"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Τέλος εποχής (;)

 

 

 

Τέλος εποχής (;)

(Όπως δημοσιεύτηκε στα “Χ.Ν.”, 31-10-11., Απόσπασμα)

“…ΚΑΝΕΝΑΣ από τους μεταπολεμικούς πολιτικούς μας δεν επιχείρησε να ξεριζώσει μερικές, έστω, αιτίες της κακοδαιμονίας μας.  Η παρακμή που βιώνουμε έχει τις πηγές της,

-στη διάχυση της διαφθοράς σε όλες τις κοινωνικές τάξεις. Η ελαστικοποίηση της συνείδησης του Νεοέλληνα («Εγώ να είμαι καλά…», «Έλα μωρέ, εσύ θα σώσεις τον τόπο…;») οδήγησε στην απαξίωση των βασικών αρετών της φυλής: το  φιλότιμο και την εθνική συσπείρωση σε καιρούς κινδύνου. Στη θέση τους «φύτρωσαν» ο εγωισμός και η περιχαράκωση  σε «προσωπικούς» νόμους, που αντικατέστησαν τους νόμους του… κράτους! Ο δε κοινός νους, ειδικά σήμερα, εξέλιπε. Έναν τέτοιο εκμαυλισμό  πληρώνουμε, με τις κάθε είδους αμφισβητήσεις και ασύνταχτα «κινήματα».

φοροκλοπή μεγάλης μερίδας συμπολιτών (30 με 35%) αποτελεί κραυγαλέα αδικία:  δεν αντιμετωπίστηκε δραστικά, αν δεν υποβοηθήθηκε κιόλας! Διαπλοκή και διαφθορά μπερδεύονται στην πολυνομία και χάνονται στα γρανάζια της κομματικής σκοπιμότητας. Κανείς δεν τιμωρείται, κανείς δεν μπαίνει φυλακή!

-με «φωτογραφικές» διατάξεις, «παραθυράκια», παρεμβάσεις στην εφαρμογή των νόμων, η αναξιοκρατία αποτέλεσε το «βούτυρο» στο ψωμί των εθνοπατέρων μας. Τα δε κλαδικά ρουσφέτια εμπέδωσαν το «πελατειακό» σύστημα.  «Απεργήστε για να πάρετε επίδομα!» η προτροπή, με αποκορύφωμα το απίστευτο «Τσοβόλα, δώστα όλα!»

-το πολιτικό κόστος και η διαπλοκή με τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα του τόπου (τους «νταβατζήδες» του Κ. Καραμανλή) υπαγόρευαν την κάθε κυβερνητική πολιτική.

-ακόμη κι αν υπήρχε κάποια πρόθεση διόρθωσης των ημαρτημένων, τα συντεχνιακά συμφέροντα των βουλευτών» δεν το επέτρεπαν,

-το κλίμα σκανδαλολογίας ήταν κατευθυνόμενο από τα ΜΜΕ. Ξαναείδατε να γίνετε λόγος για τα «καραμανλικά» ή άλλα σκάνδαλα, δυο χρόνια τώρα; (…)

***

Η ΠΛΕΙΟΝΟΤΗΤΑ των Ελλήνων πολιτικών απαξίωσε, ως ανόητη και αυτοκαταστροφική (σε προσωπικό επίπεδο), την ηθική του καθαρού ιδεολογικού πολιτικού λόγου και των «πιστεύω» τους. Η ίδια απαξίωση διαπότισε τους ψηφοφόρους τους απέναντι σε κάθε έντιμη προσπάθεια για αξιοκρατία, διαφάνεια, νομιμότητα, ή καταγγελία παρανομιών… Αλλά, το «βόλεμα» δεν υπήρξε ανέκαθεν η κυρίαρχη «ιδεολογία» όλων ανεξαιρέτως των κομμάτων;

ΔΥΣΤΥΧΩΣ, η ελληνική κοινωνία παραμένει δέσμια παρόμοιων νοοτροπιών. Η συμπεριφορά των συντεχνιών, τώρα με την κρίση, είναι απαράδεκτα ανεύθυνη… Εδώ που τα λέμε, η κατανομή των ρόλων στο ελληνικό Κοινοβούλιο παραμένει έτσι στημένη, ώστε να καθίσταται αδύνατη η λήψη σωστών αποφάσεων! Η, με ισχνή πλειοψηφία, σημερινή κυβέρνηση ασθμαίνει για να περάσει τα νομοσχέδιά της. Η αντιπολίτευση, μικροκομματικά σκεπτόμενη πάντα, δεν συναινεί σε τίποτε, τα δε κόμματα της διαλυμένης «αριστεράς» αρνούνται πάντα τα πάντα, για ψηφοθηρικούς λόγους! Προτάσεις για έξοδο από την κρίση πουθενά.

