Παιδοπολίτικες Γυναικείες “αγιογραφίες” 1 (5-3-12)
Posted on 5 Μαρ, 2012 in Τα Παιδοπολίτικα | 8 comments
ΠΑΙΔΟΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ «ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΕΣ»
1. «ΑΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ»-«ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ» (1947-1948, 1948-1953)
ΣΤΗ ζωή μας υπάρχουν πρόσωπα που τα αγαπάς εκ πρώτης όψεως και άλλα που τα απεχθάνεσαι.
Πρόσωπα που τα παρεξηγείς, άλλα που τα υπερεκτιμάς και άλλα που τα αγνοείς με το πέρασμα του χρόνου.
Πρόσωπα που σε συνοδεύουν μια ζωή σαν φυλαχτό και άλλα που αποτελούν ένα βαρύ βαρίδι δεμένο με την ύπαρξή σου.
Πρόσωπα που σου λένε μια κουβέντα και τα θυμάσαι έπειτα γι αυτό: θετικά ή αρνητικά. Ο καλός λόγος, όπως κι ο προσβλητικός, είναι σαν βάλσαμο σε μια πληγή ή σαν μια σφαίρα που σε πληγώνει ανεπούλωτα, χωρίς κανένα γιατρικό να σε θεραπεύει.
ΠΡΟΣΩΠΑ που συμπάθησα, αν και δεν γνώρισα σε βάθος, είναι όλα τα συγγενικά μου. (εξαιτίας του συμμοριτοπολέμου στα μέρη μας που «θέρισε» με… καλή «σοδιά»!)
Με το να με βάλει η μάνα μου, από εξαιρετικά μεγάλη ανάγκη επιβίωσης, στην ηλικία των 5½ χρόνων (1947-1948), σε Παιδόπολη, αυτό απετέλεσε το βασικό γεγονός , ώστε ούτε την ίδια να γνωρίσω όπως έπρεπε, ούτε, τα αδέλφια μου, ούτε φυσικά τους άλλους συγγενείς και συγχωριανούς μου. Ο πατέρας μου είχε σκοτωθεί στα 1944, σε συμπλοκή με τους αντάρτες στο Κιλκίς (Κρούσια), κι ούτε που τον θυμάμαι καθόλου σαν πρόσωπο ή σώμα.
ΑΝΑΜΕΣΑ στις «αγιογραφίες» μου-εκτός από τη μάνα μου, με το γλυκό και πάντα πονεμένο μαυρομαντιλοφορεμένο πρόσωπό της- φύλαξα στα τρίσβαθα της ψυχής μου και άλλα:
-της κας Γενικής στην παιδόπολη «Αγία Ειρήνη» στο Ντεπό Θεσσαλονίκης. Κοντή, μαυροφορεμένη, με κότσο τα μαλλιά της, γυναίκα του κουτσού του κυρ-Μάνου του επισκευαστή των πάντων, προσπάθησε να μας «ανατάξει» από τις σκληρές αναμνήσεις. Εκεί πρωτογνωρίσαμε και τις «κυρίες των τιμών»: την κα Λελούδα, την κα Νταουντάκη, την κα Παπαρηγοπούλου. Όλες τους με στρατιωτικές στολές και ενταγμένες στην υπηρεσία της Α.Μ. της βασίλισσας Φρειδερίκης, για τη σωστότερη οργάνωση και λειτουργία των παιδοπόλεων. Θα τις βλέπω και στις άλλες παιδοπόλεις για τουλάχιστον 14 χρόνια (1961) και όχι μόνον αυτές.
-της κας Άννας Στεφανίδου-Παπαδοπούλου, της αρχηγού μας για 6 χρόνια, στην Παιδόπολη «Καλή Παναγιά»-στη Βέροια. Είχαμε ζήσει το γάμο της στη μονή Δοβρά (Καλή Παναγιά) με τον κ. Παπαδόπουλο το θεολόγο, που κάθε Κυριακή έβγαζε θερμούς και εμψυχωτικούς λόγους, αλλά και μας έλυνε τις παιδικές υπαρξιακές απορίες μας. Η κα Παπαδοπούλου ήταν τονισμένα μελαχρινή, με κορακάτα μάτια και μαλλιά , και χοντρά αλλά ευγενικά χαρακτηριστικά, αποτελούσε το σημείο αναφοράς για κάθε δράση, πράξη, ποινή ή αμοιβή στην παιδική μας ηλικία. Η «αρχηγός» ήταν ο μικρός Θεός μας στο απέραντο για τα παιδικά μας μάτια κατασκηνωτικό παιδοπολίτικο σύμπαν.
