"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Ποίηση για μια πικρή άνοιξη…

 

 

 

ΠΟΙΗΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΙΚΡΗ ΑΝΟΙΞΗ


• Αφιέρωμα στον Νικηφ. Βρεττάκο, για τα 100 χρόνια από τη γέννησή του, με λίγες “απόψεις” του για την ποίηση:
«… Είναι το μόνο πράγμα που δεν έρχεται ύστερα από μια λογική επεξεργασία, αλλά πετάγεται ξαφνικά μέσα από τον άνθρωπο. Από τα έγκατά του, από τα βάθη του»
Και,
«Αν δε μού ΄ δινες την ποίηση, Κύριε,
δεν θα είχα τίποτε για να ζήσω»


Σε άλλο ποίημά του:
«Ήρθες ποίηση πάλι
Θα ανακάλυψες φαίνεται κάποιο κόκκαλο
Που δεν έχει λυώσει
Μια πτυχή της καρδιάς μου που
Δεν έγινε κύμα σου»
Και κάτι ακόμη:
«Στην ποίηση σιγά-σιγά και χωρίς να το καταφέρνω έδωσα την ψυχή μου. Και χωρίς να είμαι βέβαιος ότι είμαι ποιητής, ξέρω τώρα πως δεν είμαι τίποτ΄ άλλο»
———————————————-

Σχόλιο για τη μέρα:
[Κι αν σου μιλώ με στίχους ριμαδόρικους ή όχι, με επιμέλεια και τέχνη φτιαγμένους από χέρια ποιητών, κι αν σαν άλλος εραστής/ερανιστής σου προσφέρω σκέψεις για την ποίηση κάνοντας ένα μακρύ ταξίδι με τις λέξεις, είναι γιατί πιστεύω στη θεραπευτική δύναμη της ποίησης…, Στ.Γ.Κ.]
— ———————————————————
Σκέψεις για την ποίηση:
1.-«Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα». Γ. Σεφέρης
2.-«Η ομορφιά καραδοκεί. Αν είμαστε ευαίσθητοι, θα την αισθανθούμε μέσα στην ποίηση όλων τωνν γλωσσών. Λ. Μπόρχες
3.-«Η ποίηση δέν ειναι ἕνα ελευθέρωμα της συγκίνησης, αλλά απόδραση από τη συγκίνηση. Δεν είναι εκφραση της προσωπικότητας, αλλά απόδραση από την προσωπικότητα. Τ. Ἔλιοτ
4.-«Αν κάποιος μάθει καλά ελληνικά, μπορεί νά βρει σχεδόν “ολόκληρη την ποίηση” στον Όμηρο. Ε. Πάουντ
5.-«Η ποίηση):ούτε εντελώς γυμνή, ούτε σκεπασμένη αινιγματικά μισόγυμνη σαν τη γυναίκα να ενθαρρύνει» (Γ. Κουβαράς)
—————————————————————————————————–


ΕΛΥΤΗΣ:
«…Τότε όμως η Ποίηση; Τι αντιπροσωπεύει μέσα σε μια τέτοια κοινωνία;
Απαντώ: τον μόνο χώρο όπου η δύναμη του αριθμού δεν έχει πέραση. Και ακριβώς, η εφετεινή απόφασή σας να τιμήσετε στο πρόσωπό μου την ποίηση μιας μικρής χώρας δείχνει σε πόσο αρμονική ανταπόκριση βρίσκεστε με την χαριστική αντίληψη της τέχνης, την αντίληψη ότι η τέχνη είναι η μόνη εναπομένουσα πολέμιος της ισχύος που κατήντησε να έχει στους καιρούς μας η ποσοτική αποτίμηση των αξιών. Είναι, το ξέρω, άτοπο ν’ αναφέρεται κανείς σε προσωπικές περιπτώσεις. Και ακόμη πιο άτοπο να επαινεί το σπίτι του. Είναι όμως κάποτε απαραίτητο, στον βαθμό που αυτά βοηθούν να δούμε πιο καθαρά μιαν ορισμένη κατάσταση πραγμάτων. Και είναι σήμερα η περίπτωση.
Μου δόθηκε, αγαπητοί μου φίλοι, να γράφω σε μια γλώσσα που μιλιέται μόνο από μερικά εκατομμύρια ανθρώπων. Παρ’ όλα αυτά, μια γλώσσα που μιλιέται επί δυόμισι χιλιάδες χρόνια χωρίς διακοπή και μ’ ελάχιστες διαφορές. Η παράλογη αυτή, φαινομενικά, διάσταση, αντιστοιχεί και στην υλικό-πνευματική οντότητα της χώρας μου. Που είναι μικρή σε έκταση χώρου και απέραντη σε έκταση χρόνου… Εάν η γλώσσα αποτελούσε απλώς ένα μέσον επικοινωνίας, πρόβλημα δεν θα υπήρχε. Συμβαίνει όμως να αποτελεί και εργαλείο μαγείας και φορέα ηθικών αξιών. Προσκτάται η γλώσσα στο μάκρος των αιώνων ένα ορισμένο ήθος. Και το ήθος αυτό γεννά υποχρεώσεις. Χωρίς να λησμονεί κανείς ότι το μάκρος 25 αιώνων δεν υπήρξε ούτε ένας, επαναλαμβάνω ούτε ένας, που να μην γράφτηκε ποίηση στην Ελληνική γλώσσα. Να το μεγάλο βάρος παράδοσης που το όργανο αυτό σηκώνει. Το παρουσιάζει ανάγλυφα η νέα Ελληνική ποίηση». (Οδ. Ελύτης, από το Λόγο στη Σουηδική Ακαδημία, στην τελετή βράβευσής του με Νόμπελ Λογοτεχνίας, 1979)

«Πέστε λοιπόν στον ήλιο να βρει ένα καινούριο δρόμο,
τώρα πια που η πατρίδα του σκοτείνιασε στη γη,
αν θέλει να μη χάσει από την περιφάνια του!
ή, τότε, πάλι, με χώμα και νερό,
ας γαλαζοβολήσει αλλού μιαν αδελφούλα Ελλάδα!
Πέστε στον ήλιο να βρει ένα καινούριο δρόμο
-μην καταπροσωπίσει πια ούτε μια μαργαρίτα!
Στη μαργαρίτα πέστε να βγει μ’ άλλη παρθενιά!

μη λερωθεί από δάκτυλα που δεν της πάνε! (…)

(Οδ. Ελύτης, 1911-1996, Άσμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο Ανθυπολοχαγό της Αλβανίας)


Σχολιάστε