"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Περί συντεχνιών και τα ρέστα…

 

 

 

 

“Aπεργούμε, δηλαδή ηλίθια αυτοκτονούμε”

Με αυτόν τον τίτλο ο κ. Χρ. Γιανναράς, τακτικός σχολιογράφος της Καθημερινής, καθηγητής και στοχαστής, προσπαθεί να δώσει τις πραγματικές διαστάσεις της κατάχρησης ενός δικαιώματος (από το Σύνταγμα)-της απεργίας-σε μια κρισιμότατη περίοδο της ιστορίας μας.

Δεν διαφωνούμε στο σκεπτικό του, αν και τα γράφει αρκετά θυμωμένα.

Η ουσία είναι ότι ο συνδικαλισμός, όπως τον διαμόρφωσαν τα κόμματα εξουσίας-για την άγρα μόνιμης πελατείας στο κόμμα τους-τώρα τους επιστρέφεται ως μπούμερανγκ. Δυστυχώς όμως το θύμα δεν είναι το πολιτικό σύστημα που τον εξέθρεψε ασύστολα, αλλά όλοι εμείς οι άλλοι που περιμένουμε από ένα κράτος… δημοκρατικό, ή να λύσει το “πρόβλημα”, ή να βρει τρόπο να μας εξυπηρετήσει αλλιώς.

Εκτός κι αν αποσκοπεί στο αλληλοφάγωμα των “υπηκόων” του…

Μα καλά δεν υπάρχουν νόμοι; Γιατί τόσο πολύ επιθυμεί η κυβέρνηση τον κοινωνικό αυτοματισμό; Γιατί προσπαθεί να κρύψει τη γύμνια της μη παίρνοντας αποφάσεις;

Της έμεινε και κανένα… ένδυμα; (Στ.Γ.Κ.)

————————————————————————————————————————————

Απόσπασμα από το άρθρο:

«…Είναι κυριολεκτικά παρανοϊκό: Ποιον φαντάζονται ότι ζημιώνουν ή εκβιάζουν οι παντοδαποί κάθε μέρα απεργοί στο χρεοκοπημένο ελλαδικό κράτος; Από τους όγκους των σαπισμένων σκουπιδιών στους δρόμους, την καθημερινή παράλυση κάθε κοινωνικού μέσου μεταφοράς, τις δίχως έλεγχο εναέριας κυκλοφορίας πτήσεις αεροπλάνων, τα κλειστά σχολειά και τα υπό «κατάληψιν» υπουργεία, θίγεται μήπως η «Tρόικα», δυσχεραίνεται στο παραμικρό η απάνθρωπη πανουργία του ΔNT; Mήπως ταλαιπωρούνται, έστω και ελάχιστα, οι αχρείοι εγκληματίες της επαγγελματικής πολιτικής στη χώρα μας; Oι απεργίες βασανίζουν μόνο το κοινωνικό σώμα και προπάντων τη φτωχολογιά, τον ανήμπορο, αδύναμο πολίτη. Είναι μια στυγνή, σαδιστική ομηρεία ανθρώπων από αδίστακτους συνανθρώπους.

Βασανισμός άσκοπος, βία τυφλή, δίχως ίχνος λογικής επιδίωξης: Ένα κράτος που, από μέρα σε μέρα, απλώς αναβάλλει τη γενική «στάση πληρωμών», απαιτούν οι απεργοί να συντηρήσει κραυγαλέας αδικίας προνόμια. Δεν ζητούν ανακατανομή δίκαιη των ψιχίων πια του κρατικού κορβανά, απαιτούν άθικτες τις δικές της κάθε συντεχνία προνομίες. Ακυρώνουν κάθε ενδεχόμενο κοινωνικής συνοχής, συντονισμένης αντίστασης στον κοινό εφιάλτη…» (Χρ. Γιανναράς, «Κ», 23-10-11)

——————————————–

Υ.Γ. Το πόσο κράτος- μπάχαλο έχουμε φαίνεται και από την… επιτυχία που έχουν οι ιστοσελίδες apergia.gr και apergies.gr, οι οποίες απλά-και πολύ σωστά- ενημερώνουν τον απελπισμένο εργαζόμενο για το … απεργιολόγιο της ημέρας! Η παράνοια δηλαδή σε όλο της το μεγαλείο… Δεν ξέρω να υπάρχει σε άλλη χώρα κάτι ανάλογο…


Σχολιάστε