-Η κα Κοπανίδου, η υπαρχηγός, είχε φωτεινά χαρακτηριστικά, φορούσε γυαλιά και είχε μια φωνή… Ταρζάν. Όταν έβαζε τα χέρια της σαν χωνί στο στόμα της και φώναζε «Αγόοριαααα!», είτε στο πάνω συγκρότημα ήταν, είτε στο κάτω της Παιδόπολης, καταλαβαίναμε ότι κάτι συμβαίνει κάπου. Και ή έπρεπε να συγκεντρωθούμε, ή να περιμένουμε κάποια τιμωρία!
-Η κα Χρυσούλα, η πρώτη μου δασκάλα, μελαχρινή, εξαιρετικά συμπαθητική, χαμογελαστή με μαύρα μάτια σαν ελιές, με την απέραντη αγάπη που είχε για μας, μάς έμαθε τα πρώτα γράμματα στις μικρές τάξεις του δημοτικού σχολείου.
-Η κα Τεκτονίδου, η πρώτη ομαδάρχισσά μου στην ομάδα «Μακεδονία», στο κάτω συγκρότημα. Ήταν ταπεινή, συμπαθητική, καλή. Την αντικατέστησε η κα Χρύσα Κανδαράκη (από την Κάντανο-Χανίων), παχουλή, στρουμπουλή με φαρινάτα χέρια, με αγγελικό πρόσωπο λίγο μπιμπικιασμένο και ένα απέραντο χαμόγελο που έδειχνε τα λευκά της δόντια. Το ένα μάλιστα ήταν ελαφρά σπασμένο, κάτι που της έδινε ιδιαίτερη χάρη. Ήμουν το «μανάρι» της (η συμπάθειά της) κι όταν-μικρός του Δημοτικού ακόμη- με φίλησε κάποτε στο κρεβάτι πριν κοιμηθώ, ένιωσα για πρώτη φορά τόση τρυφερότητα από πρόσωπο άλλο εκτός από τη μάνα μου. Ήταν αυτή που άθελά της μας «ξύπνησε» την εφηβεία που κρύβαμε και μας έκανε να ζούμε με φαντασιώσεις και… πρώιμες ονειρώξεις . (5-3-12)
——————————————————
ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΕΠΙΖΗΤΟΥΝ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ
(Απόσπασμα από επιστολή του Α. Βενέτη, Δικηγόρου, στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ:
“…Στις παιδοπόλεις γνώρισα πολλά παιδιά αριστερών οικογενειών ακόμα και ανταρτών του ΔΣΕ, με τα οποία διατηρώ ισχυρούς δεσμούς φιλίας, παραμένουν αριστεροί, αλλά αναγνωρίζουν τον θετικό ρόλο που έπαιξαν οι παιδοπόλεις στη ζωή τους.
Εξ άλλου το προσωπικό των παιδοπόλεων απαρτίσθηκε από άτομα υψηλού επιπέδου, όπως η φωτισμένη παιδαγωγός Καλλιόπη Μουστάκα, συνεργάτις του πρωτοπρεσβύτερου Πυρουνάκη και του Ε. Παπανούτσου, η οποία αρθρογραφούσε στο «Βήμα» μέχρι τον θάνατό της το 1978. Ομαδάρχισσες υπήρξαν πρώην ΕΠΟΝίτισσες, ακόμα και αδελφές ανταρτών του ΔΣΕ, τις οποίες μεσούντος του εμφυλίου πολέμου επροστάτευε η «Βασιλική Πρόνοια» (βλ. Αρχειοτάξιο 2008). Ετσι, στην παιδόπολη των Ιωαννίνων ήταν η Αθηνά Εργολάβου, στο Ζηρό Φιλιππιάδας η Αλεξάνδρα Ελεφάντη.
