"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Οι Γαντζωμένοι (στην εξουσία)

 

 

 

 

ΟΙ ΓΑΝΤΖΩΜΕΝΟΙ

(σε αποσπάσματα-όπως δημοσιεύτηκε στα «Χ.Ν.», 28-11-11)

  • «Κανένας αποχαιρετισμός στον κόσμο δεν είναι τόσο βαρύς, όσο ο αποχαιρετισμός της δύναμης της εξουσίας». (Ταλεϋράνδος, Γάλλος διπλωμάτης, 1754-1838)

 

(…) ΖΟΥΜΕ, αρκετά χρόνια τώρα, την πλήρη διάσταση πολιτικής και πολιτών. Πολιτική και πολιτικοί έχουν απαξιωθεί τόσο πολύ στη συνείδηση του λαού, που είναι αμφίβολο αν, αξιοπιστία και εμπιστοσύνη θα επανακάμψουν. Για το πολιτικό μας σύστημα δεν υπήρξαν ποτέ πολίτες (με την πολιτική σημασία του όρου)∙ υπήρχαν «πελάτες» ψηφοφόροι…

ΑΡΚΕΤΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ, «γαντζωμένοι» κυριολεκτικά στους θώκους τους, μετέρχονται τα πάντα -εν αγαστή συμπνοία αριστεροί, δεξιοί, ακροδεξιοί, σοσιαλιστές κ.λπ.- για να μη χάσουν προνόμια, καρέκλες, «λαμογιές» και φυσικά την πολυπόθητη και πολύπαθη εξουσία…

ΤΟ «ΓΑΝΤΖΩΜΑ» στην εξουσία αμφισβητήθηκε ως αυτοσκοπός μόνο από τον Γ. Α. Παπανδρέου που, όντας πρωθυπουργός της χώρας, γνώρισε από πρώτο χέρι τη «γλύκα» της εξουσίας! Παρόλο ότι είχε την πλειοψηφία στη Βουλή, προτίμησε, σε μια πολύ δύσκολη στιγμή για τη συνύπαρξη της χώρας με ευρώ και Ε.Ε., να παραδώσει την εξουσία σε μια μεταβατική κυβέρνηση, ώστε να σωθεί ο τόπος. Ενέργεια που δεν έχει το προηγούμενό της, τουλάχιστον στην πρόσφατη ελληνική ιστορία! Η παγκόσμια ιστορία βρίθει από εξουσιομανείς (δικτάτορες, «σωτήρες» των λαών, «εγκάθετους» ξένων δυνάμεων κ.λπ.) που κάνουν το παν προκειμένου να κρατηθούν στην εξουσία. Αντιεξουσιαστές και εξουσιαστές επιχειρηματολογούν σήμερα για το πραγματικό περιεχόμενο και το ποιον της εξουσίας, εν καιρώ δημοκρατίας…

Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ χαρακτήρας ενός ατόμου λέμε ότι αποκαλύπτεται στο παιχνίδι: εκεί απελευθερώνεται το υποσυνείδητό του. Και στις  παρέες, οπότε «χαλαρώνει» η γλώσσα του. Όμως τον συναντάμε περισσότερο όταν τού δοθεί μια δημόσια υπεύθυνη θέση: αλλάζει άρδην συμπεριφορά και ύφος ασκώντας την εξουσία…

(…) Η ΕΞΟΥΣΙΑ προσφέρει στον εξουσιαστή μια ανείπωτη ηδονή(1): συμπεριφέρεται και εκφράζεται με ιδιότυπο λεξιλόγιο παρουσιάζοντας χαρακτηριστικά προσώπου και σώματος  απόλυτα ταυτισμένα με τη θέση του! Ένα τέτοιο άτομο –που συνήθως τοποθετείται αναξιοκρατικά- πιστεύει πως κανένας άλλος δεν θα μπορούσε να τα καταφέρει καλύτερα από αυτόν. Κι ακόμη πως οι άλλοι πρέπει να του οφείλουν… χάριτας, όταν τους εξυπηρετεί… Αν τους εξυπηρετεί, φυσικά, διότι, τις περισσότερες φορές η λέξη εξυπηρέτηση τού είναι άγνωστη. Το χειρότερο είναι πως θεωρεί εαυτόν «αναντικατάστατο». Έτσι, ακόμη κι όταν έλθει η ώρα να αποσυρθεί, αντιδρά απόλυτα εγωιστικά. Αναρωτιόμαστε, λοιπόν, αν, όταν ασκείται η εξουσία από τέτοιους ανθρώπους, γιατί να μην υιοθετείται και η αδικία;

