"Ο λόγος ο εφήμερος βαστά μόνο μια μέρα
το άρωμά του όμως κρατεί και νύχτα και ημέρα"
Στ.Γ.Κ., Νοε. 2010

φθινοπωρινή βροχή στα Χανιά

 

 

 

 

ΒΡΟΧΗ ΚΑΙ ΗΛΙΟΣ

ΑΔΥΝΑΜΙΑ μου είναι η ψιλή φθινοπωρινή βροχή. Σαν αυτή που ξεκίνησε νωρίς το απόγευμα σήμερα 8 του Οκτώβρη και νοτίζει τις τριανταφυλλιές στον κήπο, τα πεζούλια των σπιτιών, τα πεζοδρόμια των Χανιών, τη θάλασσα…

ΩΡΑΙΟΣ καιρός… Μου θυμίζει άπειρες μέρες ,εκεί στη rue Vaugirard στο Παρίσι, στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Τότε που οι κοπέλες, οι μικρές ναζιάρες Παριζιάνες, τόνιζαν τα γαλαζωπά ή πράσινα μάτια τους με γαλάζιο make-up ή διακριτικο fond de teint σε ροζ,  για να φαίνονται πιο φωτεινές μες στο ψιλοβρόχι της πόλης.

Μονότονη βροχή, ευεργετική, που σου έφερνε στο νου αυτόν τον άλλο πολιτισμό των Ρομαντικών του 19ου αι. με τη συναισθηματική ποίηση και γραφή…  Αυτό σπούδαζα, αυτό λάτρευα, αυτό μιλούσε στην ψυχή μου…

Τώρα, μένω σε μια πόλη, πάνω από 30 χρόνια-μισή ζωή βλέπετε-μια πόλη θαλασσινή, ηλιόλουστη, φωτεινή, μοσχομύριστη, κοσμοπολίτικη: τα Χανιά. Αντίθετα από τη βροχή και το σκούρο χρώμα του Παρισιού…

Διάβασα όμως και μια άλλη άποψη για το νερό και τη βροχή:

«Η ΘΑΛΑΣΣΑ γιατρεύει την ψυχή», έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες. Γι΄ αυτό τις αποικίες τους τις έχτιζαν δίπλα στη θάλασσα. Η θάλασσα μας συγκινεί, ίσως, επειδή είναι ο ουρανός στα πόδια μας, σε υγρή μορφή. Όταν κολυμπάμε, υπάρχει πάντα μια αίσθηση ελευθερίας, κάτι σαν υποκατάστατο της πτήσης. Ή, ίσως, η εξήγηση να είναι λιγότερο ποιητική. Η θάλασσα μας «θυμίζει» το μακρινό μας παρελθόν, τότε που ήμασταν ερπετά, πριν αναπτυχθούμε και γίνουμε πίθηκοι, homo sapiens μετά, που κολυμπούν στη θάλασσα, ταξιδεύουν στη θάλασσα, ζωγραφίζουν τη θάλασσα, κάνουν πολέμους για τη θάλασσα, πνίγονται στη θάλασσα, όπως οι πρόσφυγες…

«ΘΑΛΑΣΣΑ και ήλιος» αναγράφεται στη μικρή οθόνη του τραμ. Κάθε φορά που επιστρέφω από κάποια συννεφιασμένη χώρα του Βορρά στην Ελλάδα, θυμάμαι αυτό που μου είχε πει, σε κατάσταση μέθης σχεδόν, ένας Άγγλος φίλος μου, ιστορικός, ο Φίλιπ. Είπε λοιπόν ο Φίλιπ ότι κατέληξε στο συμπέρασμα πως η αποικιοκρατία ήταν αποτέλεσμα του φθόνου της βροχής ενάντια στον ήλιο. Οι μεγάλες αποικιοκρατικές δυνάμεις είναι, κατά κύριο λόγο, χώρες όπου βρέχει όλο τον χρόνο και ο ήλιος τις επισκέπτεται σπάνια. Οι περισσότερες αποικιοκρατούμενες χώρες είναι, κατά κύριο λόγο, χώρες όπου ο ήλιος λάμπει τόσο πολύ που χαραμίζεται, ερημώνει, σκοτώνει. Το τραμ σταματά στη στάση «Καλαμάκι». Κατεβαίνω…

ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ τώρα γιατί θέλουν όλοι εκεί πάνω στο Βορρά της Ε.Ε. να μας εξαγοράσουν «όσο-όσο»; Ό,τι δεν κατάφεραν ως αποικιοκράτες και κατακτητές, θέλουν να το πργαματοποιήσουν τώρα, αναίμακτα και τζάμπα!

Θα τους το επιτρέψουμε; Θα πουλήσουμε, το φως, το γαλαζιο, τον ήλιο, την ψυχή μας;

Στ.Γ.Κ.

 


Σχολιάστε