Στα περιοδικά που εξέδιδε η «Βασιλική Πρόνοια» και τα οποία διενέμοντο στους τροφίμους συνεργάζονταν γνωστοί αριστεροί, όπως ο Μποστ, η Σοφία Μαυροειδή – Παπαδάκη, ακόμα νομίζω και ο αδελφός του Αρη Βελουχιώτη, Μπάμπης Κλάρας. Και όπως έγραψε ο Δρ Φιλοσοφίας Κρίτων Ζωάκος: «Η Ελλάδα των παιδοπόλεων δεν μας πλήγωνε –αντίθετα– επούλωνε τις πληγές μας».
Αντωνιος Ν. Βενετης
Hμερομηνία : 14-01-2010
Copyright: http://www.kathimerini.gr
————————————–
Η φωτογραφία είναι του Κ. Μπαλάφα
———————————————
Η ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ Σήμερα
http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=UhVf9gRcyF0#! (ΚΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ-ΔΟΒΡΑ)
Ετυχε να ειμαι και εγω παιδοπολιτηςμονο που βλεπωαπο διαφορετικη σκοπια την τοτε ζωη μου.Σχολιαστε σας παρακαλω το γεγονος τησ ιδρευσης της παιδοπολη-παιδια να σκαβουν και να τοποθετουν σωληνες κατω απο τον ηλιο. Ετυχε να ειμαι με δυο- τρεις αλλους στην καλιεργεια της πηγης που καναμε με τον μαστορα Νικολαο Γκιουλεκα?Ρωτο ενα τετοιο μεγαλο εργο φτιαγμενο απο παιδια με ενα μαστορα ποσο στοιχησε?και ποιος καρπωθηκε το συνολο τον χρηματων του εργου? καλες ειναι οι φτερουγες τησ κλωσσας αλλα η ουσια βρισκεται αλου………………
Αγαπητέ μου Αναστάσιε,
Ευχαριστώ για το σχόλιο-επισήμανσή σου.
Δεν διευκρινίζεις ποια εποχή ήσουν σε Παιδόπολη και σε ποια…
Και εμείς στην Παιδόπολη Ωραιοκάστρου (1958-1961) δουλέψαμε πολλές φορές “εθελοντικά” και πολύ πολύ, για να φτιάξουμε τους κήπους πίσω από κάθε ομάδα, αλλά και πολλούς άλλους κοινόχρηστους χώρους: με ειδικά άτομα-γεωπόνους, με γκασμάδες, φτυάρια και αξίνες.
Τα εδάφη ήταν πετρώδη και δεν ήταν καθόλου εύκολη δουλειά… Δεν το θεωρήσαμε όμως αυτό ποτέ αγγαρεία, αλλά ένα τρόπο άσκησης και… Γυμναστικής.
Ξέραμε ότι η συμμετοχή μετρούσε, και τα λουλούδια ή τα δενδρύλλια που φυτέψαμε τα αγαπούσαμε περισσότερο: επειδή ήταν δικά “μας”
Κι αν θέλεις, όταν δεν πέρασα την πρώτη χρονιά από το Δημοτικό στο Γυμνάσιο (” Καλή Παναγιά”, 1953-1954, τότε δίναμε αυστηρές εξετάσεις για να μπούμε στο Γυμνάσιο) με στείλανε στην Παιδόπολη “Άγιος Ανδρέας”, κοντά στη Ραφήνα, για να μάθω… οικοδόμος. Έμαθα και βοηθήσαμε να κτιστεί τότε κανονικά- στο Καλαμάκι (Αθήνα)- ένα ολόκληρο ίδρυμα! Ποτέ δεν δια νοηθήκαμε να ζητήσουμε αμοιβή. Απλά ήμασταν “ερασιτέχνες” και μαθητευόμενοι!
