"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Ελλήνων δίλημμα…

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΙΛΗΜΜΑ
ΕΔΩ και αρκετά χρόνια , πρώτα με τους αριστούχους αλλοδαπούς μαθητές των σχολείων της Βασικής Εκπαίδευσης ( αν θα πρέπει , δηλαδή,να «κρατούν την Ελληνική Σημαία στις παρελάσεις»), μετά με τις παρελάσεις ενώπιον των αμφισβητούμενων «Αρχών», αργότερα με τους «λίγο Έλληνες» του Τσίπρα, και τώρα κατά κόρον με τους «προδότες» μνημονιακούς κυβερνώντες…, το θέμα Ελλάδα-Πατρίδα-Έθνος, επανέρχεται:
-«Ποιοι είναι τέλος πάντων οι πραγματικοί Έλληνες; Οι μνημονιακοί ή οι αντιμνημονιακοί; Αυτοί που το ισχυρίζονται εκ του ασφαλούς ή εκείνοι που αγωνίζονται για να το αποδείξουν και έξω; Αυτοί που στέκουν στις εξέδρες σαν ανδρείκελα ή αυτοί που κλαίνε κρυφά με τα χάλια μας;

ΦΑΙΝΕΤΑΙ πως η μοίρα του ελληνικού λαού είναι να πορεύεται «επί ξηρού ακμής», σε κρίσιμες περιστάσεις της ιστορίας του, με διλήμματα. Έτσι για να διχάζονται οι Έλληνες και να αυτοκαταστρέφονται! Μια δύστηνος μοίρα από την εποχή που πρωτοσυστάθηκε το ελληνικό έθνος, μετά τη μεγάλη Ελληνική Επανάσταση. Αλλά και από πριν… Η «διχόνοια η δολερή» και το πάθος εξουσίας ορισμένων (ατόμων ή κομμάτων» κάθε λίγο και λιγάκι ενσπείρουν στο έθνος την ιδέα αυτοκαταστροφής ως… σωτηρία! Τόσο ικανοί είναι…

ΝΑΙ είμαστε θυμικός λαός. Η ψυχραιμία και η κυριαρχία της λογικής σπανία αναδείχθηκαν ως αρετές μας. Τα πολιτικά πάθη αποτέλεσαν για δεκαετίες τροχοπέδη τόσο στην πραγματική, την ουσιαστική ανάπτυξη, όσο και στην αλλαγή νοοτροπίας: αυτής που επιτάσσει να φύγουμε από το «εγώ» και να προβάλουμε ή να αγωνιστούμε για το «εμείς».

ΤΙ ΚΑΘΟΜΑΙ και σας τα λέω; Τα είπαν οι αγωνιστές του 1821. Πιο πολύ εκείνος ο υπέροχος Μακρυγιάννης. Ποιος τον διαβάζει; Αμφιβάλλω, αν πρωθυπουργοί και … εθνοπατέρες έριξαν ποτέ μια ματιά στα γραπτά του. Θα πρότεινα, επί ποινή ροπάλου, ο οποιοσδήποτε υποψήφιος για τη Βουλή στο εξής, πλην των άλλων εξετάσεων, να περνάει υποχρεωτικά και στη «δημόσια» εξέταση πάνω στα δυο βασικά εγχειρίδια Ελληνισμού: τον Θουκυδίδη και τον Μακρυγιάννη. Και όποιος «κόβεται» να μην ξανατολμάει να βάζει υποψηφιότητα!

Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ θα μου πείτε, δεν διδάσκεται. Ή τον έχεις και φροντίζεις την πατρίδα από αγάπη και μόνο από αγάπη, ή δεν τον έχεις και πας …σπίτι σου! Κάποτε πρέπει να μπουν ασφαλιστικές δικλείδες…» (23 του Μάρτη 2012, Στ. Γ. Καλαϊτζόγλου)

Λέει:

“…Και όσο αγαπώ την πατρίδα μου δεν αγαπώ άλλο τίποτας. Ναρθή ένας να μου ειπή ότι θα πάγη ομπρός η πατρίδα, στέργομαι να μου βγάλη και τα δυό μου μάτια. Ότι αν είμαι στραβός και η πατρίδα μου είναι καλά, με θρέφει. Αν είναι η πατρίδα μου αχαμνά, δέκα μάτια νά χω, στραβός θανά είμαι. Ότι ‘σ αυτείνη θα ζήσω, δεν έχω σκοπόν να πάγω αλλού. Μου λέγει, τον Βασιλέα δεν τον αγαπάς; Όχι, του λέγω. Δεν ξέρω ψέματα. Όταν χαθή η πατρίδα μου, ούτε αυτός μ’ έχει υπήκογόν του, ούτε εγώ βασιλέα. Και δι΄ αυτό χρειάζεται δικαιοσύνη από σας, κι’ όχι φοβέρτες με μπαγεννέτες”. (Απομνημονεύματα Μακρυγιάννη)


Σχολιάστε