"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

Δραχμή ή ευρώ;

 

 

 

 

ΔΡΑΧΜΗ-ΕΥΡΩ

1.-ΔΥΣΚΟΛΗ η πρόβλεψη για τις εξελίξεις στη χώρα μας. Η μικροπολιτική ακόμη και τώρα που όλος ο κόσμος βουίζει για την… πτώχευσή μας, δεν λέει να βάλει νερό στο κρασί της. Ο Σαμαράς επιμένει για… επαναδιαπραγμάτευση (!), η αριστερά αρνείται τα πάντα στο βωμό της ψηφοθηρίας και κανένας μα κανένας δεν μας λέει πως θα βγούμε από τα «σκατά» στα οποία-κατά τον Στρος Καν- είμαστε βυθισμένοι.

ΕΙΝΑΙ πολύ εύκολο να λες, απλουστεύοντας αφελώς, ότι η επιστροφή στη δραχμή θα μας… σώσει. Όποιος το λέει λησμονεί δυο στοιχειώδη: Μπήκαμε στο ευρώ με μεγάλη ισοτιμία (340, 7 δρχμ.-1 ευρώ) και ότι μια έξοδός μας θα μας κοστίζει γι κάθε ευρώ (ισοτιμία περίπου 500-600 δραχμές!). φαντασθείτε τώρα το χρέος που θα είναι σε δισεκατομμύρια ευρώ τι ιλιγγιώδη ποσά σε δραχμές θα μας κοστίζει. Και πόσες πεντηκονταετίες ή και εκατονταετίες θα χρειαστεί να περάσουν για να ξεχρεώσουμε. Αν ποτέ ξεχρεώσουμε με τα μυαλά που κουβαλάμε, πολίτες και πολιτικοί!

MIA επιστροφή στη δραχμή, με άγνωστη ουσιαστικά την ποσότητα αποτίμησής της, θα έθετε αυτομάτως  υπό πίεση το νέο νόμισμα και θα οδηγούσε τα επιτόκια δανεισμού σε διψήφιους αριθμούς. “Υπάρχει, βέβαια, η εναλλακτική λύση να ζητήσει η Ελλάδα πληρωμή με την μορφή οικονομικής  βοήθειας για την αποχώρηση της σύμφωνα με το άρθρο 50 της Συνθήκης του Μάαστριχτ. Αυτό θα ήταν μια συμφέρουσα λύση για όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη. Η Ελλάδα θα κέρδιζε χρόνο για τις αναγκαίες προσαρμογές. Θα μπορούσε να ακολουθεί μια ανεξάρτητη νομισματική και συναλλαγματική πολιτική και η εθνική της κυριαρχία δεν θα παραβιάζονταν από τις αυστηρές οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από την πλευρά της  και η ευρωζώνη θα αποκτούσε  δομικά μεγαλύτερη συνοχή”.

… Αλά μια τέτοια λύση φαντάζει ουτοπική…

ΕΝ ΠΑΣΗ περιπτώσει, διαβάστε και το παρακάτω αρθράκι (από το in.gr)-δεν θυμάμαι ποιος το έγραψε (ο Γ. Επιτήδειος;)- και θα καταλάβετε περισσότερα:

2. «Προβάλλουν διάφοροι την επιστροφή στη δραχμή ως λύση στα προβλήματά μας. Καταλαβαίνω πολύ καλά όσους κερδοσκόπους έχουν στοιχηματίσει στην αποτυχία του ευρώ και φυσικά προσπαθούν να μας πείσουν πως αποτελεί για εμάς την καλύτερη λύση. Μου διαφεύγει όμως η συλλογιστική των δικών μας. Μας λένε πως μόλις γυρίσουμε στη δραχμή θα κάνουμε υποτίμηση και θα αυξήσουμε τις εξαγωγές μας. Υποτίμηση όμως (και ο πληθωρισμός που την ακολουθεί) σημαίνει μειώσεις μισθών και εισοδήματος για όλους μας. Θεωρούμε δηλαδή πως η λύση στο Δεν Έχουμε Άλλα Χρήματα Να Δώσουμε Σε Φόρους είναι να μειώσουμε και άλλο τα εισοδήματά μας!

Υποστηρίζεται ακόμη πως με την υποτίμηση θα μειωθεί η ανεργία. Αλλά η Ελλάδα βρίσκεται στο ευρώ εδώ και μια δεκαετία περίπου. Στο διάστημα αυτό η οικονομία άλλαξε σημαντικά και προσαρμόστηκε στις απαιτήσεις του νέου σκληρού νομίσματος. Γυρίζοντας στη δραχμή η οικονομία θα πρέπει να αλλάξει μέσα σε μερικές εβδομάδες. Χιλιάδες κόσμος θα χάσει τη δουλειά του από τις επιχειρήσεις που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στη νέα πραγματικότητα των ακριβότερων καυσίμων/ανταλλακτικών/μηχανημάτων/φυτοφαρμάκων κ.λπ. που χρειάζεται η οικονομία για να λειτουργήσει. Κάποτε βέβαια θα προσαρμοστούμε και πάλι και θα αρχίσει η ανάκαμψη αλλά η δραχμή στα πρώτα χρόνια της επιστροφής της θα φέρει περισσότερη ανεργία και όχι λιγότερη. Μάλλον είναι καλύτερα να προσαρμοστούμε μέσα στο ευρώ και να τελειώσουμε τώρα τα δύσκολα.

Μας λένε ακόμη πως θα γλιτώσουμε την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας. Πως όμως θα προστατεύσουμε την αξία αυτής της περιουσίας γυρίζοντας σε ένα νόμισμα που αυτομάτως θα έχει 40-50% μικρότερη αξία από το σημερινό; Δεν θα μειωθεί αντίστοιχα και η αξία της δημόσιας περιουσίας που θέλουμε να προστατεύσουμε; Και μαζί με αυτή και το δικό μας παραλιακό κτηματάκι, σπιτάκι κ.λπ;

Αν μπορεί κανείς να μου δώσει μερικές πειστικές απαντήσεις είμαι όλος αυτιά.»

—————————————————————————————————–

3.-Βεβαια το ποιες συνέπειες θα είχε μια τέτοια… επιστροφή στην Ε.Ε. ούτε καν να το συζητάμε. Θα υπήρχε “συγκλονισμός” του τραπεζικού συστήματος, θα επερχόταν μια γενικότερη απαξίωση στο ευρώ που δεν μπόρεσε να σώσει μια μικρή χώρα, και θα είχαμε κατά συνέπεια ένα μεγάλο ντομινό σε όλες τις “υποψήφιες” για χρεοκοπία χώρες (Πορτογαλία, Ισπανία, Ιρλανδία, Ιταλία κ.λπ.). Οπότε το κόστος, όχι μόνο θα ήταν δυσανάλογα μεγάλο για την Ε.Ε., αλλά και αβάσταχτο με συνέπεια τη μερική διάλυση του ευρώ ή και την τελική του.

ΑΥΤΟ νομίζουμε εμείς…

(Εν πάση περιπτώσει, δημοσιεύουμε με επιφύλαξη την προηγούμενη άποψη( 2). Οι 1 και 3 είναι του  Στ.Γ.Κ.)


Σχολιάστε