… Η “διεκδικητική” ως απαίτηση αμοιβής της εργασίας μας ΔΕΝ είχε διαμορφωθεί, γιατί δεν αισθανόσασταν “εργάτες” ή “ωρομίσθιοι”. Εξάλλου η εθελοντική εργασία υπήρχε σε όλη την επικράτεια, ως μορφή προσφοράς στο σύνολο. Ειδικά στα χωριά στην κατασκευή δρόμων, γεφυρών κ.λπ.
Τα αιτήματα αυτά ωρίμασαν, όταν πια, μετά το 1961, τις πολύ σκληρές σπουδές μας στα Πανεπιστήμια, την “παιδεία” μας και το στρατό, αντιληφθήκαμε τί σημαίνει “εκμετάλλευση” και τι “αμοιβή εργασίας”…
Η “αγιοποίηση” ορισμένων ατόμων στις Παιδοπόλεις που έζησα για 14 (!) χρόνια, δεν είναι καθόλου συγχωρητική για τα άλλα, τα άσχημα επίσης που συνέβαιναν μέσα σ΄αυτές. Αλλά αυτά είναι μια άλλη ιστορία στην οποία δοθείσης ευκαιρίας θα αναφερθούμε…
Να είσαι πάντα καλά!
(Στ.Γ.Κ.)
Αναμοχλεύοντας την τοτε ζωη σου ζωντανευεις στους παιδοπολιτες στην κοινη πορεια τους.Το ωραιο ειναι πως ισως να μην συνδεθήκαμε ποτε αλλα εχουμε τα ιδια βιωματα και στισ περισσοτερες φορες καθοδηγηθήκαμε απο τους ιδιους ανθρωπους και ζησαμε στους ιδιους χωρους.Χωρις να γνωριζω για την υπαρξη σου σε βρηκα οχι τυχαια αλλα προσπαθωντας να βρω ενα νημα παιδοπολιτικο.Απο το γιατι και πως δημιουργήθηκαν οι παιδοπολεις δεν ειναι επι του παροντος-μεταξυ των τροφιμων υπηρξε και υπαρχει αδερφοτητα.Δεν θελω να επανερθω στα προηγουμενα-με την τελευταια παραγραφο με καλυπτεις.Να εισαι παντα καλα για να γραφεις.
Ημουν παιδοπολιτης το 1959-1961 Καλη Παναγια-με αρχηγο Παπαδοπουλου
1961-1964 Αγιος Δημητριος-Τακιδης,Μουζακιωτης
Υ.Γ.συνδεθήκαμε=συναντηθηκαμε
Υπέροχη η εξίσωσή σου και πολύ ανθρώπινη: Συνδεθήκαμε=Συναντηθήκαμε. Να, και μια αλήθεια που καμιά πολιτική δεν μπορεί σήμερα να πραγματώσει.
Και βέβαια, αγαπητέ μου φίλε, συναντηθήκαμε, αφού μεγαλώσαμε στο ίδιο περιβάλλον, είχαμε τα ίδια πρόσωπα γύρω μας, φάγαμε από το ίδιο πιάτο, ακούσαμε τις ίδιες παρατηρήσεις, πήγαμε στα ίδια σχολεία με τους ίδιους δασκάλους, αγωνιστήκαμε να βγάλουμε το περίφημο 17 και 1/2 για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε το Γυμνάσιο. Και στο τέλος αγωνιστήκαμε… μόνοι μας να τα καταφέρουμε με χίλιες στερήσεις και βάσανα, να τελειώσουμε ένα Πανεπιστήμιο…
Έπειτα να φτιάξουμε μια ζωή, τη ζωή μας. Άσχετα, αν πήραμε “αριστερό” ή “δεξιό” δρόμο αργότερα, το θέμα είναι ότι οι βασικές αξίες -ή όσες καταφέραμε να πάρουμε από κει μέσα- μας διαμόρφωσαν, θέλω να πιστεύω, σε σωστούς και υπεύθυνους πολίτες.
Κι αυτό οφείλεται τόσο στον “κόσμο” των παιδοπόλεων, όσο και-κυρίως- στην προσωπική μας ανάπτυξη και διαμόρφωση. Που στηριζόταν στις φιλίες μας.
Να είσαι πάντα καλά.
Στ.Γ.Κ.
