"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Δυστροπίες ελληνικής πολιτικής

 

 

 

 

Δυστροπίες πολιτικής… (Αποσπάσματα, όπως δημοσιέυτηκαν στα “Χ.Ν.”, 14-11-11)

  • «…Κι είναι ανάγκη να πάμε μπροστά

να γεμίσουμε όλα τα Κενά

εάν όχι και ν’ αυτοκαταστραφούμε αντλώντας δύναμη

από τα περασμένα…» (Οδ. Ελύτης, «Μαρία Νεφέλη»)

H ΑΓΩΝΙΩΔΗΣ δυστοκία -και δυστροπία- του πολιτικού μας συστήματος να επιλύσει το σοβαρότατο πολιτικό αδιέξοδο που το ίδιο προκάλεσε, δηλαδή την εξεύρεση ενός «μεταβατικού» πρωθυπουργού, μας παραπέμπει στην «αλήθεια» της ελύτειας ποίησης:

«…Κάπου ανάμεσα Τρίτη και Τετάρτη

πρέπει να παράπεσε η αληθινή σου μέρα» (1).

ΣΕ ΠΡΩΤΟΓΟΝΕΣ πολιτικές καταστάσεις, όπως αυτές που βιώσαμε, η αλήθεια χάνεται σε σκοτεινά παρασκήνια, ή αποκρύπτεται επιμελώς. Γι αυτό το θέμα, ο Γάλλος δημοσιογράφος και φιλόσοφος Αντρέ Φροσάρ λέει: «Κάθε φορά που οι συνθήκες υποχρεώνουν έναν πολιτικό να διαλέξει ανάμεσα στο κόμμα και την αλήθεια, είναι σίγουρο πως αυτός επιλέγει το κόμμα»! Αυτό συμβαίνει με την ελληνική πολιτική, δεκαετίες τώρα. Έστω κι αν προκύπτουν «συναινέσεις», ή κυβερνήσεις «συνεργασίας»…

 

ΝΑΙ! Η ελληνική πολιτική είναι γερά «γαντζωμένη» σε παλαιοκομματικές νοοτροπίες και μεθόδους. Τα στεγανά μιας παγιωμένης «βαθιάς» συντηρητικότητας «καλά κρατούν», όταν πρόκειται να γίνει οποιαδήποτε υπέρβαση για το κοινό συμφέρον.  Κι αν δεν υπήρχε η ισχυρή έξωθεν πίεση, ή η γενική κατακραυγή έσωθεν, ίσως να μην είχαμε καμιά αλλαγή…

ΔΕΝ ΤΡΕΦΟΥΜΕ αυταπάτες με την προσωρινή αλλαγή προσώπων στη «νέα» κυβέρνηση. Έστω κι αν πιθανόν ν΄ αλλάξει η ποιότητα της διακυβέρνησης… Κρατούμε μικρό καλάθι ελπίδων, επειδή η πολιτική στην Ελλάδα έχει δύστροπο παρελθόν. Εξάλλου, με τον όρο πολιτική, όπως αυτός συνυπάρχει με τηn Ελλάδα, δεν νοείται, άραγε, το σύνολο εκείνο των μέτρων, μεθόδων και διαδικασιών που χρησιμοποιεί κάθε κυβέρνηση για να οργανώνει και να λειτουργεί τις «ομάδες ανθρώπων» της;

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ, θέλουμε δεν θέλουμε, είναι συνυφασμένη με την εξουσία (κράτος) και τη δύναμη (επιβολή) που πηγάζει από αυτή. Η διάκριση των τριών εξουσιών στην Ελλάδα (νομοθετική-δικαστική-εκτελεστική) είναι όχι μόνο… δυσδιάκριτη, αλλά αποτελεί και τη μεγίστη δυστροπία της δημοκρατίας μας: είναι έτσι «νομοθετικά» κατοχυρωμένη η πρώτη εξουσία, ώστε να υπηρετείται αποκλειστικά το συμφέρον των υπουργών και βουλευτών. Η πολιτική, όντας η «τέχνη» που αποβλέπει στη διατήρηση ή την (επανα)κατάκτηση της εξουσίας, είναι «φυσικό» να «υιοθετεί» τη διαφθορά, τη διαπλοκή, την κατάχρηση, τη φοροδιαφυγή, το «μαύρο πολιτικό χρήμα», την ατιμωρησία…

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, λέει σε συνέντευξή του ο Στ. Ράμφος (2), «… δηµιουργώντας ένα κράτος-φάντασµα, τα ιδιωτικά συµφέροντα το έκοψαν στα µέτρα τους και το χρησιµοποίησαν για ίδιον όφελος. Εξ ου και οι νόµοι µε τα παραθυράκια. ∆εν µπορεί να υπάρξει κράτος νόµου µε τον νόµο περί ευθύνης υπουργών που ισχύει, µε την ατιµωρησία του ποινικού µας συστήµατος, µε µια δικαστική εξουσία η οποία εξαρτάται από το υπουργείο. Το κράτος υπηρετεί το γενικό συµφέρον· η κοινωνία τα επί µέρους συµφέροντα. Με τις πελατειακές σχέσεις του πολιτικού συστήµατος δηµιουργήθηκε ένα διεστραµµένο κράτος που εξυπηρετεί τα επί µέρους συµφέροντα. Εκεί βρίσκεται η καρδιά του προβλήµατος»…

ΚΑΤΑ ΤΗΝ άποψή μας η μεγαλύτερη δυστροπία της ελληνικής πολιτικής έγκειται σ΄αυτόν τον συνταγματικά κατοχυρωμένο έλεγχο από την κάθε κυβέρνηση των δυο άλλων εξουσιών: της δικαστικής και εκτελεστικής! Έτσι, η αστυνομία εντέλλεται να καταστέλλει τις διαδηλώσεις των διαμαρτυρομένων πολιτών, η δε δικαιοσύνη να προστατεύει τους πολιτικούς! Αντίθετα, και οι δυο «μικρότερες» εξουσίες τιμωρούν αυστηρά κάθε παραβατικότητα του λαού! (Στ.Γ.Κ.)

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

-(1) Οδ. Ελύτης, «Μαρία Νεφέλη», σελ. 105, εκδ. Ίκαρος, 1980.

-(2) Στ. Ράμφος, εφημ. «Το Βήμα», 4-9-11

 

 

 


Σχολιάστε