"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Θανάτου Μυστήριο…

ΛΕΕΙ ο Απόστολος των Εθνών, ο Παύλος, πως αν ο Χριστός δεν ανασταινόταν, θα ήταν “ματαία η πίστις ημών”.

["12 Εἰ δὲ Χριστὸς κηρύσσεται ὅτι ἐκ νεκρῶν ἐγήγερται, πῶς λέγουσί τινες ἐν ὑμῖν ὅτι ἀνάστασις νεκρῶν οὐκ ἔστιν; 13 εἰ δὲ ἀνάστασις νεκρῶν οὐκ ἔστιν, οὐδὲ Χριστὸς ἐγήγερται· 14 εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, κενὸν ἄρα τὸ κήρυγμα ἡμῶν, κενὴ δὲ καὶ ἡ πίστις ὑμῶν. 15 εὑρισκόμεθα δὲ καὶ ψευδομάρτυρες τοῦ Θεοῦ, ὅτι ἐμαρτυρήσαμεν κατὰ τοῦ Θεοῦ ὅτι ἤγειρε τὸν Χριστόν, ὃν οὐκ ἤγειρεν, εἴπερ ἄρα νεκροὶ οὐκ ἐγείρονται·- στην Πρός Κορινθίους πρώτη επιστολή, κεφάλαιο 15]

“Και έτσι είναι ! Το μυστικό των θρησκειών βρίσκεται στο μυστήριο που κρύβουν, και το μεγαλύτερο μυστήριο για τον άνθρωπο είναι ο θάνατος. Αν λοιπόν, ¨”κατατροπωθεί” ο θάνατος και μάλιστα “θανάτω”, τότε η ελπίδα κυριαρχεί σε μια τέτοια θρησκεία. Ποια ελπίδα; Μα, αυτή που λέει πως μπορεί όλα εδώ κάτω-στη γη-να είναι δύσκολα, άδικα και ανυπόφορα, όμως υπάρχει και το επέκεινα όπου όλα θα είναι διαφορετικά.
Η ανταμοιβή είναι ένα δέλεαρ της κάθε θρησκείας. Βλέπετε, εμείς οι άνθρωποι είμαστε τόσο… ανθρώπινοι που έχουμε, ακόμη και σε θρησκευτικά θέματα , το αίσθημα της …ανταμοιβής για ό,τι πράττουμε. Που μπορεί να είναι ο Παράδεισος ή Κόλαση. Δεν υπάρχει μέση λύση… Τη μέση λύση, δυστυχώς, μόνον οι πολιτικοί τη δίνουν. Κι αυτή για πάρτη τους!”

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ και Χρόνια-από δω και πέρα-Καλύτερα… Στ.Γ.Κ.
—————————————————————

ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ

Ποίημα της Ρέας Συλβίας (;)

1.Μυστήρια η ζωή μας κλείνει.
Λίγες χαρές και φως μας δίνει.
Ελπίδες, όνειρα τα σβήνει.
Μόν’ ο Θεός ξέρει «γιατί».

2.Χωρίς απάντηση περνάνε.
Οι προσευχές φεύγουν και πάνε.
Καινούριοι πειρασμοί κυλάνε.
Μόν’ ο Θεός ξέρει «γιατί».

3.Μια πάχνη όλα τα σκεπάζει.
Ο ανθός πεθαίνει μόλις σκάζει.
Ο θάνατος κάποιον αρπάζει.
Μόν’ ο Θεός ξέρει «γιατί».

4.Προσμένω κείνη την ημέρα
που η αγάπη του Πατέρα
θα φανερώσει καθετί.
Τότε θα μάθω το «γιατί».
————————————–
Αν δεν ήταν Ανάσταση

“Αν δεν ήταν Ανάσταση,
όλη η γη θα ΄ταν άγχος,
η ελπίδα δεν θ΄ άνοιγε
τα πλατιά της φτερά,
να πετάξει ψηλότερα,
να περάσει τους κόσμους
τους φθαρτούς, για τους άφθαρτους,
για να βρει τη χαρά.

Αν δεν ήταν Ανάσταση,
πόσος πόνος και θλίψη.
Ματωμένα τα δάκρυα
θα κυλούσαν στη γη,
σαν τυφλοί θα γυρίζαμε
κι οι βαριές αλυσίδες των παθών
θα μας σφίγγανε,
θα γινόταν πληγή.

Αν δεν ήταν Ανάσταση,
της αγάπης τα ρόδα
μονομιάς θα ξεφύλλιζε
του κακού ο βοριάς.
Κάποιο ΄χέρι παρήγορο
τα θερμά δάκρυα μας
σπλαχνικά δε θα σκούπιζε,
στη σιωπή της νυχτιάς.

Αν δεν ήταν Ανάσταση,
ο σταυρός, σου ψυχή μου,
στης ζωής τον ανήφορο
θα ΄ταν τόσο βαρύς.
Με σταγόνες αιμάτινες
θα λουζόνταν οι δρόμοι,
και χολή για τη δίψα σου
θα σου δίναν να πιεις.

Αν δεν ήταν Ανάσταση,
τα λουλούδια π΄ ανθίσαν
και στολίσανε κάποτε
τη μικρή μας γωνιά,
μες στο χώμα θα πέθαιναν
και του πόνου τα χέρια
θα εσφίγγαν μερόνυχτα
την πικρή μας καρδιά.

Ω! ψυχή μου για κοίταξε,
πως χρυσώνει ο κάμπος
οι καμπάνες σημαίνουνε
των γλαυκών ουρανών
το κεφάλι σου σήκωσε,
η Ημέρα ορθρίζει,
τα σημεία το δείχνουνε
των δικών μας καιρών.

Μη ποτίσεις με δάκρυα
ό,τι κλείνει το χώμα,
σαν η πύλη να έκλεισε
της Πατρίδας ψηλά.
Η Ανάσταση έγινε,
κοίτα πίσω απ’ τ΄αστέρια,
κοίτα πάνω απ΄ τα σύννεφα,
που ο ήλιος γελά.

————————-
Η εικόνα πάνω αριστερά είναι του Bramantino (1490)
————————-


Σχολιάστε