"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Παρελάσεων παρατράγουδα και άλλα σχόλια…

ΠΑΡΕΛΑΣΕΩΝ ΠΑΡΑΤΡΑΓΟΥΔΑ (από “Χ.Ν.”, 27-3-12, Στ.Γ.Κ.)

«Ντράπηκα γιατί οι αστυνομικοί ήταν περισσότεροι από τους θεατές κι από τους παρελαύνοντες…, ντράπηκα γιατί, ως δυνάμει μπαχαλάκιας, δεν είχα πρόσβαση στην κεντρικότερη πλατεία της πόλης μου και στους περί αυτήν δρόμους…, ντράπηκα γιατί ανάμεσα σ΄ εμένα και το παιδί μου μεσολαβούσαν σιδηρά παραπετάσματα και βλοσυροί αστυνομικοί. Πώς καταντήσαμε έτσι;» (γονέας, Αθήνα, 25/3/12)

ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ήταν αδιανόητο να διατυπωθούν, πριν λίγα χρόνια. Οι παρελάσεις στις εθνικές επετείους δεν αποτελούσαν πεδίο κομματικών/ιδεολογικών αντιπαραθέσεων. Ήταν κοινή «εθνική γιορτή»… Υπήρχε το θέμα της σημαίας με τους αλλοδαπούς, που, όμως, δεν συνιστούσε τέτοιας έκτασης πρόκληση -όπως το μνημόνιο- για συγκρούσεις με την αστυνομία και τη λήψη δρακόντειων μέτρων!

ΑΠΟ τη στιγμή που οι πολιτικές μνημονίου μπήκαν στη ζωή μας, με τα σκληρά μέτρα εις βάρος μας, με τη συνεχιζόμενη ατιμωρησία αυτών που «τα έφαγαν» ή τα «έβγαλαν έξω», με την αυξανόμενη ανεργία των νέων, με την πείνα του λαού, με τη γενική απαξίωση του όλου πολιτικού συστήματος, και κυρίως με την παντελή έλλειψη εμπιστοσύνης σ΄ αυτό που λέμε κράτος, η αμφισβήτηση και η προσβολή κάθε θεσμού-ακόμη και του ΠτΔ- μπήκαν στην ημερήσια διάταξη.

ΟΙ ΦΕΤΙΝΕΣ, λοιπόν, παρελάσεις της 25ης Μαρτίου περιχαρακώθηκαν, ιδιωτικοποιήθηκαν, «φρουριοποιήθηκαν» και πραγματοποιήθηκαν παρ΄ όλες τις αντιδράσεις, ερήμην του λαού. Αντίθετα, χιλιάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας συμμετείχαν ή παρακολούθησαν την (προ) χθεσινή παρέλαση των Ελλήνων της Αμερικής στη Νέα Υόρκη, αλλά και στις μεγάλες πόλεις της Αυστραλίας.

ΑΥΤΟΣ ο ιδεοληπτικός εγκλωβισμός ορισμένων μελών μικρών παρατάξεων (κοινοβουλευτικών ή εξωκοινοβουλευτικών) να θέλουν πάση θυσία να ματαιώσουν ή να παρεμποδίσουν τον εορτασμό μιας εθνικής επετείου υπό το πρόσχημα της «διαμαρτυρίας», κατά την άποψή μας υπερβαίνει την έννοια της «πολιτικής παρέμβασης» και της δημοκρατικής έκφρασης… Γιατί, άλλο είναι να τάσσεσαι κατά των παρελάσεων με ανακοινώσεις και άρθρα εξηγώντας το γιατί, και άλλο να προβαίνεις σε επιθέσεις με στόχο τη διακοπή ή την ακύρωσή τους… Αλήθεια, αν ζούσαν οι τιμώμενοι ήρωες, τι θα έλεγαν;

ΤΙ ΘΑ ΕΛΕΓΑΝ; Μας το λέει λιτά και όμορφα ο Γ. Μακρυγιάννης στα Απομνημονεύματά του: «…Και όσο αγαπώ την πατρίδα μου δεν αγαπώ άλλο τίποτας. Ναρθή ένας να μου ειπή ότι θα πάγη ομπρός η πατρίδα, στέργομαι να μου βγάλη και τα δυό μου μάτια. Ότι αν είμαι στραβός και η πατρίδα μου είναι καλά, με θρέφει. Αν είναι η πατρίδα μου αχαμνά, δέκα μάτια νάχω, στραβός θανά είμαι. Ότι σ΄ αυτείνη θα ζήσω, δεν έχω σκοπόν να πάγω αλλού. Μου λέγει, τον Βασιλέα δεν τον αγαπάς; Όχι, του λέγω. Δεν ξέρω ψέματα. Όταν χαθή η πατρίδα μου, ούτε αυτός μ’ έχει υπήκογόν του, ούτε εγώ βασιλέα. Και δι΄ αυτό χρειάζεται δικαιοσύνη από σας, κι’ όχι φοβέρες με μπαγεννέτες».
Τίποτε άλλο… (Στ.Γ.Κ., www.stcloris.gr, stcloris@yahoo.gr)
——————
ΘΕΑΤΡΙΚΑ/ΣΧΟΛΙΚΑ