ΕΝΑΣ «ΓΑΝΤΖΩΜΕΝΟΣ» στη θέση του γίνεται αλαζόνας, παρά την ασημαντότητά του. Η θέση τού παρέχει μια σπουδαιοφάνεια που δεν την αξίζει. Το πιο επικίνδυνο είναι ότι αποκτά «ιδιοκτησιακή» νοοτροπία που μεταφράζεται στο «μου»: το σχολείο «μου», η υπηρεσία «μου»… Αυτό το «μου» προκαλεί θυμηδία ή ειρωνεία σε όσους γνωρίζουν το τι και το πώς της υπόθεσης. Εξ αυτού και η απαξίωσή του από τους επαΐοντες.

ΕΙΝΑΙ αλήθεια πως ένας «γαντζωμένος» δεν αγαπά τους νέους. Δεν τους εμπιστεύεται, φοβάται ότι θα του «φάνε» τη θέση και γι αυτό το λόγο δεν τους διευκολύνει, όταν χτυπήσουν την πόρτα του. Προβάλλει ένα σωρό δικαιολογίες για να αποφύγει τη… συνεργασία τους.  Αντίθετα προσπαθεί να τους «εξουδετερώσει», όταν μάλιστα έχουν  περισσότερα προσόντα: τους περιθωριοποιεί με τα μέσα (πολιτικά ή άλλα) που διαθέτει.

ΣΥΜΦΩΝΑ με τον Πλάτωνα (μύθος δακτυλιδιού Γύγη) είναι στη φύση του εξουσιάζοντος να αδικεί. Όταν, μάλιστα, γνωρίζει εκ των προτέρων (όπως πολλοί από τους εθνοπατέρες μας) ότι δεν θα τιμωρηθεί, τότε αδικεί περισσότερο. Πάρτε για παράδειγμα τον περί ευθύνης/ασυλίας νόμο που προστατεύει  υπουργούς και βουλευτές. Για ποιο λόγο να μη διαφθαρούν, να μη «γαντζωθούν» στο θώκο, να μη εγκληματήσουν εις βάρος των απλών πολιτών ή του ίδιου του κράτους, όταν είναι εξασφαλισμένη («συνταγματικά») η ατιμωρησία τους; Το ίδιο δεν συμβαίνει, άραγε, και με ορισμένους επίορκους δημόσιους υπαλλήλους που καταχρώμενοι της θέσης τους αδικούν, αδιαφορούν ή κλέβουν;

ΑΥΤΟ συμβαίνει γιατί ο κοινός νους δέχεται πως η δικαιοσύνη και η ισονομία, όπως τις γνωρίζουμε εδώ, δεν αποτελούν αυτονόητα κοινά αγαθά. Η εφαρμογή τους προσκρούει πάντα στο ατομικό συμφέρον. Μια σωστή δικαιοσύνη, σε περίπτωση κατάχρησης εξουσίας, θα έπρεπε να είναι αμετάκλητα καταδικαστική. Αλλά κάτι τέτοιο θα ήταν… ανασταλτικός παράγοντας για κέρδη που αποκτώνται με ανήθικο και παράνομο τρόπο: μια πρακτική συνηθισμένη για τα «λαμόγια» της χώρας μας.

ΕΤΣΙ, όταν απουσιάζουν από μια (θεωρητικά ευνομούμενη) Πολιτεία η δικαιοσύνη, η ισονομία, η αξιοκρατία, η δημοκρατία, η ελευθεροφροσύνη…, τότε τι άλλο μπορεί να αντιπροσωπεύει η εξουσία, αν δεν είναι μια ανήθικη οργανωμένη ληστοκρατία και θεσιδοσία; «Πριν- λοιπόν, όπως λέει και ο Έμερσον (2)- αποκτήσουμε εξουσία, πρέπει να αποκτήσουμε σοφία για να τη διαχειριστούμε καλά»…

… ΑΛΛΑ, πόσοι στην Ελλάδα ακολουθούν αυτόν τον κανόνα; Ή, πόσο η Πολιτεία νοιάζεται, ώστε να εφαρμόζεται αυτός ο κανόνας;

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

-(1) «Η εξουσία είναι το υπέρτατο αφροδισιακό». (Χένρυ Κίσσινγκερ, Αμερικανός πολιτικός, γ. 1923)

-(2) Ralph Waldo Emerson, Αμερικανός φιλόσοφος, 1803-1884.

 

 


Σχολιάστε