"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Σιωπηλές φωνές…

ΕΙΝΑΙ μερικές νύχτες που έρχονται πρόσωπα από το παρελθόν, πρόσωπα που θολώνουν τη μνήμη, όχι όμως την ψυχή. Ξεθωριάζουν και σου μιλούν… Πρόσωπα αγαπημένα που έφυγαν, αλλά δεν μας λησμονούν.
Ποτέ σου όμως δεν θυμάσαι τι μηνύματα σου στέλνουν. Θυμάμαι το φιλόλογό μας στο Γυμνάσιο τον Στρατή Βούλγαρη (Στ’ Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης, στη Συγγρού-περιβαρδάρειος περιοχή-τέλη δεκαετίας του ’50) που μας έκανε και Ψυχολογία. Μας έλεγε πως τα όνειρα είναι οι προάγγελοι της ζωής μας… Είναι; Στ.Γ.Κ.

«Φωναί Γλυκείαι»

«Είν’ αι γλυκύτεραι φωναί όσαι διά παντός
εσίγησαν, όσαι εντός
καρδίας μόνον λυπηράς πενθίμως αντηχούσιν.

Εν τοις ονείροις έρχονται δειλαί και ταπειναί
αι μελαγχολικαί φωναί,
και φέρουν εις την μνήμην μας την τόσον ασθενή

αποθανόντας ακριβούς, ους κρύα κρύα γη
καλύπτει, και δι’ ους αυγή
ποτέ δεν λάμπει γελαστή, ανοίξεις δεν ανθούσιν.

Στενάζουν αι μελωδικαί φωναί• κ’ εν τη ψυχή
η πρώτη ποίησις ηχεί
του βίου μας — ως μουσική, την νύκτα, μακρυνή». (1)
-(1) Κωνσταντίνου Π. Καβάφη, «Φωναί Γλυκείαι» (Ποιήματα), Από τα Αποκηρυγμένα, Ίκαρος 1983


Σχολιάστε