ΗΜΕΡΑ ΘΕΑΤΡΟΥ σήμερα (27/3). Άλλοι θα γράψουν για το «θέατρο» στη ζωή μας, κι άλλοι για το «θέατρο» των πολιτικών, ειδικά στις προεκλογικές περιόδους. Όπως τώρα… Εμείς θα αναφερθούμε στη θεατρικότητα που πρέπει να έχει μια σχολική διδασκαλία για να είναι όχι μόνο ευχάριστη στην τάξη, αλλά και για να περνάει πιο εύκολα ο δάσκαλος τη γνώση στα παιδιά.

ΕΝΑΣ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ-εκπ/κός είναι σε θέση να διαφοροποιήσει και να κάνει εύληπτο ακόμη και το πιο δύσκολο αντικείμενο διδασκαλίας του. Ακόμη και τα «στριφνά» Μαθηματικά. Μπορεί µέσα από ευχάριστους και δημιουργικούς τρόπους, για παράδειγμα τα κόμικς, να μετατρέψει το στείρο περιβάλλον µιας διδακτικής ώρας σε χώρο οξυγόνου, χαράς, φαντασίας, δημιουργίας και γνώσης.

ΕΝΑΣ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ-εκπ/κός που ξεπερνάει τη μιζέρια του «τόσα παίρνω-τόσα διδάσκω», μπορεί να εμπνεύσει στα παιδιά τη συνεργασία (ομάδες), την επικοινωνία, τη συγκίνηση, την ονειροφαντασία και φυσικά τη διασκέδαση. Όλα αυτά με τη δύναµη του θεάτρου και των ρόλων του. Το «jeu de roles» που εφαρμόζεται σε πολλά μαθήματα αλλού έχει άπειρα αποτελέσματα: τόσο στη γνώση όσο και στη «θεραπεία» μαθησιακών ή άλλων αδεξιοτήτων. Αλλά πρωτίστως για την ατομική, την προσωπική αυταξία και ικανοποίηση του ίδιου του εκπ/κού που θέλει να ξεφύγει από τη μιζέρια των ημερών. (Στ.Γ.Κ.)
——————————————————
ΠΟΙΗΣΗ ΔΙΑΔΗΛΩΤΡΙΑ…

…ΟΠΩΣ τη θέλει και η Κική Δημουλά! Προχθές, λοιπόν, έγινε για πρώτη φορά στα χρονικά της λεγόμενης «Ημέρας της Ποίησης» (21/3) «διαδήλωση» ποιητών (με πλακάτ ποιημάτων) στην Αθήνα. Για πολλούς ήταν μια γραφική παρέλαση… στίχων, για άλλους σωστά βγήκε η ποίηση στους δρόμους, ενώ για τους περισσότερους η όλη εκδήλωση ήταν αδιάφορη. Στη διάρκεια της πορείας, έγιναν χορευτικά δρώμενα και ακούστηκε μουσική από μπάντες του δρόμου. Οι διοργανωτές της «διαδήλωσης» είπαν: «Όμηρος, Σολωμός, Καβάφης, Σεφέρης, Ελύτης, Κατσαρός, Χριστιανόπουλος, Δημουλά, Πατρίκιος και τόσοι ακόμα ποιητές από την αρχαιότητα έως σήμερα, μάς έχουν προικίσει πλουσιοπάροχα. Ας πορευτούμε διαμαρτυρόμενοι, υψώνοντας την παράδοση μας».

ΤΙ ΕΧΕΙ να προσθέσει η ποίηση σήμερα; Όπως πάντα, όπως τώρα, όπως στο μέλλον: μόνο στίχους, μόνο λέξεις. Άλλες καίνε, άλλες όχι. Μας λέει πιο συγκεκριμένα ο Μ. Αναγνωστάκης τα εξής*: «Προδίδετε πάλι την ποίηση θα μου πείς…/ Ε, ναι λοιπόν/ κηρύγματα και ρητορείες/ Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις/ Να μην τις παίρνει ο άνεμος…» (Στ.Γ.Κ.)

* Απόσπασμα από το ποίημά του, με τίτλο “Ποιητική” (από τη συλλογή “Ο στόχος”, 1970)


Σχολιάστε