"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Δημοτικό τραγούδι της ημέρας (25/3)

Δημοτική Ποίηση (για την 25η Μαρτίου)

[Πολλά τα παρατράγουδα τα τελευταία χρόνια με τις εθνικές γιορτές και τις παρελάσεις.
Οι παρελάσεις ειδικότερα αποτελούν πεδίο συγκρούσεων, όχι μόνο αμφίσημων ή ά-σημων ιδεολογιών-μνημονιακοί , αντιμνημονιακοί, αριστεροαναρχικοί και λοιποί-αλλά και θλιβερών συμβάντων.
Όλοι οικειοποιούνται την έννοια πατρίδα, αλλά κανείς ουσιαστικά δεν την υπηρετεί, γιατί κανείς απλούστατα δεν έχει αγωνιστεί γι αυτήν.

Γι αυτό ξαναφέρνουμε στο προσκήνιο το δημοτικό τραγούδι που επιβιώνει και μένει υπεράνω κρίσεων. Αυτό εξυμνεί την ανδρεία, το χυμένο αίμα, τη λεβεντιά, τη φύση, τη ντομπροσύνη.

Αυτό περιέχει το πραγματικό νόημα της εθνεγερσίας μας, για την πολύτιμη λευτεριά που με τις αστοχίες μας τη χάνουμε (Στ.Γ.Κ.)]:

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

(από το βιβλίο ΤΑ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΜΑΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ, με εισαγωγή και σχόλια του Γ. Ιωάννου (1965), εκδ. Το Βήμα, ανατύπωση παλαιότερης έκδ. «Ερμής»:

1.-Του Μπουκουβάλα

« (…)- Πάψε, Γιάννη τον πόλεμο, πάψε και τα τουφέκια,
Να κατακάτσ΄ ο κορνιαχτός , να σκωθεί η αντάρα,
Να μετρηθεί τ΄ασκέρι σου, να ιδούμε πόσοι λείπουν.
Μετριούντ΄οι Τούρκοι τρεις φορές και λείπουν πεντακόσιοι,
Μετριούνται τα κλεφτόπουλα, τους λείπουν τρεις λεβέντες.
Επήγ΄ο ένας στο νερό κι ο άλλος ψωμί να φέρει,
Ο τρίτος ο καλύτερος στέκεται στο τουφέκι» (Claude Fauriel A; σ. 12)

2.- Λάμπει ο ήλιος στα βουνά

«Λάμπει ο ήλιος στα βουνά λάμπει και στα λαγκάδια,
Έτσι λάμπει κι η κλεφτουριά, οι Κολοκοτρωναίοι,
Με τα μπαράκια τα χρυσά, τις ασημένιες πάλες,
Οπού δε καταδέχονται τη γης να την πατήσουν.
Καβάλα τρώνε το ψωμί, καβάλα πολεμάνε,
Καβάλα παν΄στην εκκλησιά, για να λειτουργηθούνε.
Φλωριά ρίχνουν στην Παναγιά, φλωριά ρίχνουν στους άγιους,
και στν αφέντη το Χριστό τις ασημένιες πάλες.
-Χριστέ, βλόγα τις πάλες μας, βλόγα μας και τα χέρια» (Πελοποννησιακά Β΄: σ. 413 (Κ. Ρωμαίος)

3.- Πότε θα κάμει ξαστεριά

«Πότε θα κάμει ξαστεριά, πότε θα φλεβαρίσει,
Να πάρω το τουφέκι μου, την όμορφη πατρόνα,
Να κατεβώ στον Ομαλό, στη στράτα των Μουσούρω,
Να κάμω μάνες δίχως γιους, γυναίκες δίχως άντρες
Να κάμω και μωρά παιδιά να΄ναι δίχως μανάδες∙
Να κλαιν τη νύχτα για βυζί και την αυγή για γάλα
Και τ΄αποδιαφωτίσματα για την καημένη μάνα.» (Δ. Βουτετάκης, σ. 25)


Σχολιάστε