"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Να φύγει ή να μη φύγει;

 

 

 

 

ΝΑ ΑΠΟΧΩΡΗΣΕΙ Ή ΟΧΙ; (όπως δημοσιεύτηκε στα “Χ.Ν.”, 29-11-11)

•             Σοφός πολιτικός είναι αυτός που ξέρει πότε να αποσύρεται απ΄το προσκήνιο…

Η ΙΣΤΟΡΙΑ θα κρίνει τον επίλογο (και όχι μόνο) της διετούς πρωθυπουργίας του κ. Γ. Παπανδρέου… Ωστόσο, ακόμη προσπαθούμε να κατανοήσουμε το σκεπτικό των χειρισμών του κατά το μήνα Νοέμβρη. Πριν, δηλαδή, την αναγκαστική  παραίτησή του από την πρωθυπουργία, με την αναξιοπιστία της χώρας μας να κτυπάει «κόκκινο» στις αυλές της Ευρώπης. Αλλά και εκείνες οι απίστευτες παλινδρομήσεις του σχετικά με την επιλογή του προσώπου για την πρωθυπουργία στη «μεταβατική» κυβέρνηση παραμένουν ανεξήγητες. Οι «σημαδεμένες» λύσεις -τύπου Πετσάλνικου- ακυρώθηκαν ευθύς αμέσως από την κοινή λογική και την πίεση της κοινής γνώμης. Που προέκρινε τη λύση Παπαδήμου αντί των διαφαινόμενων εκλογών…

ΟΛΑ ΑΥΤΑ, δεν δείχνουν πόσο δέσμιος παρέμενε ο ίδιος στο παλιό ΠΑΣΟΚ; Η εκ των υστέρων (28/11) παραδοχή «κάναμε λάθη, κι εγώ ο ίδιος έκανα λάθη», δεν δηλώνει την επιπολαιότητα των χειρισμών του;  Ίσως, αργότερα, όταν  αποκαλυφθεί σε όλο του το μεγαλείο το παρασκήνιο των 10 κρίσιμων ημερών για τη χώρα, να αντιληφθούμε πράγματα που σήμερα μας είναι απαγορευτικά. Η ιστορία, βλέπετε, κρύβει πολλές  σελίδες «δυσανάγνωστες» που με το χρόνο, αποκρυπτογραφούνται και γίνονται «εύγλωττες»…

…ΤΟ ΑΛΛΟ πρόβλημα με το ΠΑΣΟΚ είναι αν θα πρέπει να εξακολουθήσει να παραμένει προσωποπαγές. Αν, δηλαδή, η εξουσία θα μεταβιβάζεται απ΄ τον παππού στον εγγονό, ή με δακτυλίδι! Αν πιο απλά, θα παρακάμπτονται οι δημοκρατικές διαδικασίες και οι συλλογικές αποφάσεις… Κανείς δεν αρνείται τα θετικά της πρωθυπουργίας Γ. Παπανδρέου στη διετία 2010-2011. Ας πούμε, δεν μπορούμε να μη του  καταλογίσουμε το θάρρος των επώδυνων αποφάσεών του. Παρά το τεράστιο πολιτικό κόστος. Σε άλλες εποχές, ένα μόνο από τα δεκάδες οικονομικά και διαρθρωτικά μέτρα που πήρε, θα είχαν ρίξει δέκα κυβερνήσεις! Κι όμως τόλμησε…

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ να είχε επιτύχει πολύ περισσότερα, αν δεν είχε δημιουργήσει γύρω του μια «καμαρίλα» από συμβούλους και συνεργάτες που μάλλον δεν του έλεγαν την αλήθεια. Όσοι το τόλμησαν, δυστυχώς, απομακρύνθηκαν αμέσως!

ΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙ, ο πρώην πρωθυπουργός Γ.Α. Παπανδρέου ενδιαφέρεται για τη σωτηρία της χώρας, οφείλει να αφοπλίσει –μακάρι και να εξουδετερώσει- το παλαιοκομματικό «βαθύ ΠΑΣΟΚ» πείθοντας ταυτόχρονα και τους αναμένοντες στους διαδρόμους… διαδόχους του ότι αυτό που προέχει αυτήν την ώρα δεν είναι η εξουσία αλλά η  πατρίδα. Το κόμμα έπεται. Αυτή θα είναι και η σημαντικότερη προσφορά του… ( Σ.Τ.Γ., stcloris@yahoo.gr,  www.stcloris.gr)

ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΑΔΑ!

ΔΕΝ ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ ιδιαίτερα με την τροπή που πήρε η οικονομική κρίση στην Ε.Ε. Τώρα αρχίζει και πλήττει χώρες που εθεωρούντο… άτρωτες μέχρι προ τινός. Αλλά ήδη εδώ και δυο χρόνια Οικονομολόγοι (Γ. Βαρουφάκης κ.ά.) προειδοποιούσαν για την επερχόμενη κρίση στην Ευρώπη, μετά την περίπτωση Lehmann Brothers. Όμως, η Ε.Ε. βαυκαλιζόταν ότι, κι αν ακόμη την άγγιζε, η κρίση θα περιοριζόταν στις χώρες- τις επιλεγόμενες σκωπτικά PIIGS (=«γουρούνια»)- της Περιφέρειας (Νότος) της Ευρωζώνης (=Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ιταλία, Ελλάδα, Ισπανία). Ότι απλά απομονώνοντας τες, οι άλλες θα έμεναν ανέπαφες αφού είχαν ισχυρότερες και πιο παραγωγικές οικονομίες. Εξάλλου, οι πλούσιες χώρες του Βορρά δεν είχαν πολίτες… τεμπέληδες και… καλοπερασάκηδες!

ΑΠΟ ΤΟ Μάρτη του 2010, τότε που η Ελλάδα άρχισε να βιώνει στο πετσί της τα αλλεπάλληλα κύματα της κρίσης, ως ο αδύναμος κρίκος της Ευρωζώνης, ο τότε πρωθυπουργός της χώρας κ. Γ. Παπανδρέου είχε τονίσει ότι η «επίθεση» δεν αφορούσε μόνο στην Ελλάδα, αλλά και κυρίως στο ευρώ! Κανείς δεν τον πήρε στα σοβαρά. Τόσο η Ισπανία, όσο και η Ιταλία ισχυρίζονταν πως «Εμείς δεν είμαστε Ελλάδα!». Περιγελούσαν την περίπτωσή μας. Τώρα η κρίση αποδεικνύεται πως στην πραγματικότητα είναι συστημική της Ε.Ε. και διαχέεται παντού αγγίζοντας τον πυρήνα της.

ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ κρίσεις κρατών δεν αντιμετωπίζονται μόνο με διακρατικά δάνεια, απολύσεις, μειώσεις δαπανών, σκληρά φοροεισπρακτικά/δημοσιονομικά μέτρα και έκτακτες εισφορές. Αντιμετωπίζονται πρωτίστως με ισχυρές και «έξυπνες» πολιτικές που εξισορροπούν ύφεση-ανάπτυξη, φορολόγηση-κατανάλωση. Όχι με βεβιασμένες και πρόχειρες λύσεις, όπως γίνεται μέχρι τώρα στη χώρα μας. Αλλά και  με γρήγορες αποφάσεις από την Ε.Ε., όταν η κρίση πλήττει πια, όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρωζώνης. (Στ.Γ.Κ.)


Σχολιάστε