Είμαι κόρη υπαλλήλων που εργάστηκαν στην Παιδόπολη Καλής Παναγιάς Βέροιας..Οι γονείς μου εργάστηκαν εκεί απο το 1966 και πέρα..Από πολύ μικρή οι γονείς μου με ανέβαζαν στην παιδοπολη..Οι πρώτοι φίλοι δικοί μου και του αδερφού μου ήταν μέσα από τα παιδιά αυτά..Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ Ο ΑΝΤΡΕΑΣ,Ο ΧΡΗΣΤΟΣ,Ο ΝΙΚΟΣ, Ο ΚΩΣΤΑΚΗΣ ήταν τα παιδιά που έπαιζα ..Πήγαινα στην παιδόπολη και μοιραζόμουν μαζί τους από το πρωί μέχρι το βράδυ, παιχνίδι, διάβασμα και φαγητό..Οχι στην τραπεζαρία των υπαλληλων αλλά εκεί μέσα στο χώρο εστίασης και σίτισης των παιδιών..Πηγαινα μαζί και στις κατασκηνώσεις της Λεπτοκαρυας.Στήναμε μαζί τις σκηνές,τινάζαμε τις κουβέρτες που κουβαλούσαν όλη τη σκόνη από την περσινή χρονιά,παίρναμε μαζί απο την ιματιοθήκη τα σεντόνια ,στρώναμε τα κρεβάτια μας ,καθαρίζαμε τις σκηνές ,βάζαμε τα παραβάν με τα σεντόνια ανάμεσα σε 2 ξύλα και μετά καθόμασταν να ζωγραφίσουμε ,να φάμε,πηγάιναμε για μπάνιο στη θαλασσα,μετά φαγητό,μεσημεριανή ξεκούραση ,απογευματινό μπάνιο,και το βράδυ τηλεόραση και παιχνίδι..ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ..ΤΙ ΝΑ ΠΡΩΤΟΘΥΜΗΘΩ..ΟΙ ΜΝΗΜΕΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΕΣ ΑΚΟΜΑ..
Εζησα και τις δύσκολες στιγμές τους όμως εκεί.Στιγμές που σαν παιδιά έκλαιγαν και αναρωτιούνται γιατί να βρίσκονται εκεί,γιατί να μην έχουν μια οικογένεια ,μια αληθινή οικογένεια,και μοιράζονταν μαζί μου πολλές τέτοιες σκέψεις τους .ΠΑΝΤΑ όμως μετά ως δια μαγείας με έπαιρναν απο το χέρι να πάμε να κάνουμε τραμπάλα ή να παίξουμε…ΗΤΑΝ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..ΠΕΡΝΟΥΣΑ ΧΡΟΝΟ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ μέχρι να μεταφερθούν στις Παιδουπόλεις του Βόλου ή του Ωραιοκάστρου γιατί τελείωναν το Δημοτικό ( Γυμνάσιο στην καλή Παναγιά δεν υπήρχε)…ΕΚΕΙΝΕΣ οι στιγμες του αποχωρισμού για μένα ήταν πολύ σκληρές..ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΙΣ ΘΥΜΑΜΑΙ..Ενιωθα ότι έχανα εναν αδερφό γιατί έτσι μου φερονταν και ας ήμουν κορίτσι ΑΛΛΑ και εκείνοι δάκρυζαν και ήμουν η τελευταία που χαιρετούσαν και συνήθως κλαίγαμε μαζί γιατί ξέραμε ότι δεν θα ξαναβρεθούμε…Ποτέ δεν με πείραξαν ,δεν με ενόχλησαν,δεν με κοίταξαν πονηρά και δεν φταίει το ότι ήμουν παιδι υπαλλήλων,ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ ΑΥΤΟ.ΗΤΑΝ Η ΠΑΣΤΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΕΤΟΙΑ.
