"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Ανοιξη-Μεγαλυνάρι-magnificat

Άνοιξη σ΄αγαπώ, μοιάζεις με την καρδιά μου!

(αφιερωμένο σ΄αυτόν που τον αγάπησε πραγματικά, όσο ήταν έφηβος και στη ζωή του)
———————————————————————————–

“Ἂν δὲ μοῦ ῾δινες τὴν ποίηση, Κύριε,
δὲ θἄχα τίποτα γιὰ νὰ ζήσω.
Αὐτὰ τὰ χωράφια δὲ θἆταν δικά μου.
Ἐνῷ τώρα εὐτύχησα νἄχω μηλιές,
νὰ πετάξουνε κλώνους οἱ πέτρες μου,
νὰ γιομίσουν οἱ φοῦχτες μου ἥλιο,
ἡ ἔρημός μου λαό,
τὰ περιβόλια μου ἀηδόνια.

Λοιπόν; Πῶς σοῦ φαίνονται; Εἶδες
τὰ στάχυά μου, Κύριε; Εἶδες τ᾿ ἀμπέλια μου;
Εἶδες τί ὄμορφα ποὺ πέφτει τὸ φῶς
στὶς γαλήνιες κοιλάδες μου;
Κι᾿ ἔχω ἀκόμη καιρό!
Δὲν ξεχέρσωσα ὅλο τὸ χῶρο μου, Κύριε.
Μ᾿ ἀνασκάφτει ὁ πόνος μου κι᾿ ὁ κλῆρος μου μεγαλώνει”. (Νικηφόρος Βρεττάκος)

[ «Αν δε μου ’δινες την ποίηση, Κύριε», Ο χρόνος και το ποτάμι, 1957. Τα ποιήματα, Α΄. Τρία φύλλα, 1981. 257. ]

—————————————————————————
Αθάνατε Νικηφόρε!

Τίποτε άλλο!

Στ.Γ.Κ.


Σχολιάστε