"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Πτώση χωρίς επιστροφή;

 

 

 

 

ΠΤΩΣΗ ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ; (“X.N.”, 27-10-11)

Η ΑΣΥΝΑΡΤΗΤΗ και αργή πολιτική της Ε.Ε., η ανικανότητα των πολιτικών μας να ελέγξουν την κατάσταση υπερβαίνοντας τους εαυτούς τους, η εσωστρέφεια των κομμάτων της αντιπολίτευσης, η ανυπαρξία εθνικού σχεδίου σωτηρίας κ.λπ., αλλά και τα μαγαζιά που κλείνουν, οι απεργίες απελπισίας που πληθαίνουν, τα λεφτά που λιγόστεψαν, τα ανεξόφλητα δάνεια, οι απολύσεις, οι άλλες που θα έλθουν, η ανεργία, οι αυτοκτονίες, οι καθημερινές διαρρήξεις σπιτιών, οι φόνοι απλών ανθρώπων για λίγα ευρώ, οι συχνές καταστροφές στα κέντρα των πόλεων, ο διάχυτος φόβος που μας εγκλωβίζει στα σπίτια, η αναποτελεσματικότητα των δυσβάστακτων μέτρων, οι ιθύνοντες που δεν διακρίνουν τη λογική από την παράνοια, ο κοινωνικός ιστός που διαλύεται…, έ, όλα αυτά δεν δείχνουν ότι έχουμε ήδη καταρρεύσει ως πολιτεία;

Η ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ είναι γεγονός. Η κερδοσκοπία, οι φοροφυγάδες, η απαράδεκτη ατιμωρησία, οι κλέφτες του δημοσίου με τα λεφτά τους εκτός Ελλάδας, τα λαμόγια του κάθε κόμματος, ο πολιτικαντισμός…, τα πάντα και οι πάντες καγχάζουν εις βάρος μας-τα κορόιδα!- περιπαιχτικά! Και τα ελάχιστα ψήγματα αισιοδοξίας που είχαμε στην αρχή για τη αναδημιουργία ενός κράτους δικαίου, εξέλιπαν…

ΟΣΟ για τους Ευρωπαίους; Ο καθείς και το τομάρι του, για να παραφράσουμε το ελύτειο  «ο καθείς και τα όπλα του». Και όλοι μαζί εναντίον μας. Μας έχουν αφοπλίσει, περιθωριοποιήσει τελείως. Ή, μήπως μόνοι μας υπογράψαμε προ πολλού και «ανοήτως» την καταδίκη μας; Η χώρα  αργοπεθαίνει. Κι ας βροντούν τα τύμπανα στις εθνικές γιορτές πως «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει!» Αυτόχειρες ιδανικοί, για τους ξένους που μας βλέπουν, όπως μας έβλεπαν πάντα: διχασμένους και απείθαρχους. Και γλεντούν τον αργό θάνατό μας…

ΤΟΣΗ εγκληματική αποτυχία; Τόσο ανέφικτη έγινε η ζωή μας; Τόσο ανέτοιμους μας βρήκαν; Ή μήπως όλα ήταν προ πολλού προσυμφωνημένα, ώστε να οδηγηθούμε εδώ που φτάσαμε; Ταχεία, λοιπόν, η κάθοδος στον «Άδη» των χρεών, της μιζέριας και της φτώχειας…

Ώσπου κάποια στιγμή σε κάποιο μέλλον, το ονειρευόμαστε –δεν μπορεί, θα έλθει αυτή η ώρα- να πούμε με τον ποιητή:

«…και μη έχοντας πιο κάτου άλλο σκαλί

Να κατρακυλήσει πιο βαθιά

στου κακού τη σκάλα,-

για τ΄ανέβασμα ξανά που σε καλεί

Θα αιστανθείς να σου φυτρώσουν, ω χαρά!

τα φτερά,/ τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα».

ΕΤΣΙ ήθελε το έθνος ο Κ. Παλαμάς («Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου») στα 1907. Να ανορθώνεται στις δύσκολες στιγμές. Να ομονοεί. Έστω και μια δεκαετία, μετά τη χρεοκοπία του 1897. Βγήκαν στο προσκήνιο τότε προσωπικότητες που άλλαξαν την πορεία του έθνους και τη ροή της Ιστορίας. Κι ας ήταν οι συγκυρίες δυσκολότερες, κι ας μας είχαν και τότε οι Ευρωπαίοι ξεγραμμένους. Είχαμε έναν Ελευθέριο Βενιζέλο.

Πολεμήσαμε, νικήσαμε, επιβιώσαμε, αποκτήσαμε αυτοπεποίθηση, μεγαλουργήσαμε…

Θα γίνει κάτι ανάλογο τώρα; (Στ.Γ.Κ., stcloris@yahoo.gr, www.stcloris.gr)


Σχολιάστε