Η ΖΩΗ ΕΚΕΊ ΗΤΑΝ ΔΥΣΚΟΛΗ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΗ για τα παιδιά κάτω απο το στρατοκρατούμενο καθεστώς και γι αυτό δεν θέλω να ανασύρω μνήμες δικές σας ή των φίλων σας..ΕΚΕΙΝΗ ΟΜΩΣ Η ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ, ΣΗΜΑΔΕΨΕ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΜΟΥ..Έγινα Δασκάλα γιατί αγάπησα τα παιδιά από τότε..Οι γονείς μου μου χάρισαν ότι εύχεται ένα παιδι..Μου χάρισαν ΠΟΛΛΑ ΑΔΕΡΦΙΑ που μπορεί να χαθήκαμε καπου στο δρόμο αλλά ΕΓΩ ΘΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗ…Σας ευχαριστώ για ό,τι μου φέρατε στη μνήμη..Να είστε καλά..
Αγαπητή μου Βάσω
(επίτρεψέ μου τον ενικό και την οικειότητα)
Ο μυστικός και τόσο θαυμαστός κόσμος των Παιδοπόλεων μάς έχει ενώσει με το ααόρατο νήμα του.
Κι ας μη γνωριστήκαμε ποτέ, κι ας συναντιούνται τα βήματά μας για πρώτη φορά στη ζωή μας, στο… διαδίκτυο.
Το ίδιο κάνει. Αρκεί ότι αναπνεύσαμε τον ίδιο αέρα στους πρόποδες του Βερμίου, εκκλησιαστήκααμε στη Μονή Δοβρά, ζήσαμε στο ίδιο περιβάλλον, φάγαμε το ίδιο φαγητό, παίξαμε τα ίδια παιχνίδια…
Εκείνα τα χρόνια της αθωότητας, της αναζήτησης, της απάλυνσης του πόνου, της λύτρωσης μέσω της αγάπης του προσωπικού-όλου του προσωπικού-και της αδιάσπαστης φιλίας των παιδιών, μένουν ανεξίτηλα στη μνήμη.
Για μένα είναι η μεγαλύτερη συγκίνηση, όταν ακούσω στο τηλέφωνο μια φωνή από τα παλιά-ή διαβάζω στην ιστοσελίδα ένα σχόλιο που θα μου φέρει αμέσως στη μνήμη χιλιάδες άλλες εικόνες. Ίσως λησμονημένες…
Μπορεί, εμείς οι μεγαλύτεροι, να μην είχαμε παρόμοια τύχη με τα παιδιά του 1966 (έφυγα από την Καλή Παναγιά το 1954), όμως η ζωή εκεί μέσα ήτανό,τι καλύτερο θα μπορούσε να μας συμβεί. και γι αυτό είμαστε ευγνώμονες στον ελληνικό λαό…Και τον ανείπωτο πόνο μας απάλυνε, και μορφωθήκαμε παίρνοντας στέρεες βάσεις, και εμπλουτίσαμε ααφάνταστα τις γνώσεις αλλά κυρίως και σωστοί άνθρωποι γίναμε αργότερα.
Αλλά και καμιά κρίση δεν μας έβαλε κάτω.
Γνωρίσαμε τα πολύ δυσκολότερα ώστε να αντέχουμε τα δύσκολα…
Ευχαριστώ για την επαφή και να είστε πάντα καλά.
Στ.Γ.Κ.
Έχετε δίκιο όταν λέτε ότι “Ο μυστικός και τόσο θαυμαστός κόσμος των Παιδοπόλεων μάς έχει ενώσει με το ααόρατο νήμα του.”Σε όλους άφησε κάτι αυτός ο κόσμος..Θετικό και αρνητικό..Και θα το κουβαλάμε παντα..
Κρατάω λοιπόν απο σας πριν σας πω καληνύχτα(και είναι σαν να το ακουω και από τους φίλους μου )την τελευταία σας φράση.
“Γνωρίσαμε τα πολύ δυσκολότερα ώστε να αντέχουμε τα δύσκολα”,.
Να είστε και εσείς καλά και να περνατε υπέροχα σε αυτή την πανέμορφη πόλη της Κρήτης που είχα την τύχη να επισκεφτώ..
Χαρηκα πολύ για τη γνωριμία έστω και διαδικτυακά και που μου δώσατε την ευκαιρία να μιλήσω για ένα κομμάτι της ζωής μου που δεν θα ξεχάσω ποτέ..
ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