή δουλειά, τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει. Όσοι υπόσχονται- οι αντιμνημονιακοί- «άλλους δρόμους» ξέρουν πολύ καλά ότι ψηφοθηρούν ασύστολα ποντάροντας στο θυμό μας… Τα ανιστόρητα ονειρο-οράματά τους μάλλον εγκλωβίζουν τους οπαδούς τους, μη ανταποκρινόμενα στο ρεαλισμό της καθημερινότητας. Έπειτα…, μετά την απομάκρυνσή μας από την κάλπη, δεν έχουμε χρόνο για μεταμέλεια. Η ιστορία σ΄ αυτό είναι αμείλικτη!

ΕΙΝΑΙ, λοιπόν, η ώρα να «δώσουμε τόπο» (και τρόπο ορθολογικής απάντησης) στην οργή μας. Να σκεφθούμε ψύχραιμα την επόμενη των εκλογών. Να αποφασίσουμε παραμερίζοντας προσωπικά συμφέροντα ή ζημιές από την κρίση. Έτσι κι αλλιώς κάθε κρίση αποτελεί μια ευκαιρία για «διορθωτικές», όχι επιζήμιες κινήσεις στην κοινωνία… ”

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
-(1) Θουκυδίδης, Ιστορίαι [2.40.2] «(…)• μόνοι γαρ τον τε μηδέν τώνδε μετέχοντα ούκ απράγμονα, αλλ’ αχρείον (=άχρηστο) νομίζομεν (…)».
-(2) Ενδεικτικά παραδείγματα «ιστορικών καταστροφών» που οφείλονται στην ασυλλόγιστη ψήφο: Πελοποννησιακός Πόλεμος (Σικελικά-Αλκιβιάδης και καταστροφή των Αθηναίων (5ος π.Χ. αιώνας), αλλά και εκλογική ήττα του Ελ. Βενιζέλου (1920) που οδήγησε στη Μικρασιατική Καταστροφή. (Στ.Γ.Κ.)
——————————————————————————————

Υ.Γ. (30-4-12)
Φαίνεται πως η κατάσταση στην Ελλάδα και η διαφαινόμενη επιδείνωσή της, ίσως με τραγικότερες συνέπειες στην Ιβηρική χερσόνησο, αλλά και η άνοδος του Ολάντ στη Γαλλία με σημαία την επαναδιαπραγμάτευση του δημοσιονομικού ευρωπαϊκού συμφώνου, αναγκάζει τους Ευρωπαίους να βάλουν “νερό στο κρασί τους” στο αντιφατικό θέμα που μας οδηγεί στον οικονομικό φαύλο κύκλο : λιτότητα, περικοπές, ύφεση. Επιτέλους, μπαίνει και η λέξη ανάπτυξη στο λεξιλόγιό τους αλλά και πιθανόν 200 δισεκ. ευρώ στο πρόγραμμα μόνο για την ανάπτυξη. Καιρός ήταν, όσα τερτίπια κι αν κάνει η Μέρκελ … (Στ.Γ.Κ.)


Σχολιάστε