"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Ανοιξιάτικη αισιοδξία…

ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ (“Χ.Ν.”, 22-3-12, Στ.Γ.Κ.)

ΟΣΟ κι αν ακούγεται παράδοξο, όσο ανοίγουν οι μέρες, λίγο-λίγο αισθανόμαστε πιο αισιόδοξοι. Συμβαίνουν γύρω μας πολλές αλλαγές. Όχι μόνο στη φύση που οργιάζει… Οι συνεχείς οικονομικές και διαρθρωτικές αλλαγές στην ελληνική κοινωνία είναι μεν επώδυνες και δυσβάστακτες, αλλά ενέχουν μέσα τους και κάποια ελπίδα. Άλλες γίνονται βίαια άνωθεν, ενώ άλλες –οι ελπιδοφόρες- συντελούνται ελεύθερα από τη βάση της κοινωνίας που μεταστρέφεται: κίνημα αλληλεγγύης, εθελοντισμός, κινήματα κατάργησης μεσαζόντων στον πρωτογενή τομέα παραγωγής, επιστροφή στις καλλιέργειες (βιολογικά φαρμακευτικά φυτά), αξιοποίηση εναλλακτικών μορφών ενέργειας κ.λπ.)

…ΜΙΑ κατεστημένη και διεφθαρμένη καπιταλιστική τάξη πραγμάτων δεν καταρρέει τόσο εύκολα. Ειδικά στις μέρες μας, που δεν υπάρχει και αντίπαλο «ιδεολογικοοικονομικό» δέος… Ούτε βέβαια καταρρέει ένα νόμισμα, όπως το ευρώ –που παραμένει ένα από τα ισχυρότερα στον πλανήτη. Κι ούτε είναι εύκολο να «διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη», επειδή μια μικρή εθνική οικονομία (η ελληνική) έχει μύρια τόσα εγγενή δημοσιονομικά και διαρθρωτικά προβλήματα. Απλά ο πόλεμος της αναδιάρθρωσης του καπιταλισμού «προς τα κάτω», γίνεται στη χώρα μας (το αδύναμο κρίκο του ευώ) δίκην πειράματος. Σ΄ εμάς εναπόκειται, αν θα αντέξουμε τις προσαρμογές που άλλοι -οι δανειστές/καπιταλιστές- μάς επιβάλλουν.

ΠΟΛΛΟΙ μιλούν για «δημιουργική καταστροφή» σε τέτοιες περιπτώσεις. Δηλαδή, για ένα σχήμα αντιφατικό: καταστροφής του παλαιού μοντέλου ζωής και δημιουργίας ενός νέου. Όμως, όπως η άνοιξη γεννιέται μέσα από την καταστροφή και το θάνατο που σκορπά ο χειμώνας -κι ο φετινός ήταν βαρύτατος- έτσι και η ελληνική οικονομία αρχίζει, έστω και πολύ δειλά, να «ξυπνά». Αναδύεται, μετά από μια πολυετή βαριά ύφεση.

ΜΑΘΑΜΕ πολύ καλά την απληστία του καπιταλισμού. Ότι, όσο υπάρχουν άνθρωποι (απλοί πολίτες και πολιτικοί) με πάθη και ελαττώματα, αυτός δεν εξαλείφεται. Όμως, ο άπληστος καπιταλισμός, όπως έδειξε και δείχνει το πρόσωπό του στη χώρα μας, είναι καιρός να τελειώνει. Η αυτάρκεια, έστω με ελάχιστα δανεικά, είναι η μόνη απάντησή μας σ΄ αυτόν… Εξάλλου, δεν είναι δυνατόν μια οικονομία (και μάλιστα εθνική) να μην υποτάσσεται στην πολιτική. Γι αυτό, ο κόσμος έχει ανάγκη από νέους αδιάφθορους πολιτικούς που να υπηρετούν αποκλειστικά τα συμφέροντα των λαών τους. Όχι τη διαπλεκόμενη οικονομία, με τις μίζες, τη διαφθορά και την υποταγή. Από νέους πολιτικούς, δηλαδή, με νέα θεσμικά εργαλεία.
(Στ.Γ.Κ., stcloris@yahoo.gr, www.stcloris.gr)

ΑΙΣΙΟΔΟΞΕΙΤΕ! Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ!


Σχολιάστε