"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

“Του πλούτου αχορταγιά…”

 

 

 

Aπόσπασμα από το “Του πλούτου αχορταγιά…” (όπως δημοσιεύτηκε στα “Χ.Ν.”, 24-10-11, Στ.Γ.Κ.)

“…ΤΙ ΟΜΩΣ μας είναι αυτό που οδηγεί στην απληστία; Όπως και στα άλλα μη ελεγχόμενα ανθρώπινα πάθη (βίτσια), η ψυχή του ανθρώπου κυριαρχείται από την αίσθηση της μη πληρότητας που, με τη σειρά της, οδηγεί στο παράλογο… Ο κόσμος, σύμφωνα με την Ελφρίντε Γέλινεκ (4), χωρίζεται στους έχοντες και σ΄ εκείνους που εποφθαλμιούν τα κεκτημένα των άλλων. Ο αγώνας για την απόσπαση της ξένης ιδιοκτησίας μπορεί να γίνει σκληρός καθώς κάποιοι γίνονται αδίστακτοι, όταν αποφασίζουν να αρπάξουν αυτό που οι ίδιοι θεωρούν πως τους ανήκει! Σήμερα, για παράδειγμα, το 2% του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει το 50% του γήινου πλούτου, θεωρώντας έτσι ότι όλος ο πλανήτης είναι… ιδιοκτησία του! Αλλά, γιατί να πάμε τόσο μακριά; Περιμένετε ίχνος λογικής ή συναισθήματος από τους εκπροσώπους των δανειστών μας; Πάντα θα διαθέτουν οι άπληστοι του κόσμου δικές τους «λογικές» τύπου Σάυλοκ, ώστε να απαιτούν συνεχώς περισσότερα επιβάλλοντας ολοένα  πιο δυσβάστακτα μέτρα σε άτομα και λαούς…

ΤΗΝ «ΑΧΟΡΤΑΓΙΑ» του πλούτου, σε όλες τις εκφάνσεις του, επικαλείται κι ο Χορός των κορασίδων στην «Ερωφίλη» του Γ. Χορτάτση, εξυμνώντας παράλληλα τη «χαριτωμένη φτώχεια» (=ολιγάρκεια) των απλών ισορροπημένων ανθρώπων (5):

«Του πλούτου αχορταγιά, τςι δόξας πείνα,

του χρυσαφιού ακριβειά καταραμένη,

πόσα για σας κορμιά νεκρά ΄πομείνα,

πόσοι άδικοι πολέμοι σηκωμένοι,

πόσες συχνιές μαλιές συναφορμά σας

γροικούνται ολημερνίς στην οικουμένη!

Στον Aδην ας βουλήση τ’ όνομά σας

κι  όξω στη γη μην έβγη να παιδέψη

νου πλιόν ανθρωπινόν η- ατυχιά σας∙

γιατί αποδεκεί, ως θωρώ,  σας είχε πέψει

κιανείς στον κόσμο δαίμονας να ‘ρθήτε,

τς’ ανθρώπους μετά σας να φαρμακέψει.

Tη λύπησι μισάτε, και κρατείτε

μακρά τη δικιοσύνη ξορισμένη,

κι ουδέ πρεπό μηδ’ όμορφο θωρείτε.

Για σας οι ουρανοί ‘ναι σφαλισμένοι

κ’ εδώ στον κόσμο κάτω δε μπορούσι

να στέκουν οι αθρώποι αναπαημένοι·

με τς’ αδερφούς τ’ αδέρφια πολεμούσι

κι οι φίλοι τςι φιλιές των απαρνούνται

και τα παιδιά τον κύριν τως μισούσι∙

του πόθου τα χαρίσματα χαλούνται

συχνά συναφορμά σας, γι αύτος τόσοι

γροικούνται στεναγμοί΄ς δυο π΄αγαπιούνται.

Φτωχειά χαριτωμένη, και με πόση

Γλυκότη προσκαλείς και συργουλίζεις

στην κλίνη σου τον ύπνο να σιμώση ∙

Πόσες πολλές ανάπαψες χαρίζεις

Δυο αγαφτικώ πιστω, και πόσα πλήσια

Του νου και την καρδιά τωνε δροσίζεις (…)»

ΣΕ ΜΙΑ αλλοπρόσαλλη και επικίνδυνη εποχή -την εποχή μας- που στερείται οραμάτων, πνευματικών ηγετών και πολιτικών προσωπικοτήτων, γιατί να μην «ξεσπαθώνει» η αχορταγιά των αγορών και των κερδοσκόπων; Και είναι πράγματι ευτυχισμένοι όσοι κατάφεραν να έχουν σύμμαχο στη ζωή τους τον «εχθρό» της απληστίας, την ολιγάρκεια: μη ενδίδοντας στις σαγηνευτικές σειρήνες της υπερκατανάλωσης και των πλασματικών προκλήσεών της… Αυτή, η ολιγάρκεια σε χαλεπούς καιρούς αποτελεί ασπίδα και σωσίβιο για κάθε οικογένεια… Όπως ακριβώς το τόνιζε κι ο σοφός Πιττακός: «Πόσο άριστο είναι το σπίτι που δεν έχει ανάγκη τίποτε από τα περιττά και που δεν στερείται τίποτε απ΄ τα αναγκαία» (6)…

Σημειώσεις:

-(4) «Η Απληστία» της Ελφρίντε Γέλινεκ (1946), βραβευμένης με Νόμπελ Λογοτεχνίας (2004). Mετάφραση Γ. Δεπάστα, εκδ. Εκκρεμές(2007).

-(5) όπως σημείωση 1. (Γ. Χορτάτση, «Ερωφίλη», πράξη τρίτη, σκηνή πέμπτη, Χορός μιλεί, στ. 376-402). Από τον πρώτο στίχο του χορικού είναι δανεισμένος κι ο τίτλος του σημειώματος…

-(6) Πιττακού, στο Πλουτάρχου Ηθικά, 155D): «Ως άριστος οίκος έστιν ο των περισσών μηδενός δεόμενος και των αναγκαίων μηδενός ενδεόμενος»

——————————————————————————————–

Rejouissez bien avec Louis de Funes (petit extrait) dans l’ Avare de Moliere:

http://www.youtube.com/watch?v=ckjLeoAGqfc&feature=related


Σχολιάστε