…ΘΕΩΡΟΥΜΕ επιπρόσθετες αιτίες κακοδαιμονίας:

-το Σύνταγμα που παραμένει κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των εθνοπατέρων μας,

-τη διαιώνιση της άμεσης και στενής εξάρτησης από την εκάστοτε κυβέρνηση των δυο άλλων εξουσιών: δικαστικής και  εκτελεστικής,

-τη συνεχιζόμενη κακοδιαχείρηση των οικονομικών του κράτους,

-την εγκληματική απογεωργοποίηση και αποβιομηχάνιση της χώρας, αλλά και τη βεβιασμένη είσοδό μας στο ευρώ (1),

-την ισχνή σε οράματα «εθνική» Παιδεία: μακροχρόνιες εγγενείς οι αδυναμίες της, εγκλωβισμένη σκόπιμα η «φτώχεια» των εκπαιδευτικών, κενότητα και ματαιοδοξία στους περισσότερους πανεπιστημιακούς, «μεταρρυθμίσεις»  ανεφάρμοστες, προκλητικές κ.ά. Οι διαχρονικές αξίες της φυλής και η διαμόρφωση σωστών πολιτών έπαψαν να ενυπάρχουν,

-τον διαστρεβλωμένο και «πολυδιαφημισμένο» δάνειο τρόπο ζωής (life style)που κυριάρχησε μέσα σε μια παρασιτική οικονομία,

-την εξαχρείωση του αξιακού κώδικα κυβερνώντων και κυβερνωμένων, που προκαλεί -με το οικονομικό σοκ- συνειδησιακά και υπαρξιακά προβλήματα σε όλους,

-τον γιγαντισμό και την έπαρση του κρατικοδίαιτου κομματικού συνδικαλισμού που «εκδικείται» γκρεμίζοντας τα πάντα…

***

ΜΟΝΟΙ μας, λοιπόν, δημιουργήσαμε όλες τις προϋποθέσεις για μια συντεταγμένη («αυτοκτονική» και υπό αυστηρή πια ξένη επιτήρηση) πτώχευση…

Ναι, οι επόμενες γενιές θα έχουν κάθε δικαίωμα να μας «φτύνουν», επειδή «ό,τι αρνητικό έγινε τις τελευταίες δεκαετίες σ’ αυτόν τον τόπο, έγινε εις βάρος της νέας γενιάς» (2).

ΓΙΑ ΤΟ χάλι της χώρας, όχι, δεν μας φταίνε «οι άλλοι». Η αλόγιστη επιπολαιότητα των πολιτικών, το «άστο για αργότερα», το «δε βαριέσαι, εμείς να είμαστε καλά…» που αποδεχόμασταν όλοι, κυρίως η αναξιοπιστία μας απέναντι στους εταίρους, υπήρξαν δικές μας «αρετές»!

 

ΜΕΤΑ την 26 Οκτωβρίου 2011, μας δίνεται μοναδική ευκαιρία να ξαναφτιάξουμε κράτος: Να πούμε «τέλος εποχής κλείνοντας τους λογαριασμούς μας με το παρελθόν». Να αναστήσουμε μια νέα πολιτεία στεριωμένη στα δικά της πόδια: ευνομούμενη, με συνεπείς και δικαιόφρονες κυβερνώντες και πολίτες. Αυτό θα πρέπει να είναι το «νέο» όραμά μας: εθνική ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια. Κι αν εμείς δεν τολμήσουμε τώρα να επουλώσουμε καυτηριάζοντας τις παλιές «πληγές» που μας σιγοτρώνε, για ποιο λόγο να θέλουν να μας σώσουν οι άλλοι; (…)”  (Στ.Γ.Κ.)

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

-(1) “Την πεποίθησή του ότι η Ελλάδα μπορεί να υπερβεί την κρίση, αλλά και το ότι ήταν λάθος που η χώρα μπήκε εξαρχής στο ευρώ, εξέφρασε ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί σε συνέντευξη-διάγγελμά του στους Γάλλους, μετά τη Σύνοδο Κορυφής” (27/10).

-(2)Κ. Παπούλιας, ΠτΔ, σε λόγο του στις 24/7/10


Σχολιάστε